பிரம்மாண்டத்தின் நிழலில் ஒரு பயணம்
பத்மநாபசுவாமி கோயில்
பொதுவாக ஒரு கோயிலுக்குச் செல்லும்போது சுவாமியைத் தரிசித்துவிட்டு, மனதில் உள்ள குறைகளைச் சொல்லி அமைதியோடு திரும்புவதுதான் வழக்கமான ஒன்றாக இருக்கும். ஆனால் சில இடங்கள் தரிசனத்தையும் தாண்டி நம்மை வேறு ஒரு தளத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும். அங்கே நிற்கும் பிரம்மாண்டமான தூண்களும், நுணுக்கமான சிற்பங்களும், பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு கல்லில் உயிர் கொடுத்த மனிதர்களின் கைகளும் நம் நினைவுக்கு வரும். திருவனந்தபுரம் பத்மநாபசுவாமி கோயிலுக்குள் நான் சென்றபோது எனக்கு அப்படியொரு அனுபவம்தான் கிடைத்தது.
இந்தியாவின் திவ்யதேசங்களில் ஒன்றான இத்தலத்தில் பெருமாள் அனந்தசயனத்தில் ஆதிசேஷன் மீது பள்ளிகொண்ட திருக்கோலத்தில் காட்சி தருகிறார். திருவனந்தபுரம் என்ற நகரின் பெயரே இந்த அனந்த பத்மநாபனுடன் தொடர்புடையதுதான்.
இங்கே சுவாமியை ஒரே பார்வையில் முழுமையாகப் பார்த்துவிட முடியாது. மூன்று வாசல்கள் வழியாகத் தரிசிக்க வேண்டும். முதல் கதவு வழியே தலைப் பகுதியையும், இரண்டாம் கதவு வழியே நாபிக் கமலத்தில் இருக்கும் பிரம்மாவையும், மூன்றாம் கதவு வழியே திருப்பாதங்களையும் பார்க்க முடியும். ஒவ்வொரு வாசலாகக் கடந்து அந்த மூன்று காட்சிகளையும் மனதில் இணைக்கும்போதுதான், அது வெறும் சிலையல்ல, ஒரு முழுமையான உலகம் என்பது புரியத் தொடங்கும்.
2011 ஆம் ஆண்டில் கோயிலின் நிலவறைகள் திறக்கப்பட்டு பெரும் செல்வம் கண்டெடுக்கப்பட்ட பிறகு, இந்த இடம் பொக்கிஷத்தோடு பிரிக்க முடியாமல் ஒட்டிக்கொண்டது. நான் சென்றபோது பூட்டப்பட்டிருந்த நிலவறைக் கதவுகளைப் பார்த்தவுடன் உள்ளே என்ன இருக்கும் என்ற ஆர்வம் எனக்கும் எழுந்தது. ஆனால் அங்கே இருந்த மங்கலான விளக்கொளியில், தங்கத்தை விட அங்கு செதுக்கப்பட்டிருந்த கற்களின் கலை அழகுதான் என்னை அதிகமாக ஈர்த்தது.
கிழக்குப் பக்க தாழ்வாரத்தில் வரிசையாக இருக்கும் கருங்கல் தூண்களையும், அதில் உள்ள யாளி சிற்பங்களையும் பார்த்தபோது என் கவனம் சிற்பங்களின் பக்கம் திரும்பியது. இந்தச் சிற்பத்தைச் செதுக்கியவன் யார், பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பிறகு யாரோ ஒரு மனிதன் வந்து இதைப் பார்த்து வியப்பான் என்று அவன் நினைத்திருப்பானா, அல்லது அவனுக்கு அது வெறும் தினசரி வேலைதானா என்ற கேள்வி எனக்குள் எழுந்தது. இன்று கோயிலின் செல்வத்திற்கு மதிப்பு கணக்கிடும் உலகம், அந்தப் பெயரில்லாத கலைஞர்களின் கைகளுக்கு எப்படி மதிப்பு கணக்கிடும் என்ற சிந்தனை வந்தது.
நான் சென்றிருந்த சனிக்கிழமையன்று கூட்டம் அதிகமாக இருந்தது. என் மைத்துனர் இக்கோயிலில் தன்னார்வலராகச் செயல்படுபவர். எங்களுக்கு விரைவான தரிசனத்திற்கு உதவி செய்ய முடியுமா என்று கேட்டபோது, கூட்டம் அதிகமாக இருப்பதால் யாராக இருந்தாலும் விரைவுத் தரிசனம் தர முடியாது என்று கூறிவிட்டார்கள். கூட்டம் அதிகமாகிவிட்டதால், உள்ளூர் பக்தர்கள் சிலர் கோயிலுக்குள் போகாமல் வெளியே நின்று கொடிக்கம்பத்தை கும்பிட்டுவிட்டுப் போவதைப் பார்த்தேன். இக்கோயில் உள்ளூர் எல்லையைத் தாண்டி உலகளாவிய ஈர்ப்பைப் பெற்றுள்ளதை அப்போது உணர முடிந்தது.
18 ஆம் நூற்றாண்டில் மார்த்தாண்ட வர்மா மகாராஜா இக்கோயிலைப் புனரமைத்து, திருவிதாங்கூர் இராச்சியத்தையே ஸ்ரீ பத்மநாபசுவாமிக்கு அர்ப்பணித்தார். அரசர்கள் தங்களை பத்மநாப தாசர்கள் என்று அழைத்துக்கொண்டார்கள். மாலை நேரத்தில் டிக்கெட் எடுத்து உள்ளே சென்று வர எனக்கு இரண்டு மணி நேரத்திற்கு மேல் ஆனது. சுவாமியைத் தரிசிக்க ஒரு மணி நேரம் என்றால், கோயிலின் சிற்பங்களையும் திருவம்பாடி கிருஷ்ணர் சன்னதியையும் ரசிக்கத் தனியாக நேரம் தேவைப்படும்.
வெளியே வரும்போது என்னோடு வந்தது தங்கத்தின் பிரம்மாண்டமோ நிலவறைகளின் மர்மமோ அல்ல, அந்தப் பழமையான கருங்கற்களும்தான். மனிதன் மறைந்து போகலாம், ஆனால் அவன் கல்லில் விட்டுச் சென்ற ஒரு சிறிய கோடு கூட பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பிறகு இன்னொருவரை நிறுத்தி யோசிக்க வைக்கும். அதுவே ஒரு கலைஞனின் வெற்றி.
தாய்மை, மரக்கலை மற்றும் இயற்கையின் அமைதி .
திருவனந்தபுரத்தின் பிற முகங்கள்
பத்மநாபசுவாமி கோயிலின் பிரம்மாண்டமும் அமைதியும் மனதை விட்டு அகலுவதற்குள், திருவனந்தபுரத்தின் பிற ஆன்மீக முகங்களை நோக்கி என் பயணம் தொடர்ந்தது. பத்மநாபசுவாமி கோயில் அரச கம்பீரத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது என்றால், பிற கோயில்கள் மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கை, தாய்மை உணர்வு மற்றும் முன்னோர்களுக்கான கடமையோடு பின்னிப் பிணைந்திருக்கின்றன.
பத்மநாபசுவாமி கோயிலின் கிழக்குக் கோபுர வீதியிலிருந்து சில நிமிட நடைதூரத்தில் அமைந்திருக்கிறது பழவங்காடி மகாகணபதி கோயில். வெளிப்புறத்திலிருந்து பார்த்தால் சிறிய கோயில், ஆனால் அங்கே பக்தர்கள் தொடர்ச்சியாக தேங்காய் உடைக்கும் சத்தம் தெரு முழுவதையும் பக்தியில் வைத்திருக்கிறது. இக்கோயிலை இந்திய ராணுவத்தின் மெட்ராஸ் ரெஜிமென்ட் பராமரிக்கிறது. திருவிதாங்கூர் சமஸ்தானத்தின் రాணுவ வீரர்கள் வழிபட்ட கணபதி இவர் என்பதால், இன்றைக்கும் ராணுவக் கட்டுப்பாடும் தூய்மையும் வழிபாட்டு முறையில் தெரிகிறது.
பத்மநாபசுவாமி கோயிலின் அமைதிக்கு நேர்மாறாக, ஒரு பேரலை போன்ற பக்தி உணர்வைக் கொடுத்தது ஆற்றுக்கால் பகவதி அம்மன் கோயில். இங்கே அம்மன், நம் தமிழ் இலக்கியத்தின் சிலப்பதிகாரக் கண்ணகியின் வடிவமாகக் கருதப்படுகிறாள். மதுரையை எரித்த பிறகு சாந்தமடைந்து கொடுங்கல்லூர் செல்லும் வழியில் ஆற்றுக்காலத்தில் தங்கியதாக நம்பிக்கை இருக்கிறது. தோற்றம்பாட்டு பாடல்களிலும் கோபுரச் சிற்பங்களிலும் கண்ணகியின் கதை மிளிர்கிறது.
பெண்களின் சபரிமலை என்று அழைக்கப்படும் இக்கோயிலில், லட்சக்கணக்கான பெண்கள் கூடி பொங்கலிடும் விழா மிகவும் பிரபலமானது. பத்மநாபசுவாமி கோயில் ஒரு மகாராஜாவின் கம்பீரத்தைக் கொண்டிருந்தால், ஆற்றுக்கால் கோயில் ஒரு தாயின் அரவணைப்பைக் கொண்டிருக்கிறது.
நகரத்தின் சலசலப்புகளிலிருந்து விலகி, கரமனா ஆற்றங்கரையில் அமைந்திருக்கிறது திருவல்லம் பரசுராம சுவாமி கோயில். கேரளாவை உருவாக்கியதாகக் கருதப்படும் பரசுராமருக்குக் கேரளாவில் உள்ள மிக அரிதான கோயில் இது. பம்பை மற்றும் கரமனா ஆறுகள் சங்கமிக்கும் இவ்விடத்தில் மக்கள் தங்கள் முன்னோர்களுக்கு நீர்க்கடன் செலுத்துகிறார்கள். ஆற்றங்கரையில் அமர்ந்து சடங்குகளைச் செய்யும் மனிதர்களைப் பார்த்தபோது, வாழ்க்கை என்பது இங்கு வந்து வணங்கிச் செல்வது மட்டுமல்ல, நமக்கு முன் வாழ்ந்த மனிதர்களை நினைவுகூர்ந்து நன்றி செலுத்தும் ஒரு தொடர்ச்சிதான் என்ற உணர்வு ஏற்பட்டது.
பத்மநாபசுவாமி கோயிலை ஒட்டியே அமைந்திருக்கிறது குதிரை மாளிகை என்று அழைக்கப்படும் அரண்மனை. 19 ஆம் நூற்றாண்டில் திருவிதாங்கூர் சமஸ்தானத்தை ஆண்ட சிறந்த இசைக்கலைஞரான சுவாதி திருநாள் மகாராஜாவால் கட்டப்பட்ட அரண்மனை இது. உத்தரங்களைத் தாங்கும் 122 மரக் குதிரைச் சிற்பங்களால் இது குதிரை மாளிகை என அழைக்கப்படுகிறது.
இங்கே என்னை மிகவும் நெகிழ வைத்தது சுவாதி திருநாள் மகாராஜா தன் வாழ்நாளின் கடைசி நாட்களைக் கழித்த சிறிய அறை. அந்த அறையின் ஜன்னல் வழியே பார்த்தால் பத்மநாபசுவாமி கோயிலின் கோபுரம் தெரியும். நூற்றுக்கணக்கான கீர்த்தனைகளை இயற்றிய அந்த மாபெரும் கலைஞன், இந்த ஜன்னல் வழியே கோபுரத்தைப் பார்த்தபடியே இசையமைத்த காட்சியை மனக்கண் முன் நிறுத்திப் பார்த்தேன்.
மாலை நேரம் நெருங்கியதும் என் பயணம் மேற்கே உள்ள ஷங்முகம்கடற்கரை நோக்கி நகர்ந்தது. இக்கடற்கரை பத்மநாபசுவாமி கோயிலின் திருவிழாக்களோடு தொடர்புடையது. கோயிலின் ஆராட்டு ஊர்வலம் இக்கடற்கரையில்தான் நிறைவடைகிறது. சுவாமியின் விக்ரகங்களைச் சமுத்திர ஸ்நானத்திற்காகக் கடலுக்குக் கொண்டுவரும் நிகழ்வு இயற்கையும் ஆன்மீகமும் ஒன்றிணையும் இடம்.
திருவனந்தபுரம் என்பது கோயில்களோடு முடிந்துவிடவில்லை. கடலின் விளிம்பில் செங்குத்தான பாறைகளுடன் கூடிய வர்க்கலா, காயலும் கடலும் சங்கமிக்கும் பூவார், பனி நிறைந்த பொன்முடி என ஒரே மாவட்டத்திற்குள் இயற்கை பல்வேறு வடிவங்களில் பரந்து விரிந்திருக்கிறது.
யாராவது திருவனந்தபுரத்தில் என்ன பார்க்க வேண்டும் என்று கேட்டால், நீ எதை உணர விரும்புகிறாய் என்றுதான் கேட்கத் தோன்றும். பிரம்மாண்டமான சிற்பக் கலைக்கு பத்மநாபசுவாமி கோயில், தாய்மை உணர்வுக்கு ஆற்றுக்கால், முன்னோர்களின் நினைவுக்கு திருவல்லம், அரச இசைக்கு குதிரை மாளிகை, இயற்கை எழிலுக்கு வர்க்கலா மற்றும் பொன்முடி என ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு அனுபவம் இருக்கிறது.
ஒரு பயணி தன் பயணத்தின் முடிவில் கூடவே எடுத்துச் செல்வது புகைப்படங்களை மட்டுமல்ல, அந்த இடங்கள் மனதிற்குள் ஏற்படுத்திய அமைதியையும் புதிய சிந்தனைகளையும்தான். கல்லிலும் மரத்திலும் செதுக்கிய கலை அழியலாம், ஆனால் அவை மனதிற்குள் கடத்திய உணர்வு என்றும் அழியாது.
