திட்டமிடாத திருப்பமும், திகட்டாத திருவான்மியூர் தரிசனமும்
வாழ்க்கையின் மிக அழகான தருணங்கள் பெரும்பாலும் நாம் முன்கூட்டியே திட்டமிடாத நேரத்தில்தான் வந்து சேர்கின்றன. எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல் தொடங்கும் சில பயணங்கள், முடிவில் மனதுக்குள் நீண்ட நாட்கள் தங்கிவிடும் நினைவுகளாக மாறிவிடுகின்றன.
இன்றைய ஞாயிற்றுக்கிழமையும் எனக்கு அப்படியொரு எதிர்பாராத அனுபவத்தைத் தந்தது.
காலை நேரம் கடந்த பிறகு, திடீரென்று திருவான்மியூர் செல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணம் மனதில் தோன்றியது.
அவ்வளவுதான்.
பெரிதாக எந்தத் திட்டமும் இல்லை. நீண்ட யோசனையும் இல்லை.
“சரி... கிளம்பிப் போயிட்டு வரலாம்!”
என்று ஒரு முடிவு எடுத்தேன்.
காலை 10 மணிக்குப் பிறகு கிளம்பி திருவான்மியூரை நோக்கிப் புறப்பட்டேன்.
சில பயணங்களுக்கு itinerary தேவையில்லை.
ஒரு முடிவு போதும்.
அப்படித்தான் இந்தப் பயணமும் தொடங்கியது.
ராஜகோபுரத்தைக் கடந்ததும்...
திருவான்மியூர் மருந்தீஸ்வரர் திருக்கோயிலை அடைந்து ராஜகோபுரத்தைக் கடந்து உள்ளே நுழைந்தவுடன், வெளியுலகத்தின் பரபரப்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நம்மைவிட்டு விலகியது.
முகப்பிலேயே விநாயகப் பெருமானையும், அவருக்கு எதிர்ப்புறம் முருகப்பெருமானையும் வணங்கிவிட்டு உள்ளே சென்றேன்.
அதன்பின் விரிந்திருந்த பெரிய பிரகாரம்.
அங்கேதான் அந்த இடத்தின் இன்னொரு அழகு என்னை ஈர்க்கத் தொடங்கியது.
ஒரு பக்கம் கம்பீரமாகத் தியாகராஜ சுவாமி சன்னதி.
அதன் அருகிலேயே, தூண்களிலும் சுற்றியிருந்த சிற்ப வேலைப்பாடுகளிலும் கண்களை நிறுத்த வைக்கும் அளவுக்கு அழகான காட்சிகள்.
ஆண்டிக்கோலத்தில், கையில் வேலுடன் காட்சியளித்த முருகப்பெருமானின் அழகான சிற்பம் குறிப்பாக மனதை ஈர்த்தது.
அதன் ஒரு புறம் தொந்திப் பிள்ளையார்.
மற்றொரு புறம் ஆஞ்சநேயர்.
அவற்றைச் சுற்றிலும் கல்லில் செதுக்கப்பட்டிருந்த எண்ணற்ற நுணுக்கமான சிற்ப வேலைப்பாடுகள்.
ஒவ்வொரு சிற்பத்தையும் பார்த்துக்கொண்டே சென்றபோது, “இதைச் செதுக்கிய கலைஞனின் கற்பனை எவ்வளவு அற்புதமாக இருந்திருக்கும்!” என்று நினைக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.
கல்லாக இருந்தாலும், அந்தச் சிற்பங்களில் உயிரோட்டம் இருந்தது.
ஒரு இடத்தை அவசரமாகக் கடந்து செல்வதற்குப் பதிலாக, ஒவ்வொரு தூணிடமும் கொஞ்சம் நின்று பார்த்து ரசிக்க வேண்டும் போல இருந்தது.
அந்தப் பிரகாரத்தில் நடப்பது ஒரு கோயிலைச் சுற்றி வருவது மட்டுமல்ல; காலத்தையும், கலைத்தையும், பக்தியையும் ஒன்றாக ரசிப்பது போன்ற ஒரு அனுபவமாக இருந்தது.
அதற்கிடையில் தியாகராஜரின் உற்சவ மூர்த்திகள் எழுந்தருளும் பிரம்மோற்சவ சன்னதியையும் கடந்து உள்ளே சென்றேன்.
செல்லச் செல்ல, ஏதோ ஒரு இனம்புரியாத ஆன்மீக ஈர்ப்பு என்னை உள்ளே இழுத்துக்கொண்டே இருந்தது.
வால்மீகிநாதர் — பார்த்தும் மனம் நிறையவில்லை
இறுதியில் ஸ்ரீ வால்மீகிநாதர் — மருந்தீஸ்வரர் சன்னதியை அடைந்தேன்.
ராமாயணத்தை இயற்றிய வால்மீகி முனிவர் இங்கு தவம் செய்து ஈசனின் தரிசனம் பெற்றதாகக் கூறப்படும் புனிதத் தலம் இது.
அகத்தியருக்கு நோய் தீர்க்கும் மூலிகைகளின் குணங்களை இறைவன் உபதேசித்ததாகக் கருதப்படும் வன்னி மரத்தைக் கடந்து, சுயம்பு மூர்த்தியான வால்மீகிநாதரை அடைந்தேன்.
அவருக்கு வில்வமாலை சாற்றி வழிபட்டேன்.
அதன்பின் அங்கிருந்து நகர வேண்டும் என்ற எண்ணமே வரவில்லை.
ஒருமுறை பார்த்தேன்.
மீண்டும் பார்த்தேன்.
மீண்டும் சுற்றி வந்து பார்த்தேன்.
மூன்று, நான்கு முறை பார்த்தும் கண்களுக்கு மட்டும் திருப்தி ஏற்படவில்லை.
சில தரிசனங்களை நாம் பார்த்துவிட்டு நகர்ந்துவிடுகிறோம்.
ஆனால் சில தரிசனங்கள் நம்மை நகர விடுவதில்லை.
வால்மீகிநாதரின் தரிசனம் எனக்கு அப்படித்தான் இருந்தது.
அங்கே இருந்த அந்த இனம்புரியாத தெய்வீக வசீகரத்தை வார்த்தைகளால் விளக்க முடியாது. அதை உணர மட்டுமே முடியும்.
அன்னை திரிபுரசுந்தரி — பார்க்கப் பார்க்கத் திகட்டாத அழகு
அதன்பின் அன்னை திரிபுரசுந்தரியின் சன்னதிக்குச் சென்றேன்.
அன்னையின் அழகும், முகத்தில் தெரிந்த கருணையும் பார்த்த அந்த நொடியே மனதை கொள்ளையடித்துவிட்டது.
சில அழகுகளைப் பார்த்தால் கண்கள் நிறைந்துவிடும்.
ஆனால் சில அழகுகளைப் பார்த்தால், இன்னும் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆசைதான் அதிகரிக்கும்.
அன்னை திரிபுரசுந்தரியின் தரிசனம் எனக்கு அப்படித்தான் இருந்தது.
பார்க்கப் பார்க்கத் திகட்டவில்லை.
மாறாக, “இன்னும் ஒருமுறை தரிசிக்க வேண்டும்” என்ற ஆன்மீகப் பேராசையே மனதை ஆட்கொண்டது.
அதன்பின் தலவிருட்சமான வன்னி மரத்தையும், நாக தேவதைகளையும், பசுமையான நந்தவனத்தையும், குளத்தையும் வலம் வந்தேன்.
இறுதியில் பிரசாதமாகப் புளியோதரையும் பெற்றுக்கொண்டேன்.
எந்தத் திட்டமும் இல்லாமல் தொடங்கிய ஒரு திடீர் பயணம், மனதுக்கும் வயிற்றுக்கும் நிறைவைத் தந்தது.
மருந்தீஸ்வரருக்குப் பிறகு — பாம்பன் சுவாமிகளிடம்
மருந்தீஸ்வரர் தரிசனத்திற்குப் பிறகு, பாம்பன் சுவாமிகள் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றேன்.
19-ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த சிறந்த முருக பக்தரான ஸ்ரீ பாம்பன் சுவாமிகள், திருப்புகழ், மயூர பந்தனம் உள்ளிட்ட எண்ணற்ற பக்திப் பாடல்களை இயற்றியவர்.
சென்னைப் பொது மருத்துவமனையில் உடைந்த அவரது காலை முருகப்பெருமானே வந்து குணப்படுத்தியதாகக் கூறப்படும் அருள் வரலாறும் அவருடைய வாழ்க்கையுடன் இணைந்திருக்கிறது.
ஆனால் எனக்கு இந்த ஆசிரமம் வெறும் ஒரு ஆன்மீகத் தலம் மட்டுமல்ல.
அதனுடன் ஒரு தனிப்பட்ட நினைவும் இணைந்திருக்கிறது.
என் கல்லூரிக் காலத்தில், பக்கத்து வீட்டு அங்கிள்தான் என்னை முதன்முதலில் இங்கு அழைத்து வந்தார்.
இன்று அவர் நம்மிடையே இல்லை.
ஆனால் அவர் என்னை அழைத்து வந்த இடம் மட்டும் இன்னும் அப்படியே என் நினைவில் இருக்கிறது.
அன்று அவர் என்னை அழைத்து வந்த அதே இடத்தில், இன்று அவரது குடும்பத்தினருக்காக சுவாமிகளின் ஜீவ சமாதியில் மனமுருகிப் பிரார்த்தித்தேன்.
ஒரு காலத்தில் என்னை அழைத்து வந்தவர் இன்று இல்லை.
ஆனால் அவருக்காக இன்று நான் இங்கே நின்று பிரார்த்திக்கிறேன்.
வாழ்க்கை சில நினைவுகளை இப்படித்தான் நம்மிடம் திரும்பக் கொண்டு வருகிறது.
மாறிய இடம்... மாறாத நம்பிக்கை
பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அந்தப் பகுதியைப் பார்த்தபோது, நிறைய மாற்றங்கள் கண்ணில் பட்டன.
பெரிய வாகன நிறுத்துமிடம்.
கடைகள்.
வணிக ரீதியான பல மாற்றங்கள்.
காலம் அதன் தடத்தை அங்கே பதித்திருந்தது.
ஆனால் அந்த மாற்றங்களுக்கிடையில் ஒன்று மட்டும் மாறவில்லை.
மக்களின் பக்தி.
மக்களின் நம்பிக்கை.
சுவாமிகளின் மீது அவர்கள் வைத்திருக்கும் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை.
சுற்றுப்புறம் மாறலாம்.
கட்டிடங்கள் மாறலாம்.
வசதிகள் மாறலாம்.
ஆனால் உண்மையான பக்தி மட்டும் தலைமுறைகளைத் தாண்டியும் அப்படியே தொடர்கிறது.
அந்த நம்பிக்கையைப் பார்த்தபோது, நம்முள்ளும் ஒரு புதிய நேர்மறை ஆற்றல் பிறப்பதை உணர முடிந்தது.
திட்டமிட்டது எதுவுமில்லை... ஆனால் கிடைத்தது நிறைய
இந்தப் பயணத்திற்காக முன்கூட்டியே எந்தத் திட்டமும் இல்லை.
எந்த itinerary-யும் இல்லை.
எந்த நேர அட்டவணையும் இல்லை.
ஒரு கட்டத்தில் திடீரென்று கிளம்ப வேண்டும் என்று தோன்றியது.
கிளம்பினேன்.
திருவான்மியூர் சென்றேன்.
மருந்தீஸ்வரரைத் தரிசித்தேன்.
வால்மீகிநாதரிடம் மனதை நிறுத்தினேன்.
அன்னை திரிபுரசுந்தரியின் அழகில் மீண்டும் மீண்டும் தரிசிக்க வேண்டும் என்ற ஆசையுடன் நின்றேன்.
பாம்பன் சுவாமிகளின் ஜீவ சமாதியில் ஒரு பழைய நினைவுக்காகவும், ஒரு குடும்பத்திற்காகவும் பிரார்த்தித்தேன்.
திரும்பி வரும்போது, “இன்று வேறு எதுவும் திட்டமிட்டபடி நடக்கவில்லை” என்ற எண்ணம் வரவில்லை.
மாறாக,
“இன்று நடக்க வேண்டியது நடந்துவிட்டது”
என்ற ஒரு நிறைவு மட்டுமே இருந்தது.
அதனால் இன்று மீண்டும் ஒரு விஷயம் புரிந்தது:
சில பயணங்களை நாம் திட்டமிடுகிறோம்.
சில பயணங்களை இறைவன் திட்டமிடுகிறார்.
இன்றைய திருவான்மியூர் பயணம் இரண்டாவது வகையைச் சேர்ந்தது.
ஒரு சாதாரண ஞாயிற்றுக்கிழமை.
காலை 10 மணிக்குப் பிறகு திடீரென்று எடுத்த ஒரு முடிவு.
அதிலிருந்து தொடங்கிய ஒரு பயணம்.
மருந்தீஸ்வரரின் அருள்.
தூண்களில் செதுக்கப்பட்ட சிற்பங்களின் அழகு.
வால்மீகிநாதரின் ஈர்ப்பு.
அன்னை திரிபுரசுந்தரியின் திகட்டாத பேரழகு.
பாம்பன் சுவாமிகளின் அருள்.
பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு என்னை இங்கு அழைத்து வந்த ஒரு அன்பான மனிதரின் நினைவு.
அனைத்தையும் ஒன்றாகக் கொண்ட அந்த சில மணி நேரங்கள், மனதுக்குள் ஒரு விதமான அமைதியை விட்டுச் சென்றன.
**திட்டமிடாத திருப்பம்.
ஆனால் திகட்டாத திருவான்மியூர் தரிசனம்.**
சில பயணங்களுக்கு முன்பதிவு தேவையில்லை.
சில பயணங்களுக்கு துணையும் தேவையில்லை.
மனதில் ஒரு சிறிய அழைப்பு மட்டும் போதும்.
அதைப் பின்பற்றி கிளம்பினால்...
சில நேரங்களில் நாம் சென்றடையும் இடம் கோயிலாக இருக்கலாம்.
ஆனால் திரும்பி வருவது மட்டும்,
கொஞ்சம் அமைதியான மனதுடன்.
