அத்தியாயம் 1: மல்லிகைப் பூவும், மண் வாசனையும்
சென்னையின் அந்த அமைதியான நடுத்தரவர்க்கக் குடியிருப்புப் பகுதியில், மழை பெய்து ஓய்ந்திருந்த ஒரு அதிகாலைப் பொழுது தனி அழகோடு மலர்ந்துகொண்டிருந்தது.
தெருவோர மரங்களிலிருந்து மழைத்துளிகள் மெதுவாக உதிர்ந்துகொண்டிருந்தன. ஈரமான மண்ணின் வாசனை காற்றில் கலந்திருந்தது.
வீடுகளுக்குள் எம்.எஸ். சுப்புலட்சுமியின் சுப்ரபாதம் ஒலிக்க, தெருவில் பால் வண்டிக்காரனின் சத்தமும், செய்தித்தாள்கள் போடப்படும் சத்தமும் தங்கள் வழக்கமான பயணத்தைத் தொடங்கியிருந்தன.
வேறொரு வீட்டில் குக்கர் விசில் அடித்தது. தெருவின் ஓரத்தில் நின்றிருந்த ஒரு காகம், உலகத்தில் தனக்கு மட்டும்தான் ஏதோ அவசர வேலை இருப்பதுபோல உரக்கக் கத்திக்கொண்டிருந்தது.
அந்தச் சூழலில், சௌமிதாவின் வீட்டுச் சமையலறை மட்டும் ஏற்கெனவே பரபரப்பாக இருந்தது.
அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதால் ராகவ் அலுவலகத்திற்குச் செல்ல வேண்டியதில்லை. சௌமிதா கருப்புக் காராமணி அடைக்கான மாவைத் தயார் செய்துகொண்டிருந்தாள். முந்தைய இரவே காராமணியை ஊறவைத்திருந்தாள். அதனுடன் சிறிதளவு அரிசியையும் சேர்த்து அரைத்து, தேவையான வெங்காயம், பச்சை மிளகாய், கொத்தமல்லித்தழை ஆகியவற்றைக் கலந்திருந்தாள்.
அடை தோசைக்கல்லில் விழுந்ததும் சமையலறை முழுவதும் அதன் மணம் பரவியது. அதற்குத் தொட்டுக்கொள்ளப் புதினா, கொத்தமல்லி, தேங்காய், பச்சை மிளகாய் சேர்த்து அரைத்த சட்னியும் தயாராகிக்கொண்டிருந்தது.
"மாதவ்! மதுமிதா! சீக்கிரம் எழுந்து வாங்கடா!" என்று குரல் கொடுத்துக்கொண்டே அடையைத் திருப்பினாள் சௌமிதா.
"அம்மா, இன்னைக்கு என்ன டிபன்?" என்று தூக்கக் கலக்கத்துடன் வந்தான் மாதவ்.
"நீ சமையலறைக்குள்ளே நுழையறதுக்கு முன்னாடியே வாசனையிலிருந்து கண்டுபிடிச்சிருக்கணுமே!" என்று சிரித்தாள் சௌமிதா.
"அடையா? அப்போ எனக்கு ரெண்டு!"
"முதல்ல பல் தேய்ச்சிட்டு வாடா... அப்புறம் மூணே தர்றேன்!"
அதே நேரத்தில், தலைவாரிக்கொண்டே வந்த மதுமிதா, "அம்மா, எனக்கு சட்னி அதிகமா வேணும்!" என்றாள்.
சௌமிதாவுக்குச் சமையல் என்பது வெறும் அன்றாட வேலை அல்ல. பி.எஸ்.சி. ஹோம் சயின்ஸ் படித்திருந்த அவளுக்கு உணவின் சத்துக்கள் மற்றும் சமையலின் நுட்பங்களில் ஆர்வம் அதிகம். அதுமட்டுமின்றி, அவளுக்குத் தையல் மற்றும் ஃபேஷன் டிசைனிங்கிலும் அலாதியான திறமை உண்டு. தனக்கென ஒரு சிறிய பொட்டிக், அதனுடன் ஒரு அழகான பேக்கரியும் தொடங்க வேண்டும் என்பது அவளது அமைதியான கனவு.
அப்போது வீட்டின் அழைப்பு மணி ஒலித்தது. கதவைத் திறந்ததும் எதிரே நின்றிருந்தார் மங்களம் மாமி.
"என்னடி சௌமி, காலங்கார்த்தாலேயே ஏதோ நல்ல வாசனை ஆத்தையே தூக்கறதே! என்ன பண்ணிண்டிருக்கே?"
"காராமணி அடை, மாமி. உள்ளே வாங்க."
"அடடா! எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும்!"
அடைத் தட்டை வாங்கிய மங்களம் மாமி புன்னகையுடன், "இப்போதெல்லாம் எல்லாமே ஆன்லைன் ரிவ்யூவுலதானே ஓடுறது? நான் ஆத்துக்குப் போய் சாப்பிட்டுட்டு உனக்கு உண்மையான ரிவ்யூ கொடுக்கிறேன், சௌமி!" என்று கலகலப்பாகச் சொல்லிவிட்டுச் சென்றார்.
சிறிது நேரத்தில் சுகந்தா ஆன்ட்டியும் வந்தார்.
"சௌமிதா, கடந்த வாரம் நீ குங்குமப்பூ சேர்த்து வித்தியாசமா பண்ணிக் கொடுத்த சிக்கன் பிரியாணி என் பையனுக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்தது. அடுத்த முறை அவனுக்கும் சேர்த்து ஒரு கரண்டி எக்ஸ்ட்ரா போடு!" என்று பாராட்டிச் சென்றார்.
மதிய வேளையில் சௌமிதா தன் ஆசையைக் கணவனிடம் சொன்னாள். பெரிய லட்சியங்கள் அவளுக்கு இல்லை. மாதத்தில் ஒன்று அல்லது இரண்டு முறை கணவன் மற்றும் குழந்தைகளுடன், பள்ளிக்குச் செல்லும் மாதவ் மற்றும் மதுமிதாவுடன், மால் செல்வது, விண்டோ ஷாப்பிங் செய்வது, வெளியில் சேர்ந்து சாப்பிடுவது — இவையே அவளுக்குப் பிடித்தமானவை.
"கடந்த மாதம் முழுவதும் அலுவலக வேலையில ரொம்ப பிஸியா இருந்தீங்க. இந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை நாம மால் போய்விட்டு டின்னர் சாப்பிட்டு வரலாம்," என்றாள் சௌமிதா.
"கண்டிப்பா போய்விடலாம், சௌமி," என்று ராகவ் புன்னகையுடன் சொன்னான்.
மாலை வேளையில் குடும்பத்துடன் மால் நோக்கிக் கிளம்பியபோது, வீட்டு வாசலில் கல்லூரியில் படிக்கும் அனு அவர்களைக் கூப்பிட்டாள்.
"ஹாய் அக்கா! நேத்து காலேஜ் ஃபங்ஷனுக்கு நீங்க எனக்குத் தைச்சுக் கொடுத்த அந்த டிசைனர் டிரஸ்ஸைப் பார்த்துட்டு எல்லாரும் சிலாகிச்சுப் பேசினாங்க. எந்தப் பொட்டிக்ல வாங்குனீங்கன்னு கேட்டாங்க. நீங்க உங்களுக்கென தனியா ஒரு பொட்டிக் வைக்கக் கூடாதா?" என்று ஆசையாகக் கேட்டுவிட்டுச் சென்றாள்.
சௌமிதா அன்பாகச் சிரித்துக்கொண்டே கணவனுடன் மாலுக்குப் புறப்பட்டாள்.
ஆனால் அந்த அமைதியான வாழ்க்கையின் ஓரத்தில், யாருக்கும் தெரியாமல் ஒரு பிரச்சினை நிழல்போல் நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது.
அத்தியாயம் 2: விதி மாற்றி எழுதிய நள்ளிரவு
ஞாயிற்றுக்கிழமை மாலை குடும்பத்துடன் மால் சென்று, ஷாப்பிங் மற்றும் டின்னர் முடித்து வீடு திரும்பியிருந்தனர்.
மறுநாள் திங்கட்கிழமை. அலுவலகத்தில் ஒரு முக்கியமான மாட்யூலை முடிக்க வேண்டியிருந்ததால் ராகவ் இரவு சற்று தாமதமாகவே வீட்டை நோக்கிப் புறப்பட்டான்.
நகரத்தின் பரபரப்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்தது. வீட்டுக்குச் செல்லும் வழியில் ஒரு அமைதியான வளைவு இருந்தது. அந்தப் பகுதியில் இரவு நேரங்களில் ஆள் நடமாட்டம் குறைவு.
ராகவ் அந்த வளைவை நெருங்கியபோது திடீரென்று ஒரு சத்தம் கேட்டது!
காரின் முன்பகுதி சாலையின் ஓரத்தில் கிடந்த ஏதோ ஓர் உருவத்தின் மீது மோதியது போன்ற அதிர்வு உண்டானது. ராகவ் பதறிப்போய் பிரேக்கை அழுத்தினான். கார் நின்றது. இதயம் வேகமாகத் துடித்தது; கைகள் நடுங்கின.
காரின் முன்புறத்தைப் பார்த்தான். சாலையின் ஓரத்தில் ஏதோ ஒன்று கிடப்பது தெரிந்தது. பயத்துடன் கதவைத் திறந்து இறங்கினான்.
அங்கே ஓர் இளம்பெண் சாலையோரத்தில் அசைவற்றுக் கிடந்தாள். உடை கசங்கியிருந்தது; அருகில் ரத்தம் தென்பட்டது.
ராகவின் கால்கள் நடுங்கின. அவளுக்கு அருகில் குனிந்தான்.
"ஐயோ… என்னாச்சு உங்களுக்கு?"
அவள் அசையவில்லை. உயிருடன் இருக்கிறாளா என்று உறுதியாகத் தெரியவில்லை. உடனே ஆம்புலன்ஸ் அழைக்க வேண்டும், போலீசுக்குத் தகவல் கொடுக்க வேண்டும் என்று மனம் சொன்னது.
ஆனால் அடுத்த கணமே பயம் அவனை ஆட்கொண்டது.
போலீஸ்… கேஸ்… கோர்ட்… விசாரணை…
ஒரு நடுத்தரவர்க்கக் குடும்பத் தலைவன். மனைவி, இரண்டு குழந்தைகள்... இந்த ஒரு இரவுக்காக எல்லாம் தலைகீழாக மாறிவிடுமோ? தான் செய்யாத குற்றத்துக்காக மாட்டிக்கொண்டுவிடுவோமா?
சாலையைச் சுற்றிப் பார்த்தான். யாரும் இல்லை. அந்தச் சில நிமிடங்களில் பயம் வென்றது.
அவன் அந்தப் பெண்ணை அங்கேயே விட்டுவிட்டு காரில் ஏறினான். கைகள் இன்னும் நடுங்கியபடியே காரை ஓட்டினான்.
வீட்டை அடைந்ததும் காரின் முன்பகுதியில் இருந்த ரத்தக்கறையைக் கண்டான். யோசிக்காமல் தண்ணீரும் துணியும் எடுத்துத் துடைத்தான்.
துடைக்கும்போதே அது தவறு என்று தெரிந்தது. இருந்தும் பயத்தால் அதை நிறுத்த முடியவில்லை.
வீட்டுக்குள் நுழைந்தபோது சௌமிதா அவனைப் பார்த்தாள்.
"என்னங்க, இவ்வளவு நேரமா? முகமே சரியில்லையே..."
ராகவ் அவளை நேராகப் பார்க்க முடியாமல் தவித்தான்.
"ஒண்ணுமில்லை, சௌமி... ஆபீஸ் வேலை. கொஞ்சம் தலைவலி இருக்கு."
சௌமிதா காபி கொண்டுவந்து கொடுத்தாள். ராகவ் அதை வாங்கினான்; ஆனால் குடிக்கவில்லை. அன்றிரவு அவனால் தூங்கவே முடியவில்லை.
அந்த இளம்பெண் ஏற்கெனவே அங்கே கிடந்தாளா, அல்லது தன் கார் மோதியதால்தான் அப்படி ஆனதா என்ற குழப்பம் அவனைச் சுழற்றியது. ஆனால் அதைவிட அதிகமாக அவனை அழுத்தியது தன் பயம்.
அத்தியாயம் 3: அலுவலகமும்… கேஷவின் நுழைவும்
மறுநாள் காலை அலுவலகம் வழக்கம்போல இயங்கியது. ராகவின் கண்கள் சிவந்திருந்தன.
கேஷவ் மேசையைத் தட்டினான்.
"என்னடா ராகவ், காலையிலிருந்து முகம் டல்லா இருக்கு... என்னாச்சு?"
ராகவ் சில நொடிகள் தயங்கினான். பிறகு மெல்லச் சொன்னான்.
"டேய்… நேத்து வீட்டுக்கு வர்ற வழியில ஒரு வளைவுல… ரோட்ல ஒரு பொண்ணு கிடந்தா. என் கார் அவ மேல பட்டுடுச்சுடா."
கேஷவ் அதிர்ச்சியுடன் பார்த்தான்.
"என்ன சொல்றே? அப்புறம் ஆம்புலன்ஸுக்கு ஃபோன் பண்ணல? போலீஸுக்குச் சொல்லல?"
"எனக்குப் பயமா இருந்துச்சுடா... கேஸ், கோர்ட்னு அலைஞ்சா என் பொண்டாட்டி, பசங்க கதி என்ன ஆகும்னு நினைச்சு… ஓடிவந்துட்டேன்."
கேஷவ் சற்று அமைதியாக இருந்தான்.
"நீ பண்ணது தப்புதான், ராகவ். ஆனா இப்போ பயந்து பிரயோஜனமில்லை. உண்மையைப் போலீஸ்கிட்ட சொல்லிடுவோம்."
அப்போது கேஷவின் மொபைலில் ஒரு செய்தி எச்சரிக்கை வந்தது. முந்தைய நாள் இரவு அதே வளைவில் ஓர் இளம்பெண் மர்மமான முறையில் இறந்து கிடந்ததாகவும், அது கொலை வழக்காகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளதாகவும் செய்தி வெளியாகியிருந்தது.
கேஷவ் ராகவைப் பார்த்தான்.
"சரி, நாம எதையும் மறைக்காம போலீஸ்கிட்ட போவோம். நான் உன்னோட வர்றேன்."
அத்தியாயம் 4: ரக்ஷ்மிதாவின் நிழலும், கௌதமனின் முகமும்
சென்னையின் பிரபல தொழிலதிபர் ராகோத்தமன் பல வணிக நிறுவனங்களையும் நட்சத்திர ஹோட்டல்களையும் நடத்தி வந்தார். அவருக்கு உதவியாக ஹோட்டல் மேலாண்மையில் திறமையாகப் பணியாற்றியவள் ரக்ஷ்மிதா.
ராகோத்தமனுக்குக் கடும் காய்ச்சல் ஏற்பட்டு ஒரு வாரமாக அலுவலகம் வரவில்லை. அதனால் அவரது மகன் கௌதமன் தற்காலிகமாகப் பொறுப்பேற்றான். கௌதமன் பார்ப்பதற்கு வசீகரமானவன்; ஆனால் போதைக்கும் பார்ட்டி கலாச்சாரத்திற்கும் அடிமையானவன்.
ரக்ஷ்மிதாவின் அழகில் மயங்கிய கௌதமன் அவளிடம் நெருங்கினான். நாட்கள் செல்லச் செல்ல இருவருக்கும் இடையிலான நெருக்கம் அதிகரித்தது. அதன் விளைவாக ரக்ஷ்மிதா கர்ப்பமானாள்.
தான் கர்ப்பமாகியிருப்பதை அறிந்த ரக்ஷ்மிதா அதிர்ச்சியடைந்தாள். கௌதமனைச் சந்திக்க வேண்டும் என்று உறுதியாகக் கூறினாள். அவன் அவளைத் தன் ஹோட்டல் சூட் அறைக்கு அழைத்தான்.
ரக்ஷ்மிதா அறைக்குள் நுழையும்போது கதவு லேசாகத் திறந்திருந்தது. உள்ளே கௌதமன் போதையில் வேறொருவருடன் போனில் பேசிக்கொண்டிருந்தான். அவளைப் பற்றி மிகக் கேவலமாகப் பேசும் வார்த்தைகள் அவள் காதில் விழுந்தன. அதோடு, ஹோட்டல் மற்றும் கம்பெனி நிதியில் அவன் செய்திருந்த பல கோடி ரூபாய் மோசடியின் ரகசியங்களும் அவளுக்குத் தெரியவந்தன.
ரக்ஷ்மிதா கோபத்துடன் உள்ளே சென்று அவனை நேருக்கு நேர் எதிர்கொண்டாள். தன் கர்ப்பத்திற்கும், அவன் செய்த பண மோசடிக்கும் உடனடியாகப் பதில் சொல்ல வேண்டும் என்று ஆவேசமாகக் கூறினாள்.
போதையிலும் ஆத்திரத்திலும் இருந்த கௌதமன் கட்டுப்பாட்டை இழந்தான். ரக்ஷ்மிதாவின் கழுத்தைப் பிடித்து நெரித்தான். சில நிமிடங்களில் அவள் மூச்சடங்கி உயிரிழந்தாள்.
தன் மீது குற்றப்பழி வராமல் இருக்க, கௌதமன் அவளது உடலைத் தன் காரில் எடுத்துச் சென்று, ஆள் நடமாட்டம் இல்லாத அந்தச் சாலை வளைவில் வீசிவிட்டுத் தப்பினான்.
அவன் எதிர்பார்த்ததற்கு மாறாக, சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகுதான் ராகவின் கார் அதே வழியில் வந்தது!
அத்தியாயம் 5: பிரேதப் பரிசோதனையும் தேவ் IPS-ம்
கீழ்ப்பாக்கம் அரசு மருத்துவமனை.
டாக்டர் நந்தகுமார் பிரேதப் பரிசோதனை அறிக்கையை இன்ஸ்பெக்டரிடம் கொடுத்தார்.
"இது சாதாரண விபத்து கிடையாது. அந்தப் பெண் கழுத்து நெரிக்கப்பட்டு, கார் மோதுவதற்கு முன்பே இறந்துவிட்டாள். மேலும்… அவள் கர்ப்பமாகவும் இருந்திருக்கிறாள்."
வழக்கு முற்றிலும் வேறு திசையில் மாறியது.
வழக்கை விசாரித்துக்கொண்டிருந்த இன்ஸ்பெக்டர், தனது கல்லூரி நண்பரும் விடுப்பில் இருந்த DCP தேவ் IPS-யிடம் ஆலோசனை கேட்டார். வழக்கின் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்த தேவ், விசாரணைக்கு வழிகாட்டத் தொடங்கினார்.
"உடலை யாரோ திட்டமிட்டு அங்கே கொண்டு வந்து போட்டிருக்கிறார்கள். அந்த இரவில் அந்த வழியாகச் சென்ற வாகனங்கள் குறித்த விவரங்களைச் சேகரித்து, சம்பந்தப்பட்டவர்களைத் தீவிரமாக விசாரியுங்கள்," என்றார் தேவ்.
அத்தியாயம் 6: டாஷ்கேம் சாட்சியம்
ராகவும் கேஷவும் காவல் நிலையத்திற்குச் சென்று நடந்தவற்றை உண்மையாகச் சொன்னார்கள்.
கேஷவ் ஒரு யோசனை சொன்னான்.
"சார், அந்த வளைவுல நேரடி CCTV இல்லை. ஆனா நைட்டு நேரத்துல அந்தப் பகுதியில் நின்ன டாக்ஸிகளோட டாஷ்கேம்ல ஏதாவது பதிவாகியிருக்க வாய்ப்பு இருக்கு."
தேவ் IPS தலையசைத்தார்.
"உன் யோசனை சரி. அந்தப் பகுதியில் நின்ற டாக்ஸிகளின் விவரங்களைச் சேகரித்து, அவற்றின் டாஷ்கேம் பதிவுகளைச் சரிபார்க்க ஏற்பாடு செய்யுங்கள்."
விசாரணையில் ஒரு தனியார் டாக்ஸியின் டாஷ்கேம் வீடியோ கைப்பற்றப்பட்டது. அதில் கௌதமன் தன் காரிலிருந்து இறங்கி ரக்ஷ்மிதாவின் உடலைச் சாலையில் வீசிவிட்டுச் செல்வது தெளிவாகப் பதிவாகியிருந்தது. அதற்குச் சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகுதான் ராகவின் கார் அங்கே வந்தது.
இந்தக் காட்சி, மற்ற ஆதாரங்களுடன் சேர்ந்து விசாரணைக்கு முக்கியமான திருப்பத்தை அளித்தது.
தேவ் IPS உறுதியுடன் கூறினார்:
"ரக்ஷ்மிதாவின் மரணத்தில் கௌதமனுக்குத் தொடர்பு இருப்பதற்கான வலுவான ஆதாரங்கள் கிடைத்திருக்கின்றன. ராகவ் அந்தப் பெண்ணைக் கொன்றதாக இதுவரை கிடைத்த ஆதாரங்கள் காட்டவில்லை. மற்ற ஆதாரங்களையும் முழுமையாகச் சரிபார்த்த பிறகு அடுத்தகட்ட நடவடிக்கை எடுக்கலாம்."
அத்தியாயம் 7: முகமூடி கிழிந்தது
விசாரணையில் கௌதமன் முன் ஆதாரங்கள் ஒவ்வொன்றாக வைக்கப்பட்டன — ஹோட்டல் CCTV பதிவுகள், ரக்ஷ்மிதாவின் நகங்களில் சிக்கிய DNA தடயங்கள், கர்ப்பத்தை உறுதிப்படுத்திய மருத்துவ ஆதாரங்கள், நிதி மோசடி ஆவணங்கள் மற்றும் டாஷ்கேம் வீடியோ.
ஆதாரங்கள் வலுவாக இருந்ததால் கௌதமனின் திமிர் அடங்கியது. விசாரணையின் அடிப்படையில் அவன் கைது செய்யப்பட்டான்.
காவல் நிலையத்திற்கு வெளியே தேவ் IPS ராகவைப் பார்த்தார்.
"ராகவ், அந்தப் பெண்ணைக் கொன்றது நீ என்பதற்கான ஆதாரம் இல்லை. நீ வந்தபோது அவள் ஏற்கெனவே இறந்திருந்தாள் என்பதை டாஷ்கேம் பதிவு உள்ளிட்ட ஆதாரங்கள் காட்டுகின்றன. ஆனால், நீ காரை நிறுத்தாமல் சென்றதும், பின்னர் காரிலிருந்த ரத்தக்கறையைத் துடைத்துத் தடயங்களை மறைக்க முயன்றதும் சரியான செயல்கள் அல்ல. அதற்கான சட்டரீதியான விசாரணையை நீ எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கும்."
நீதிமன்றத்தில் கிடைத்த ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் ராகவுக்கு எதிரான கொலைக்குற்றச்சாட்டு நிரூபிக்கப்படவில்லை. விபத்து நடந்த இடத்தில் நிற்காமல் சென்றதும், காரிலிருந்த ரத்தக்கறையைத் துடைத்துத் தடயங்களை மறைக்க முயன்றதும் தொடர்பான சட்ட நடவடிக்கைகள் தனியாகப் பரிசீலிக்கப்பட்டன.
அந்த அனுபவம் ராகவுக்குத் தனது தவறின் தீவிரத்தை உணர்த்தியது.
அன்று மாலை வீடு திரும்பிய ராகவைச் சௌமிதா இன்முகத்துடன் வரவேற்றாள். அவள் அவனைப் பற்றி அதிகம் கேள்வி கேட்டுத் துளைக்கவில்லை; அருகில் நின்று அவனுடைய கையை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டாள்.
"எந்தப் பிரச்சினையாக இருந்தாலும் இனி நாம சேர்ந்து எதிர்கொள்ளலாம்," என்றாள் மெல்ல.
சில மாதங்கள் கழித்து, ஒரு சிறிய வங்கிக் கடனின் உதவியுடன் சௌமிதா தன் நீண்ட நாள் ஆசையான ‘சௌமிஸ் கிரியேஷன்ஸ்’ என்ற பெயரில் ஒரு சிறிய பொட்டிக்கும் பேக்கரியும் தொடங்கினாள். அவளுடைய கைவேலைப்பாடும் சமையலின் சுவையும் அந்தப் பகுதியில் விரைவில் பிரபலமடைந்தன.
ராகவ் அந்த அனுபவத்திற்குப் பிறகு எதையும் அலட்சியமாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. அதே சமயம், தன் பயத்தால் நேர்ந்த தவறை எண்ணித் தன்னைத் தானே தண்டித்துக்கொள்ளாமல், அதிலிருந்து பாடம் கற்றுக்கொண்டு வாழ்க்கையின் அடுத்த கட்டத்திற்கு முன்னேறினான்.
ஒரு அமைதியான காலைப்பொழுதில், வீட்டின் முன்புறம் மல்லிகை மணமும் பறவைகளின் சத்தமும் சூழ்ந்திருக்க, சௌமிதா குழந்தைகளுடன் புன்னகையோடு அந்தப் புதிய நாளைத் தொடங்கினாள்.
— சுபம் —
