சரி 👍 இப்போது முழுக் கதையையும் ஒரே தொடர்ச்சியான கதையாக (break இல்லாமல், smooth flow-ஆ) சொல்லுகிறேன்:
“அந்த கடைசி மெசேஜ்”
அருண் ஒரு அமைதியான இளைஞன். அவன் வாழ்க்கை மிகவும் சாதாரணம்—காலை வேலை, மாலை வீடு, சில நேரங்களில் நண்பர்களுடன் சின்ன சிரிப்புகள். ஆனால் அவன் வாழ்க்கையில் மிக முக்கியமானவன் விஜய். பள்ளி நாட்களிலிருந்து அவர்கள் இருவரும் பிரிக்க முடியாத நண்பர்கள். அருண் சீரியஸ், விஜய் சிரிப்பானவன். “Life simple டா… overthink பண்ணாதே!” என்று விஜய் அடிக்கடி சொல்லுவான்.
ஒரு மழையான இரவு, அருண் வேலை முடித்து வீட்டுக்கு வந்திருந்தான். அவன் phone-ல் விஜயிடமிருந்து ஒரு missed call இருந்தது. “பிறகு பேசலாம்” என்று நினைத்து அவன் கவனிக்கவில்லை. அது அவன் வாழ்க்கையில் செய்த பெரிய தவறு என்று அவன் பிறகு தான் புரிந்துகொண்டான். அடுத்த நாள் காலை ஒரு call—“விஜய் accident… hospital…” என்று. அருண் அதிர்ச்சியுடன் ஓடிப்போனான். ஆனால் அவன் hospital-க்கு சென்றபோது, எல்லாம் முடிந்துவிட்டது. விஜய் இல்லை.
அந்த நாள் முதல் அருணின் வாழ்க்கை வெறுமையாகிவிட்டது. அவன் சிரிக்கவில்லை. பேசவில்லை. அவன் phone-ல் விஜயின் chat-ஐ மட்டும் மீண்டும் மீண்டும் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான். “Last seen yesterday” என்ற ஒரு வரி அவனை உடைத்தது.
மூன்று நாட்கள் கழித்து, ஒரு இரவு 11 மணிக்கு, அருண் தனியாக அறையில் இருந்தான். வெளியே மழை பெய்துகொண்டிருந்தது. திடீரென்று phone-ல் ஒரு notification—“Vijay 💬”. அவன் இதயம் தடுக்கினது. மெதுவாக chat open செய்தான். “நீ தூங்கலையா?” என்ற message. அவன் கைகள் நடுங்கின. “யார் இது?” என்று அவன் type செய்தான். சில விநாடிகளில் reply—“டா… நான்தான் விஜய்.”
அருண் கோபமாக “இது joke இல்ல. யாரு நீ?” என்று கேட்டான். உடனே reply வந்தது—“நீ last birthdayக்கு என்ன gift கொடுத்த?” அது யாருக்கும் தெரியாத ரகசியம். அருண் மெதுவாக “watch…” என்று type செய்தான். “ஆம் டா… black strap watch,” என்று reply வந்தது. அந்த நொடியில் அருண் பேச முடியவில்லை. அது விஜய்தான் என்று அவன் உணர்ந்தான்.
அந்த இரவு முழுவதும் அவர்கள் பேசினார்கள். “நான் போயிட்டேன்… ஆனா முழுக்க இல்ல,” என்று விஜய் சொன்னான். “எங்க இருக்க?” என்று அருண் கேட்டான். “இங்கே ஒளி இல்ல… ஆனா இருள் மட்டும் இல்ல…” என்ற பதில் அவனை இன்னும் குழப்பியது.
அதன் பிறகு ஒவ்வொரு இரவும் 11 மணிக்கு விஜய் message அனுப்ப ஆரம்பித்தான். சில நேரங்களில் பழைய நினைவுகள்—school, canteen, சிரிப்பு. சில நேரங்களில் பயங்கரமான வார்த்தைகள்—“இங்க சிலர் பேச முடியல… சில நிழல்கள் மட்டும் அசையுது…”
ஒரு நாள் விஜய் திடீரென்று “அந்த accident… அது accident இல்ல” என்று சொன்னான். அருண் அதிர்ச்சியடைந்தான். “யாரோ என்ன follow பண்ணினான்… mirror-ல பார்த்தேன்… ஒரு black shape…” என்று விஜய் எழுதினான். “முதலில் அது மனிதன் மாதிரி இருந்தது… பிறகு அது shadow…” என்று message முடிந்தது.
அந்த இரவு message நிறுத்தப்பட்டது. அடுத்த நாள் எந்த message-மும் இல்லை. அருண் restlessness-ஆ இருந்தான். அடுத்த நாள் இரவு message வந்தது—“அவன் இன்னும் இருக்கான்…” “யார்?” என்று அருண் கேட்டான். “அந்த shadow…” என்ற பதில்.
அதே நேரத்தில் அருணின் அறையில் light flicker ஆனது. அவன் window-வுக்கு பார்த்தான். வெளியே ஒரு நீளமான shadow நின்றது. அது மனிதன் போல இல்லை. அது அசைந்தது.
“என் phone-ல proof இருக்கு,” என்று விஜய் message அனுப்பினான். அருண் உடனே விஜயின் வீட்டுக்கு சென்று phone எடுத்தான். அதில் ஒரு video இருந்தது. விஜய் car ஓட்டிக்கொண்டிருந்தான். திடீரென்று road நடுவில் ஒரு shadow நின்றது. அது மெதுவாக பெரிதாகி camera-வுக்கு நெருங்கியது. video அங்கேயே நிறுத்தப்பட்டது.
அந்த இரவு விஜய் கடைசியாக ஒரு உண்மையை சொன்னான்—“அவன் பயத்திலிருந்து உருவாகிறான்… நீ பயந்தா அவன் பெரிதாகிறான்…” அருண் “நான் என்ன செய்ய?” என்று கேட்டான். “பயப்படாதே,” என்று பதில் வந்தது.
அந்த இரவு 11 மணி. light தானாக அணைந்தது. அறை முழுவதும் இருள். பின்னால் ஒரு குளிர். அருண் மெதுவாக திரும்பினான். அங்கே—அதே shadow. அது அவன் பக்கம் வந்தது. அவன் இதயம் வேகமாக துடித்தது. ஆனால் அவன் கண்களை மூடி, “பயப்படாதே…” என்று தன்னிடம் சொன்னான்.
சில நொடிகள்… முழு அமைதி.
அவன் கண்களை திறந்தான்.
யாரும் இல்லை.
அவன் phone vibrate ஆனது.
“Thanks da…” — விஜயின் கடைசி message.
அதற்குப் பிறகு எந்த message-மும் வரவில்லை.
ஆனால்…
அருண் அந்த chat-ஐ delete செய்யவில்லை.
ஏனெனில்—
சில சமயம்…
இரவு 11 மணிக்கு…
“Vijay is typing…” என்று இன்னும் காட்டும்.
முடிவு.
நீங்க வேண்டும்னா இதுக்கு Part 2
சரி 😊 இந்த “அந்த கடைசி மெசேஜ்” கதைக்கு ஒரு உணர்ச்சி + மர்மம் கலந்த கவிதை:
“கடைசி ஆன்லைன்”
இரவு பதினொன்று மணிக்கு,
அமைதி பேசும் நேரத்தில்,
ஒரு மெசேஜ் ஒளிர்கிறது—
இறந்த நினைவின் பெயரில்.
“நீ தூங்கலையா?” என்று,
ஒரு பழைய குரல் திரும்பும்,
இதயம் நம்ப மறுக்கையில்,
கண்கள் மட்டும் நம்பும்.
காலியான அறையில் கூட,
யாரோ இருப்பது போல,
மொபைல் ஒளியில் மட்டும்,
ஒரு உலகம் திறக்கிறது சுலபமாக.
நினைவுகள் typing ஆக,
கண்ணீர் read ஆக,
சிரிப்புகள் last seen-ல்,
நின்று போகும் நேரம் தாங்க.
“நான் போயிட்டேன்…” என்றாலும்,
முழுக்க போகவில்லை என்று,
இருள் சொல்லும் உண்மை,
ஒளி மறைக்கும் ரகசியம்.
பயம் ஒரு நிழல் தான்,
ஆனால் அது உயிர் பெறும்,
நீ அதைக் கண்டு நடுங்கினால்,
அது உன்னை விழுங்கும்.
ஆனால் நீ நின்று பார்த்தால்,
அதை எதிர்கொண்டால்,
நிழல் கரையும்—
நினைவாய் மாறும்.
கடைசி மெசேஜ் வந்த பிறகு,
அமைதி தான் பதில்,
ஆனால் அந்த அமைதிக்குள்,
ஒரு நட்பு இன்னும் உயிர்.
இரவு பதினொன்று ஆனதும்,
திரை மீண்டும் ஒளிரும்—
“typing…” என்ற ஒரு வார்த்தை,
இதயம் மீண்டும் துடிக்கும்.
அது பயமா…?
அல்ல நினைவா…?
அல்ல—
முடியாத ஒரு விடைபெறலா…?
