மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் மடியில் உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் அந்தச் சிறிய கிராமமான கருங்குளத்திற்குள் தனது பழைய பைக்கில் நுழைந்தான் ஸ்ரீ. வானம் செந்நிறமாக மாறி, மெல்ல இருள் சூலத் தொடங்கியிருந்தது. ஊர் எல்லையிலேயே ஒரு மாபெரும் ஏரி கறுப்பு நிறத்தில் அமைதியாகக் கிடந்தது. அதன் நீர்ப்பரப்பு எந்தச் சலனமும் இன்றி ஒரு மர்மமான கண்ணாடியைப் போலத் தெரிந்தது.
ஸ்ரீ ஒரு கட்டிடக் கலை நிபுணர் (Architect). மதுரையில் ஒரு பெரிய நிறுவனத்தில் பணிபுரியும் அவனுக்கு, இந்தக் கருங்குளம் கிராமத்தில் இருக்கும் ஒரு பாழடைந்த 'கருங்கல் பங்களாவை' ஆய்வு செய்து, அதை ஒரு நவீன ரிசார்ட்டாக மாற்றுவதற்கான ப்ராஜெக்ட் கிடைத்திருந்தது.
பைக்கை நிறுத்திவிட்டு அந்தப் பங்களாவின் துருப்பிடித்த இரும்பு வாயிலைத் தள்ளினான் ஸ்ரீ. பல தசாப்தங்களாகத் திறக்கப்படாததால், அந்த வாயில் ஒரு பயங்கரமான ஓலமிடும் சத்தத்துடன் வழிவிட்டது. பங்களாவைச் சுற்றி அடர்ந்த செடி கொடிகள் மண்டிக் கிடந்தன. அந்த வீட்டின் கட்டிடக் கலை பிரமிக்க வைத்தாலும், அதன் சூழல் ஒருவித அச்சத்தை ஏற்படுத்தியது. ஸ்ரீ மெல்ல நடந்து பங்களாவின் பிரம்மாண்டமான வரவேற்பறைக்குள் நுழைந்தான்.
அங்கே தூசிகள் மண்டிப் போயிருந்தன. சுவர்களில் தொங்கிய பழைய புகைப்படங்கள் அனைத்தும் மங்கிப் போயிருந்தன. ஆனால், ஹாலின் ஒரு மூலையில் இருந்த ஒரு பெரிய ஆளுயரக் கண்ணாடி மட்டும் மர்மமான முறையில் பளபளவென மின்னிக் கொண்டிருந்தது. ஸ்ரீ தன் மொபைல் டார்ச்சை ஆன் செய்து அந்த அறையைச் சுற்றிலும் பார்த்தான்.
திடீரென, அந்த அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு ஒரு மென்மையான பெண் குரல் கேட்டது.
"யாரைத் தேடுறீங்க?"
ஸ்ரீ திடுக்கிட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தான். இருட்டில் இருந்து ஒரு தேவதை போன்ற உருவம் வெளிப்பட்டது. மஞ்சள் நிறத் தாவணி, தலையில் வாடாத மல்லிகைப் பூ, கையில் ஒரு பித்தளை விளக்குடன் அவள் அங்கே நின்ற விதம் அந்தப் பழைய பங்களாவிற்கே ஒரு புது ஒளியைத் தந்தது.
"என்... என் பெயர் ஸ்ரீ. இந்த பங்களாவைப் புதுப்பிக்க வந்திருக்கேன். நீங்க யாரு? இந்த நேரத்துல இங்க என்ன பண்றீங்க?" என்று படபடப்புடன் கேட்டான் ஸ்ரீ.
அவள் மெல்லச் சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பு அந்தப் பெரிய அறையில் விசித்திரமாக எதிரொலித்தது. "என் பேரு நிவேதா. பக்கத்துல இருக்கிற பண்ணையார் வீட்டுப் பொண்ணு நான். இந்த பங்களாவுக்குப் பல வருஷமா யாரும் வர்றதில்ல, அதான் யாருன்னு பார்க்க வந்தேன்," என்றாள் நிவேதா.
ஸ்ரீ அவளது அழகில் ஒரு நிமிடம் தன்னை மறந்தான். அவளது விழிகளில் ஒரு ஆழமான சோகம் இருப்பது போல அவனுக்குத் தோன்றியது. "இந்த வீட்டுக்கு யாரும் வரமாட்டாங்கன்னு சொன்னீங்களே, ஏன்?" என்று ஸ்ரீ கேட்டான்.
நிவேதா அவனை நெருங்கி வந்தாள். அவளிடம் இருந்து ஒரு மண் வாசனை வீசியது. "இந்த பங்களாவுக்கு ஒரு சாபம் இருக்கு ஸ்ரீ. இங்க வர்றவங்க யாரும் இங்கிருந்து போக முடியாது. இது வெறும் வீடு இல்ல, ஒரு சிறை," என்று அவள் ரகசியமாகச் சொன்னாள். அவள் பேசும் போது அவளது நிழல் மட்டும் சுவரில் தெரியவில்லை என்பதை ஸ்ரீ கவனிக்கத் தவறினான்.
நேரம் செல்லச் செல்ல ஸ்ரீயிற்கும் நிவேதாவிற்கும் இடையே ஒரு இனம் புரியாத ஈர்ப்பு ஏற்பட்டது. நிவேதா அந்த ஊரின் கதைகளைப் பற்றி அவனிடம் பேசினாள். இரவு நெருங்கியதும், "நான் கிளம்புறேன் ஸ்ரீ, நாளைக்கு வந்து பார்க்கிறேன்," என்று சொல்லிவிட்டு இருட்டில் மறைந்தாள்.
ஸ்ரீ அந்தப் பங்களாவின் மாடியில் ஒரு அறையைச் சுத்தம் செய்து அங்கேயே தங்க முடிவெடுத்தான். ஆனால், அன்றிரவு அவனுக்குத் தூக்கம் வரவில்லை. நள்ளிரவு சுமார் இரண்டு மணி இருக்கும். திடீரென ஒரு மெல்லிய கொலுசுச் சத்தம் மாடி வராந்தாவில் கேட்டது. ஸ்ரீ எழுந்து கதவைத் திறந்தான்.
அங்கே நிவேதா நின்று கொண்டிருந்தாள். ஆனால், அவள் இப்போது முன்னால் பார்த்ததைப் போல இல்லை. அவளது தாவணி ரத்தக் கறையுடன் கிழிந்து போயிருந்தது. அவளது கண்கள் இப்போது சிவப்பாக மாறி, கண்ணீர் வடித்தபடி இருந்தன.
"நிவேதா! உனக்கு என்ன ஆச்சு? யாரு உன்னை இப்படிச் செய்தது?" என்று ஸ்ரீ பதறினான்.
அவள் நடுங்கும் குரலில் சொன்னாள், "ஸ்ரீ... என்னைக் காப்பாற்று... அவர்கள் என்னை இந்த பங்களாவுக்கு அடியிலேயே புதைச்சுட்டாங்க! பத்து வருஷமா நான் அந்த இருட்டுக்குள்ளேயே தவிக்கிறேன்!" என்று அலறினாள்.
அடுத்த விநாடி ஒரு பலமான காற்று வீசியது. பங்களாவின் ஜன்னல்கள் அனைத்தும் பலமாக அறைந்து கொண்டன. ஸ்ரீயின் கண்கள் தானாக மூடிக்கொண்டன. சில நிமிடங்கள் கழித்து அவன் கண்களைத் திறந்தபோது அங்கே யாருமில்லை. ஆனால், ஹாலில் இருந்த அந்தப் பெரிய கண்ணாடியில் ரத்தத்தால் ஒரு வாசகம் எழுதப்பட்டிருந்தது: "கருங்குளத்திற்கு வந்தவர்கள் திரும்புவதில்லை."
மறுநாள் காலை, ஸ்ரீ பயத்துடன் ஊர் டீக்கடைக்குச் சென்றான். அங்கே இருந்த ஒரு முதியவரிடம், "பெரியவரே, இந்த ஊர் பண்ணையார் மகள் நிவேதா பற்றி உங்களுக்குத் தெரியுமா?" என்று கேட்டான்.
அந்த முதியவர் கையில் இருந்த டீ கிளாஸைத் தவறவிட்டார். நடுங்கும் குரலில் சொன்னார், "நிவேதாவா? தம்பி, அந்தப் பொண்ணு பத்து வருஷத்துக்கு முன்னாடியே இதே பங்களாவுல மர்மமான முறையில இறந்துட்டா... அவ உடம்பை யாருமே கண்டுபிடிக்கல! அவளைப் பத்தி இன்னைக்கு வரைக்கும் யாரும் இந்த ஊர்ல பேசக்கூட மாட்டாங்க," என்றார்.
ஸ்ரீயின் உடலில் ஒரு நடுக்கம் பரவியது. அப்படியானால் நேற்று அவன் பார்த்தது யார்? அவளோடு பேசியது எப்படி? அவளது கையைப் பிடித்தபோது அது ஏன் அமானுஷ்யமான குளிர்ச்சியுடன் இருந்தது? ஸ்ரீக்கு இப்போது புரிந்தது, அவன் காதலிப்பது ஒரு பெண்ணை அல்ல, ஒரு ஆவியை!
வாசகர்களுக்கு ஒரு குறிப்பு:
இந்தக் கதை உங்களுக்குப் பிடித்திருந்தால், மறக்காமல் உங்கள் ஆதரவைத் தந்து ஊக்கப்படுத்துங்கள். ஸ்ரீ மற்றும் நிவேதாவின் இந்தக் காதல் அமானுஷ்யப் பயணம் அடுத்த அத்தியாயத்தில் இன்னும் பல மர்மங்களைத் தாங்கி வரும். உங்களது கருத்துக்களே என்னை மென்மேலும் சிறப்பாக எழுதத் தூண்டும்.
அடுத்த அத்தியாயத்தில்:
ஸ்ரீ அந்தப் பங்களாவின் அடியில் எதைப் பார்ப்பான்? நிவேதா சொல்லும் அந்தத் 'துரோகி' யார்? மர்மத்தி
ன் முடிச்சுகள் அவிழும்!
