பகவத் கீதை, 'தி புக் ஆஃப் மிர்ராத்', 'தி கரேஜ் டு பி டிஸ்லைக்க்ட்', மற்றும் 'தி சைக்காலஜி ஆஃப் மணி' போன்ற புத்தகங்களைப் படித்தபோதும், என் வாழ்க்கையையும் என்னைச் சுற்றியுள்ள மனிதர்களையும் கவனித்தபோதும் எனக்குள் சில விஷயங்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் புரிந்தன.
நாம் நல்லவராகவே இருந்தாலும், நமக்கு நல்ல விஷயங்கள் மட்டுமே நடக்கும் என்பதற்கு எந்த உத்தரவாதமும் இல்லை. வாழ்க்கை ஒரு பரிசு வழங்கும் முறை கிடையாது. நீங்கள் அன்பானவராக இருந்தாலும் கஷ்டங்களைச் சந்திக்க வேண்டி வரலாம். பக்தி உள்ளவராக இருந்தாலும் இழப்புகளைச் சந்திக்க நேரிடலாம். நல்ல எண்ணத்தோடு செய்யும் ஒரு காரியமும் சில நேரங்களில் தவறாக முடியலாம். அதே நேரத்தில், தவறான வழியில் நடப்பவர்களுக்கு உடனே கெடுதல் நடந்துவிடுவதும் இல்லை.
இளமையில் நன்றாக வாழ்ந்துவிட்டு வயதான காலத்தில் கஷ்டப்படுபவர்களும் இருக்கிறார்கள். இளமையில் பல கஷ்டங்களைச் சந்தித்துவிட்டு வயதான காலத்தில் நிம்மதியாக வாழ்பவர்களும் இருக்கிறார்கள். அதனால், நடக்கும் ஒவ்வொரு நல்லதையும் ஒரு பரிசாகவும், ஒவ்வொரு கெட்டதையும் ஒரு தண்டனையாகவும் பார்ப்பதை நான் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நிறுத்திவிட்டேன். சில விஷயங்கள் இயல்பாகவே நடக்கின்றன; சில விஷயங்களுக்கு நம்முடைய சொந்தத் தேர்வுகளும் காரணமாக இருக்கின்றன. வாழ்க்கை எப்போதும் ஒரே கணக்கில் நடப்பதில்லை.
நல்லவராக இருப்பது மிகவும் நல்ல விஷயம். ஆனால் அந்த நற்குணத்தோடு கொஞ்சம் சுய அறிவும், எதார்த்தமான பார்வையும் இருக்க வேண்டும். நல்லவராக இருப்பதற்காக நம்முடைய சாதுரியத்தையும் (Common sense) இழந்துவிடக் கூடாது. நம்முடைய சக்திக்கு மீறி எல்லோருக்கும் உதவி செய்ய வேண்டிய அவசியமில்லை. "அவர்கள் வருத்தப்படுவார்களே" என்பதற்காக மற்றவர்கள் நம்மைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளவும் அனுமதிக்கக் கூடாது.
யாரும் கேட்காமலேயே நாம் ஒருவருக்கு நம்முடைய எல்லையைத் தாண்டி உதவி செய்துவிட்டு, பிறகு "அவர்கள் எனக்குத் திரும்பச் செய்யவில்லையே" என்று கோபப்படுவதில் அர்த்தமில்லை. நாமாகத்தான் முன்வந்தோம், அவர்கள் அந்த உதவியை ஏற்றுக்கொண்டார்கள். அவர்கள் திரும்ப நமக்கு உதவி செய்தால் சந்தோஷம்; செய்யாவிட்டால் அதையும் ஏற்றுக்கொண்டு நகர வேண்டும்.
நம்மை நாமே கஷ்டப்படுத்திக்கொண்டு உதவி செய்துவிட்டு, பிறகு நம்முடைய தியாகத்தை மற்றவர்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பது அன்பு அல்ல; அது நம்முடைய தவறான கணிப்பு. நம்முடைய பொறுப்பு எங்கே முடிகிறது, அடுத்தவருடைய பொறுப்பு எங்கே தொடங்குகிறது என்பதைத் தெரிந்துகொள்வதும் ஒரு வகையான அறிவுதான். உதவி செய்வது நல்லது, ஆனால் நம்மையே இழந்து உதவி செய்வது எப்போதும் நல்லது என்று சொல்ல முடியாது.
நாம் செய்யும் தேர்வுகளுக்கும் செயல்களுக்கும் நாமே பொறுப்பு என்பதை பகவத் கீதை மீண்டும் மீண்டும் நினைவூட்டுகிறது. நம்முடைய அலட்சியத்தால் வரும் பிரச்சினைகளைச் சரிசெய்யக் கடவுள் வர வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பது பொறுப்பான அணுகுமுறை அல்ல. என்னைப் பொறுத்தவரை, வீட்டில் கவனிக்க வேண்டிய வேலைகளை அப்படியே விட்டுவிட்டு தொடர்ந்து நான்கு மணி நேரம் பூஜையில் உட்கார்ந்திருப்பது மட்டும் உண்மையான பக்தி அல்ல.
ஒரு கிரகஸ்தராக நமக்கு சில முதன்மையான கடமைகள் இருக்கின்றன. நமது வீடு, குடும்பம், வேலை, ஆரோக்கியம் மற்றும் நம்மை நாமே பார்த்துக்கொள்வது எல்லாமே அந்தக் கடமைகளின் ஒரு பகுதி. பக்தி என்பது ரொம்ப எளிமையாகவும் இருக்கலாம். நமக்குப் பிடித்த தெய்வத்தின் முன்னால் ஐந்து அல்லது பத்து நிமிடம் அமைதியாக உட்காரலாம். ஒரு தாய் தன் குழந்தையைப் பார்த்துக்கொள்வது போல அன்போடு இறைவனை நினைத்துவிட்டு, பிறகு அன்றைய வேலையைப் பார்க்கக் கிளம்பலாம். பிரார்த்தனையில் எந்தத் தவறும் இல்லை; ஆனால் வாழ்க்கையையும் கடமைகளையும் தவிர்க்கும் சாக்காகப் பிரார்த்தனை மாறக்கூடாது. சில நேரங்களில், செய்ய வேண்டிய வேலையை ஒழுங்காகச் செய்வதே ஒரு பெரிய பக்தியாக இருக்கலாம்.
வாழ்க்கையில் சில நேரங்களில் ஒரு நொடியில் விஷயம் மாறிவிடுகிறது—ஒரு நொடி கவனச்சிதறல், ஒரு நொடி சோர்வு, அல்லது யோசிக்காமல் எடுக்கும் ஒரு அவசர முடிவு. சில நேரங்களில் எதுவும் நடப்பதில்லை, ஆனால் சில நேரங்களில் அந்தச் சிறிய தவறின் விளைவு மிகவும் பெரிதாகிவிடும். நடப்பதையெல்லாம் "விதி" என்று சொல்லிவிட்டு நாம் யோசிப்பதை நிறுத்திவிடக் கூடாது. நிச்சயமாக, நம் கட்டுப்பாட்டில் இல்லாத விஷயங்கள் வாழ்க்கையில் இருக்கின்றன. விபத்துகளும் எதிர்பாராத சம்பவங்களும் நடக்கத்தான் செய்கின்றன.
ஆனால் நம் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் விஷயங்களிலும் நாம் நேர்மையாக இருக்க வேண்டும். சரியாகத் தூங்காமல், நேரத்தில் சாப்பிடாமல், மனதுக்குள் பத்து விஷயங்களை வைத்துக்கொண்டு சோர்ந்து போயிருந்தால், நம்முடைய கவனமும் முடிவெடுக்கும் திறனும் பாதிக்கப்படலாம். எல்லாத் தவறும் நம்முடையது என்று நான் சொல்லவில்லை; ஆனால் நம்மை நாம் சரியாகப் பார்த்துக்கொள்வது தேவையற்ற சில ஆபத்துகளைக் குறைக்கலாம். நாம் சோர்வாகவும் கவனச்சிதறலோடும் அலட்சியமாகவும் இருக்கும்போது ஏற்படும் சில விளைவுகளுக்கு எல்லாவற்றையும் விதியின் மேல் போடுவதும் சரியல்ல.
பலரும் தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதையும் "குடும்பம்தான் முக்கியம்" என்ற எண்ணத்திலேயே கழித்துவிடுகிறார்கள். குழந்தைகள் முக்கியம், கணவன் அல்லது மனைவி முக்கியம், பெற்றோர் முக்கியம்—இதில் எந்த மாற்றமும் இல்லை. ஆனால் இந்த ஓட்டத்திற்குள் நீங்கள் எங்கே இருக்கிறீர்கள்? உங்களுக்காக ஒரு பத்து நிமிடம் ஒதுக்குவது சுயநலம் கிடையாது. அமைதியாக உட்கார்ந்து ஒரு கப் காபி குடிப்பது, ஏதாவது படிப்பது, நடப்பது, பாட்டு கேட்பது, எழுதுவது அல்லது சும்மா உட்கார்ந்திருப்பது குடும்பத்தைக் கைவிடும் செயல் அல்ல.
உண்மையில், உங்களை நீங்கள் பார்த்துக்கொள்ள மறுப்பது, நீங்கள் உயிராக நேசிக்கும் அதே குடும்பத்தையே பாதிக்கலாம். தூக்கத்தைத் தியாகம் செய்து, நேரத்தில் சாப்பிடாமல், உங்களுக்கான நேரமே இல்லாமல் வாழும்போது, உள்ளுக்குள் எரிச்சலும் சோர்வும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சேரும். சின்ன விஷயங்கள் கூட பெரிய கோபமாக மாறலாம். இறுதியில், உங்களைச் சுற்றியுள்ளவர்களும் அந்தப் பாதிப்பை உணர்வார்கள். அதனால் அந்தப் பத்து நிமிடம் உங்களுக்காக மட்டுமல்ல; நீங்கள் நேசிக்கும் உங்கள் குடும்பத்திற்காகவும்தான்.
'தி கரேஜ் டு பி டிஸ்லைக்க்ட்' புத்தகத்தில் வரும் ஒரு முக்கியமான கருத்து என்னை மிகவும் யோசிக்க வைத்தது. நம்முடைய கடந்த காலம் நமது நிகழ்காலத் தேர்வுகளை முழுவதுமாகத் தீர்மானிக்க வேண்டியதில்லை. நமது வளர்ப்பு, குடும்பம், சூழ்நிலைகள் நம்மைப் பாதிக்கலாம்; ஆனால் அவையே நம்முடைய எல்லா முடிவுகளையும் எடுத்துவிட வேண்டியதில்லை. நாம் வேறொரு தேர்வைச் செய்ய முடியும். முன்பு நடந்ததை அப்படியே மீண்டும் செய்ய வேண்டிய கட்டாயம் நமக்கு இல்லை.
அதேபோல, மற்றவர்களின் வாழ்க்கையைப் பார்த்துப் பொறாமைப்படுவதும், நம்முடைய வாழ்க்கையை அவர்களுடைய வாழ்க்கையோடு தொடர்ந்து ஒப்பிடுவதும் நமக்கே சோர்வைத் தரும். வெளியே அழகாகத் தெரியும் ஒரு குடும்பத்திற்குள்ளும் யாருக்கும் தெரியாத போராட்டங்கள் இருக்கலாம். நாம் பார்க்கும் பக்கம் மட்டுமே முழு உண்மை அல்ல. பொறாமையும் தொடர்ந்த சந்தேகமும் அன்பின் அடையாளங்கள் அல்ல; அவை பல நேரங்களில் நம்முடைய உள்ளுக்குள் இருக்கும் பாதுகாப்பின்மையிலிருந்து வருகின்றன. அன்பில் நம்பிக்கையும் இருக்க வேண்டும், அதே நேரத்தில் ஒருவருக்கொருவர் கொஞ்சம் இடமும் இருக்க வேண்டும்.
நமது பண்பாட்டில், நம்முடைய வாழ்க்கையைத் தாங்கி நிற்கும் விஷயங்களுக்கு ஒரு மரியாதை கொடுக்கிறோம். ஒரு புத்தகம் கீழே விழுந்தால் அதை எடுத்துக் கண்ணில் ஒற்றிக்கொள்கிறோம்—அறிவுக்கு மரியாதை. பணத்தை கவனமாக நடத்துகிறோம்—அது நம்முடைய வாழ்க்கைக்கு ஆதாரம். உணவை வீணாக்காமல் மதிக்கிறோம்—அது நம்மை வாழ வைக்கிறது. பணம், பொருட்கள், அறிவு இவற்றை மதிப்பது நல்லது; ஆனால் அவற்றுக்கு அடிமையாகாமல் இருப்பதுதான் முக்கியம்.
வாழ்க்கைக்கு ஒரு காலாவதி தேதி இருக்கிறது. மரணம் என்பது மறுக்க முடியாத எதார்த்தம். பகவத் கீதையில் கிருஷ்ணர் கூறுவது போல, உடல் என்பது மாறக்கூடிய ஒரு சட்டையே தவிர ஆன்மா அழியாதது; மரணம் என்பது தவிர்க்க முடியாத இயற்கை நியதி. காலம் யாருக்காகவும் இரக்கம் காட்டுவதில்லை. ஒருவருக்கு நேரம் வரும்போது, மரணம் தன் கடமையைச் சரியாகச் செய்கிறது. வீட்டில் வயதான பெற்றோர்கள் இருக்கிறார்களா, சின்னக் குழந்தைகள் இருக்கிறார்களா, அல்லது ஒருவர் இன்னும் இளமையாக இருக்கிறாரா என்றெல்லாம் அது எதையும் பார்ப்பதில்லை.
இதை உணர்ந்த பிறகுதான், பயணம் செய்வது, எழுதுவது, உடலைப் பார்த்துக்கொள்வது, நமக்கான நேரத்தைச் செலவிடுவது என எல்லாவற்றையும் "பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம்" என்று தள்ளிப்போடுவது எவ்வளவு பெரிய தவறு என்று புரிகிறது. சில நேரங்களில் அந்த "பிறகு" வருவதே இல்லை.
வாழ்க்கையில் கஷ்டம் வரும்போது "எனக்கு ஏன் இப்படி நடந்தது?" என்று கேட்பது இயல்புதான். ஆனால் அந்தக் கேள்வி எப்போதும் நம்மை முன்னால் கொண்டு செல்லாது. அதற்குப் பதிலாக, "இது நடந்துவிட்டது, அடுத்து நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?" என்று கேட்பது நம்மை மீண்டும் நிகழ்காலத்திற்குக் கொண்டு வருகிறது.
உண்மையான ஞானம் என்பது வாழ்க்கையை விட்டு ஓடுவது அல்ல; அதை எப்படி வாழ வேண்டும் என்பதைப் புரிந்துகொள்வதுதான்.
உடலை ஆரோக்கியமாகப் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்.
செய்ய வேண்டிய வேலையை முடிந்தவரை தள்ளிப்போடாதீர்கள்.
உதவி செய்யுங்கள், ஆனால் உங்கள் எல்லையைத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள்.
குடும்பத்தை நேசியுங்கள், ஆனால் அதற்குள் உங்களைத் தொலைத்துவிடாதீர்கள்.
பிரார்த்தனை அமைதியைத் தந்தால் பிரார்த்தனை செய்யுங்கள்; வாசிப்பு தெளிவைத் தந்தால் வாசியுங்கள்.
பயணம் செய்ய வேண்டும் என்று தோன்றினால் பயணம் செய்யுங்கள்; எழுத வேண்டும் என்று தோன்றினால் எழுதுங்கள்.
உங்களுக்காக தினமும் கொஞ்சம் நேரம் வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.
திட்டமிட்டபடி வாழ்க்கை போகாதபோது, "ஏன்?" என்று கேட்டு உங்கள் முழு ஆற்றலையும் வீணாக்காதீர்கள். ஒரு நிமிடம் நின்று மூச்சை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். உங்களுக்கு முன்னால் என்ன இருக்கிறது என்பதைப் பாருங்கள். பிறகு அடுத்த சரியான அடியை எடுத்து வையுங்கள்.
