அத்தியாயம் 1: அந்த அறையின் ரகசியம்
சென்னை - அண்ணா நகர்.
வெள்ளிக்கிழமை, அதிகாலை 1:45 மணி.
இரவு நேரத்தின் அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு இன்ஸ்பெக்டர் தேவின் கைப்பேசி ஒலித்தது.
அவன் தூக்கத்திலிருந்து எழுந்து அழைப்பை எடுத்தான்.
“ஹலோ.”
“சார், நான் கான்ஸ்டபிள் சேகர் பேசுறேன். Aura Tech Solutions-ல ஒரு சம்பவம் நடந்திருக்கிறது, சார். கம்பெனியோட CFO அனந்தராமன் இறந்து கிடக்கிறார்.”
தேவ் உடனே எழுந்து உட்கார்ந்தான்.
“எங்கே கிடந்தார்?”
“கம்பெனியோட basement storeroom-ல, சார்.”
“Body-ல ஏதாவது காயங்கள் இருக்கா?”
“வெளிப்படையாக எந்தக் காயமும் தெரியல, சார். ஆனா அவர் முகத்தைப் பார்த்தா… ஏதோ பயங்கரமான ஒன்றைப் பார்த்த மாதிரி இருக்கு.”
தேவ் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
“சரி. அந்த இடத்தை யாரும் தொடக்கூடாது. யாரையும் உள்ளே அனுமதிக்காதீங்க. நான் உடனே வருகிறேன்.”
அழைப்பைத் துண்டித்துவிட்டு அவன் விரைவாகத் தயாரானான்.
அந்த அதிகாலை நேரத்திலும் அவனுடைய முகத்தில் பதற்றம் தெரியவில்லை. ஒரு குற்றவியல் விசாரணையில் முதலில் செய்ய வேண்டியது, கிடைத்த தகவல்களை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்வதல்ல; அவற்றில் எது உண்மை, எது வெறும் ஊகம் என்பதைப் பிரித்துப் பார்ப்பதுதான்.
சிறிது நேரத்தில் அவன் Aura Tech Solutions அலுவலகத்தை அடைந்தான்.
கட்டிடத்தின் வெளியே காவல்துறையினர் நின்றுகொண்டிருந்தனர். சேகர் அவனை நோக்கி வந்தான்.
“சார்.”
“என்ன நடந்தது? முதலில் முழு விவரத்தையும் சொல்லு.”
“இரவு நேரத்தில் இங்கே வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்த சில ஊழியர்கள் தகவல் கொடுத்தாங்க. Basement storeroom-ல அனந்தராமன் இறந்து கிடந்திருக்கிறார். நாங்க வந்து பார்த்தபோது அவர் ஏற்கெனவே இறந்திருந்தார்.”
“யார் முதலில் பார்த்தது?”
“அதைத் தெளிவாக விசாரிக்கிறோம், சார். சம்பவ இடத்துக்கு வந்தவர்களோட விவரங்களைத் தனியாகப் பதிவு செய்திருக்கிறோம்.”
தேவ் தலையசைத்தான்.
“சரி. யார் முதலில் பார்த்தாங்க, யார் யாருக்குத் தகவல் கொடுத்தாங்க, ஒவ்வொருத்தரும் எந்த நேரத்தில் வந்தாங்க - எல்லாத்தையும் சரியாகப் பதிவு பண்ணு. நேரங்களுக்கிடையே எந்த முரண்பாடும் இருக்கக்கூடாது.”
அவன் basement-ஐ நோக்கி நடந்தான்.
கீழே இறங்கியதும் அந்த இடத்தின் அமைப்பு அவனுக்குச் சற்றே விசித்திரமாகத் தெரிந்தது. இது ஒரு சாதாரண storeroom போல இல்லை. அங்கே இருந்த பொருட்கள், சுவரின் அமைப்பு, பழைய வீட்டை நினைவுபடுத்தும் சூழல் - எல்லாமே திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்டவைபோல் தோன்றின.
அறையின் நடுவில் அனந்தராமனின் உடல் கிடந்தது.
அவருடைய முகத்தில் உறைந்திருந்த உணர்வு தேவின் கவனத்தை ஈர்த்தது. அது சாதாரண அதிர்ச்சியோ வலியோ மட்டுமல்லாமல், கடுமையான மனப்பதற்றத்தைக் காட்டுவதுபோல் இருந்தது. ஆனால் முகபாவனையை மட்டும் வைத்து மரணத்திற்கான காரணத்தை முடிவு செய்ய முடியாது என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான்.
அவன் உடலைச் சுற்றியிருந்த பகுதியை கவனமாகப் பார்த்தான்.
“சேகர், உடம்பில் வெளிப்படையான காயங்கள் எதுவும் தெரியல.”
“ஆமாம், சார். அதுதான் எங்களுக்கும் சந்தேகமாக இருக்கு.”
“சந்தேகம் இருக்கிறது என்பதற்காக இது கொலைன்னு இப்பவே முடிவு பண்ணக்கூடாது. Postmortem report வரட்டும். தேவையான toxicology tests-யும் செய்யச் சொல்லணும்.”
அவன் அறையின் மற்ற பகுதிகளை ஆராய்ந்தான்.
அப்போது அனந்தராமனின் கையில் ஒரு பேனா இருப்பதைக் கவனித்தான். அருகில் ஒரு சிறிய காகிதம் இருந்தது. அதில் கையால் எழுதப்பட்டிருந்த ஒரு வாக்கியம் அவனுடைய கவனத்தை ஈர்த்தது.
“நான் செஞ்ச பாவத்துக்கு இதுதான் தண்டனையா?”
தேவ் அந்தக் காகிதத்தைத் தொடாமல் பார்த்தான்.
“இதைக் கவனமாக evidence-ஆக எடுத்துக்கோங்க. கையெழுத்து, மை, காகிதம் - எல்லாமே பரிசோதிக்கப்படணும். இதை அவர் எழுதியிருக்காரா என்பதையும் உறுதிப்படுத்தணும்.”
“சரி, சார்.”
“இந்த வாக்கியம் மட்டும் வைத்து அவர் தற்கொலை செய்துகொண்டார் என்றோ, யாராவது அவரைக் கொலை செய்தார்கள் என்றோ முடிவு பண்ண முடியாது.”
அவன் அறையின் சுவர்களையும் அங்கே வைக்கப்பட்டிருந்த பொருட்களையும் மீண்டும் கவனித்தான்.
இந்த அறை, அனந்தராமனின் பழைய வாழ்க்கையில் இருந்த ஏதோ ஓர் இடத்தை நினைவுபடுத்தும் வகையில் அமைக்கப்பட்டிருந்தது. குறிப்பாக, ஒரு காலத்தில் அவர் வாழ்ந்த ஏழ்மையான வீட்டின் தோற்றத்தை இது பிரதிபலிப்பதாகத் தெரிந்தது.
“இந்த அறை ஏன் இப்படி அமைக்கப்பட்டிருக்கு?” என்று சேகர் கேட்டான்.
தேவ் அவனைப் பார்த்தான்.
“அதுதான் நம்ம கண்டுபிடிக்க வேண்டிய முதல் விஷயங்களில் ஒன்று. யாரோ இந்த அறையை இப்படி மாற்றியிருக்கலாம். ஆனால் அதை யார் செய்தார்கள், எதற்காகச் செய்தார்கள் என்பது இன்னும் தெரியவில்லை.”
அவன் மேலே இருந்த கண்காணிப்பு அமைப்பைப் பற்றிக் கேட்டான்.
“CCTV footage கிடைச்சிருக்கா?”
“சார், நள்ளிரவு பன்னிரண்டு மணியிலிருந்து CCTV recording நின்றிருக்கிறது.”
தேவ் உடனே அவனை நோக்கித் திரும்பினான்.
“அதற்கு முன்னாடி என்ன நடந்திருக்கிறது?”
“அதைத் தொழில்நுட்பக் குழு சரிபார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது, சார். Recording தானாக நின்றதா, யாராவது திட்டமிட்டு நிறுத்தினார்களா என்பது இன்னும் உறுதியாகவில்லை.”
“அந்த நேரத்தில் முழுக் கட்டிடத்திலும் power போயிருக்கா?”
“அது இன்னும் தெரியவில்லை, சார்.”
“சரி. Basement-க்கு மட்டும் மின்சாரத் தடை ஏற்பட்டதா, CCTV system-ஐ யாராவது தனியாகச் செயலிழக்கச் செய்தார்களா என்பதையும் விசாரிங்க. எந்த முடிவுக்கும் இப்பவே வர வேண்டாம்.”
தேவ் மீண்டும் உடலைப் பார்த்தான்.
அனந்தராமன் இறந்த நேரம், அவருடைய உடலின் நிலை, இந்த அறையின் அமைப்பு, கையில் இருந்த குறிப்பு, நள்ளிரவில் நின்ற CCTV -ஒவ்வொன்றும் தனித்தனி கேள்விகளை எழுப்பின.
இவற்றுக்கெல்லாம் ஒரே பதில் இருக்கிறதா?
அல்லது யாரோ பல தடயங்களை உருவாக்கி, உண்மையை மறைக்க முயற்சி செய்கிறார்களா?
தேவுக்கு இன்னும் பதில் தெரியவில்லை.
ஆனால் ஒன்று மட்டும் தெளிவாக இருந்தது.
இது ஒரு சாதாரண மரணம் என்று கருதிவிட்டு விசாரணையை முடித்துவிட முடியாது.
அத்தியாயம் 2: முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய வீடு
வெள்ளிக்கிழமை, அதிகாலை 4:30 மணி.
Aura Tech Solutions-ன் basement இன்னும் காவல்துறையின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது.
Forensic குழுவினர் தங்களுடைய பணிகளைத் தொடர்ந்து செய்துகொண்டிருந்தனர். அறைக்குள் இருந்த ஒவ்வொரு பொருளும் பதிவு செய்யப்பட்டு, தேவையான தடயங்கள் சேகரிக்கப்பட்டன.
தேவ் அங்கேயே இருந்து விசாரணையை மேற்பார்வையிட்டான்.
அப்போது சேகர் சில பொருட்களுடன் அவனிடம் வந்தான்.
“சார், அனந்தராமனோட office locker-லிருந்து சில பொருட்கள் கிடைத்திருக்கின்றன.”
தேவ் அவற்றைப் பார்த்தான்.
“என்னென்ன?”
“ஒரு பழைய டைரி, ஒரு புகைப்படம், இன்னொரு கையெழுத்துப் பிரதி.”
“யார் எடுத்தாங்க?”
“Office locker-லிருந்து மீட்டிருக்கிறோம், சார். அவற்றை evidence-ஆகப் பதிவு செய்திருக்கிறோம்.”
தேவ் முதலில் புகைப்படத்தைப் பார்த்தான்.
அதில் ஒரு பழைய வீடு இருந்தது. அந்த வீட்டின் சுவர்கள், குறுகிய அறைகள், எளிமையான அமைப்பு ஆகியவை வறுமையான குடும்பம் வாழ்ந்த இடத்தை நினைவுபடுத்தின.
அவன் புகைப்படத்தை எடுத்துக்கொண்டு basement அறையை மீண்டும் பார்த்தான்.
இரண்டையும் ஒப்பிட்டபோது அவனுடைய சந்தேகம் அதிகரித்தது.
“சேகர், இந்தப் புகைப்படத்தில் இருக்கிற வீட்டுக்கும் இந்த அறைக்கும் நிறைய ஒற்றுமை இருக்கு.”
“ஆமாம், சார். அதனால்தான் உங்களிடம் காட்டணும்னு நினைத்தேன்.”
“இந்த வீடு எங்கே இருக்கு?”
“புகைப்படத்தோட விவரங்களை வைத்து கண்டுபிடிக்க முயற்சி செய்யலாம், சார். இது ராயபுரத்தில் இருந்த பழைய வீடாக இருக்கலாம்.”
தேவ் புகைப்படத்தை மீண்டும் பார்த்தான்.
“அப்படியானால், அனந்தராமனின் கடந்தகாலத்துக்கும் இந்த அறைக்கும் ஏதோ தொடர்பு இருக்கலாம். ஆனால் இது அவருடைய வீடுதான் என்று உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. முதலில் இதன் பின்னணியைச் சரிபார்க்க வேண்டும்.”
அவன் டைரியைத் திறந்தான்.
அதில் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எழுதப்பட்டிருந்த குறிப்புகள் இருந்தன. சில பக்கங்கள் மங்கியிருந்தன. சில இடங்களில் எழுத்துகள் தெளிவாகத் தெரியவில்லை.
ஒரு குறிப்பில் எழுதப்பட்டிருந்த வரிகள் தேவின் கவனத்தை ஈர்த்தன.
“எங்களோட கம்பெனி, எங்களோட உழைப்பு… எல்லாத்தையும் நான் ஒரு இரவில் அபகரித்துக்கொண்டேன். என்னை மன்னிக்க மாட்டார்கள்.”
தேவ் அந்த வரிகளை மீண்டும் படித்தான்.
“சேகர், இதை எழுதியவர் யார் என்பதை முதலில் உறுதிப்படுத்தணும். இது அனந்தராமனுடைய டைரியா, அவருடைய கையெழுத்துதானா என்பதற்கும் சான்று தேவை.”
“சரி, சார்.”
“இந்தக் குறிப்பில் அவர் யாரைப் பற்றிப் பேசுகிறார்? எந்தக் கம்பெனியைப் பற்றிப் பேசுகிறார்? எதை அபகரித்தார்? இதெல்லாம் இன்னும் தெளிவாகவில்லை.”
அவன் டைரியின் மற்ற பக்கங்களையும் பார்த்தான்.
அதில் பழைய சம்பவங்கள், சில பெயர்கள், நிறுவனத்தைப் பற்றிய குறிப்புகள் இருந்தன. ஆனால் அவற்றை வைத்து உடனடியாக ஒரு முழுமையான முடிவுக்கு வர முடியவில்லை.
பிறகு கையெழுத்துப் பிரதியைப் பார்த்தான்.
“இது என்ன?”
“கையெழுத்துப் பிரதி மாதிரி இருக்கு, சார். இதிலும் பழைய குறிப்புகள் இருக்கலாம்.”
“இதையும் தனியாகப் பதிவு பண்ணுங்க. டைரியோட சேர்த்து வைத்துவிடாதீங்க. ஒவ்வொன்றும் எங்கிருந்து கிடைத்தது, எந்த நிலையில் இருந்தது என்பதைத் தெளிவாகப் பதிவு செய்யணும்.”
சேகர் தலையசைத்தான்.
தேவ் மீண்டும் புகைப்படத்தைப் பார்த்தான்.
அனந்தராமனின் பழைய வீட்டைப் போன்ற ஓர் அறை, பல ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய குற்றத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் டைரிக் குறிப்பு, மரணத்திற்கு முன் எழுதப்பட்டிருக்கக்கூடிய ஒரு காகிதம் — இவை ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவையாக இருக்கலாம்.
ஆனால் அந்தத் தொடர்பு என்ன?
அவன் சேகரை நோக்கினான்.
“அனந்தராமன் இந்தக் கம்பெனியில் சேர்வதற்கு முன்னாடி யாருடன் வேலை பார்த்தார்? கம்பெனி ஆரம்பிக்கப்பட்டபோது அவருடன் இருந்தவர்கள் யார்? பழைய business partners, co-founders, ஆரம்பகால ஊழியர்கள் - எல்லாருடைய விவரங்களையும் எடுக்கணும்.”
“சரி, சார்.”
“அவருடைய குடும்பத்தினரிடமும் விசாரிக்க வேண்டும். பழைய நண்பர்கள் யாராவது இருக்கிறார்களா என்பதையும் கண்டுபிடிங்க. குறிப்பாக, இந்த டைரியில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் நிறுவனமும் நபர்களும் யார் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.”
“புரிகிறது, சார்.”
தேவ் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தான்.
“இன்னொரு விஷயம். அந்தக் குறிப்பு — ‘நான் செஞ்ச பாவத்துக்கு இதுதான் தண்டனையா?’ -இதையும் டைரியில் உள்ள வரிகளையும் ஒன்றாகக் கலந்து பார்க்கக்கூடாது. இரண்டும் வேறு வேறு குறிப்புகள். இரண்டுக்கும் தொடர்பு இருக்கிறதா என்பதை ஆதாரங்கள்தான் சொல்ல வேண்டும்.”
“சரி, சார்.”
அந்த நேரத்தில் தொழில்நுட்பக் குழுவிடமிருந்து கிடைத்த முதற்கட்டத் தகவல்கள் விசாரணையின் மற்றொரு பகுதியைத் திறந்தன.
Basement block-க்கான circuit breaker முந்தைய நாள் இரவு 10:30 மணியளவில் அணைக்கப்பட்டிருந்ததற்கான தடயம் இருந்தது. அதே நேரத்தில், கட்டிடத்தின் மற்ற பகுதிகளிலும் மின்சாரம் துண்டிக்கப்பட்டதா என்பது தனியாகச் சரிபார்க்கப்பட வேண்டியிருந்தது.
CCTV recording நள்ளிரவு பன்னிரண்டு மணியிலிருந்து நின்றிருந்தது.
இரண்டு நேரங்களுக்கும் இடையே சுமார் ஒன்றரை மணி நேர இடைவெளி இருந்தது.
“சேகர், இந்த இரண்டு சம்பவங்களும் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையவையாக இருக்கலாம். ஆனால் இப்போதைக்கு அது ஒரு சாத்தியக்கூறுதான். யார் circuit breaker-ஐ அணைத்தார்கள்? CCTV ஏன் நின்றது? இரண்டையும் ஒரே நபர் செய்தாரா? இதையெல்லாம் கண்டுபிடிக்கணும்.”
“சார், body கிடைத்த நேரம் அதிகாலை 1:45.”
“அப்படியானால், அந்த நேரத்துக்கு முன்பாக என்ன நடந்தது என்பதை நிமிடக் கணக்கில் மீண்டும் அமைக்க வேண்டும். யார் எப்போது கட்டிடத்துக்குள் வந்தார்கள், யார் வெளியேறினார்கள், எந்தப் பகுதிகளுக்கு அணுகல் இருந்தது — எல்லாவற்றையும் சரிபார்க்கணும்.”
தேவ் கடைசியாக அந்த அறையை ஒருமுறை பார்த்தான்.
இந்த அறை வெறும் பின்னணியல்ல.
அனந்தராமனின் கடந்தகாலத்தை யாரோ நினைவூட்ட முயற்சி செய்திருக்கலாம். அவருடைய பழைய குற்றவுணர்வை யாரோ பயன்படுத்தியிருக்கலாம். அல்லது இவை அனைத்தும் வேறொரு நோக்கத்திற்காக அமைக்கப்பட்டிருக்கலாம்.
எது உண்மை என்பதை இன்னும் யாரும் அறிந்திருக்கவில்லை.
ஆனால் விசாரணை இப்போது ஒரு புதிய திசையை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தது.
அனந்தராமனின் மரணத்தைப் புரிந்துகொள்ள, அவன் வாழ்ந்த கடந்தகாலத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியிருந்தது.
அத்தியாயம் 3: பார்வைகளின் மொழி
( sorry for the break)
கதையின் வேகம் கருதி இதுவரை இன்ஸ்பெக்டர் தேவ் மற்றும் சப்-இன்ஸ்பெக்டர் மித்ராவைப் பற்றி விரிவாகச் சொல்ல நமக்கு நேரம் கிடைக்கவில்லை. ஆனால், இனி வரும் அத்தியாயங்களில் இவர்களைப் பற்றிச் சில முக்கியமான விஷயங்களைச் சொல்லியே ஆக வேண்டும்!
இல்லையென்றால், “என்னப்பா, ஹீரோவைச் சுத்தி வச்சிட்டு அவங்களைப் பத்தி ஒண்ணுமே சொல்லாம கதையை ஓட்டுறீங்க?” என்று சில சீரியஸ் வாசகர்கள் நம்மைத் திட்டுவார்கள். என் ஆசான் வாத்தியார் ரைட்டர் சுஜாதா சொல்வது போல -நான் இதைச் சொல்லாமல் போனால் எனக்கு நரகத்தில் கிருமி போஜனம், கும்பி பாகம் மாதிரியான தண்டனைதான் கிடைக்கும்; அதற்கு நான் தயாராக இல்லை!
எனவே, இந்தக் கதையில் கிரைமுடன் சேர்ந்து காதலும் இருக்கும்; லேசான காமெடியும் இருக்கும். “இது என்னடா, கிரைம் த்ரில்லர் நாவல்ல லவ், ரொமான்ஸ்னு ஓடுது?” என்று அலுத்துக்கொள்பவர்கள் தயவுசெய்து அடுத்த சில பத்திகளை ஸ்கிப் செய்துவிட்டு நேராக அடுத்த சீனுக்குப் போய்விடலாம். அல்லது, சாவகாசமாக ஒரு காபி அல்லது டீ பிரேக் எடுத்துக்கொண்டு வரலாம். அதற்குள் இந்த இன்ட்ரோ முடிந்துவிடும்!
சரி, மேட்டருக்கு வருவோம்.
இன்ஸ்பெக்டர் தேவ்.
வயது முப்பத்து நான்கு. உயரம் ஐந்தடி பதினொரு அங்குலம். போலீஸ் ட்ரெய்னிங் தந்த இயல்பான உடற்கட்டும் சுறுசுறுப்பும் கொண்டவன். தினமும் தவறாமல் ஜிம், மாலை நேரங்களில் சான்ஸ் கிடைக்கும் போதெல்லாம் பேட்மிண்டன், கடுமையான டயட் என்று தன்னை எப்போதும் நறுக்கென்று ஃபிட்டாக வைத்திருப்பவன்.
மாநிறத்தைக் காட்டிலும் சற்று கூடுதலான நிறம். கூர்மையான கண்கள். அவன் கண்கள் சிரித்தால் முகம் இன்னும் அழகாக இருக்கும்; ஆனால், “நான் சிரிக்கவே மாட்டேன்டா!” என்று பிடிவாதம் பிடிக்கும் உதடுகள் அவனுக்குத் தனி அடையாளம்.
எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ‘ ஸ்டில் எ பக்கா பேச்சிலர்!
அவனிடம் யாராவது நேரம் கேட்டுவிட்டால், செகண்ட்ஸ் வரை கரெக்டாக இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கும் அளவுக்கு நேரக் கட்டுப்பாடு அவனுக்கு ரொம்ப முக்கியம். அவனுடைய வாட்ச் நேரத்துக்கும் உலக நேரத்துக்கும் ஏதாவது ஒரு நிமிட வித்தியாசம் வந்தால்கூட, அதைச் சரிசெய்யாமல் அவனால் நிம்மதியாக இருக்க முடியாது!
சப்-இன்ஸ்பெக்டர் மித்ரா
சராசரி இந்தியப் பெண்களை விடச் சற்று உயரம் அதிகம்; கிட்டத்தட்ட ஐந்தடி ஏழு அங்குலம். அழகான, கச்சிதமான உடற்கட்டு. அவளுக்கு ஒரு மிக அழகான புன்னகை உண்டு. குறிப்பாக, அவள் சிரிக்கும்போது கன்னத்தில் அழகிய குழிகள் விழும்.
ஆனால், இன்ஸ்பெக்டர் தேவ் முன்னால் நிற்கும்போதோ என்னவோ, அந்தப் பணியின் மீதுள்ள மரியாதையும் பணிவும் காரணமாக அந்தச் சிரிப்பையும் கன்னத்துக் குழிகளையும் நம்மால் அவ்வளவாக அங்கே பார்க்க முடியாது!
ஒருவேளை அந்தக் கன்னத்துக் குழிகளைப் பார்க்க நீங்கள் ஆசைப்பட்டால், அவள் தன் நெருங்கிய தோழிகளுடன் ஜாலியாக அரட்டை அடிக்கும் நேரத்தில்தான் அது சாத்தியம். அங்கே அவள் சிரிப்புக்குத் தடை போட யாரும் இருக்க மாட்டார்கள்!
காவல் நிலையம் — காலை 8:58 மணி
ஸ்டேஷனின் ஒரு மூலையில் கான்ஸ்டபிள் சேகரும், ஏட்டையா குமரேசனும் அமர்ந்து கேஸ் ஃபைல்களைப் புரட்டிக்கொண்டிருந்தனர்.
குமரேசன் சோர்வாகத் தன் கழுத்தைத் திருகியபடியே சொன்னான்.
“சேகர்… இன்னைக்கு நான் கொஞ்சம் சீக்கிரமா வீட்டுக்குப் போகணும்ப்பா. வீட்ல போன் பண்ணிட்டே இருக்காங்க.”
சேகர் அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தான்.
“அப்ப நீங்க நேரா இன்ஸ்பெக்டர் சார் கிட்டயே பெர்மிஷன் கேட்டுடுங்க, ஏட்டையா!”
குமரேசன் முகம் சுளித்தான்.
“அவரையா கேட்கிறது? அவர் ஒரு பக்கா பிரம்மச்சாரி! குடும்பம், குட்டி, சனி-ஞாயிறு லீவுன்னா அவருக்கு என்ன தெரியும்? நம்ம கஷ்டம் அவருக்குப் புரியுமா?”
சேகர் தன் மேசையைத் துடைத்தபடியே சொன்னான்.
“நீங்க போய்க் கேளுங்க, ஏட்டையா. அவரு அப்படிப்பட்டவர் இல்ல. ஆனா எனக்குத்தான் என் வைஃபும் குழந்தைகளும் அம்மா வீட்டுக்குப் போயிருக்காங்களே! இன்னும் ஒரு நாள், ரெண்டு நாள் ஆகும். அதனால எனக்கு இந்த சனி, ஞாயிறு லீவ் பிரச்சினை எல்லாம் கிடையாது. நான் இருக்கேன். நீங்க போய்க் கேட்டுட்டு வாங்க!”
“அடப்பாவி! உனக்கு லீவ் வேண்டாம். அதுக்காக என்னையும் மாட்டிவிடுறியா?” என்று முணுமுணுத்தபடியே குமரேசன் எழுந்தான்.
அந்த நேரத்தில், சப்-இன்ஸ்பெக்டர் மித்ரா காவல் நிலையத்துக்குள் நுழைந்தாள். அவள் நேராகத் தேவ் கேபினை நோக்கிச் சென்றாள்.
தேவ் தன் மேசையில் இருந்த கேஸ் ஃபைல்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
“சார்…”
தேவ் நிமிர்ந்து பார்த்தான்.
“சொல்லுங்க, மித்ரா.”
மித்ரா லேசாகத் தொண்டையைச் செருமிக்கொண்டாள்.
“சார், இன்னைக்கு மட்டும் நான் கொஞ்சம் சீக்கிரமா கிளம்பலாமா? ஒரு பர்சனல் வேலை இருக்கு.”
தேவ் உடனே பதில் சொல்லவில்லை. தன் கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தான்.
“இப்போ மணி 8:58, மித்ரா.”
அவள் சற்றுக் குழப்பத்துடன் அவனைப் பார்த்தாள்.
“சார்?”
“ஒண்ணுமில்லை. இன்னைக்கு காலைல எட்டு ஐம்பதுக்கே வரச் சொல்லியிருந்தேன். நீங்க வந்தது எட்டு ஐம்பத்தெட்டுக்கு. எட்டு நிமிஷம் லேட்.”
மித்ரா உதட்டைக் கடித்துக்கொண்டு சிரிப்பை அடக்கினாள்.
“சாரி, சார். கொஞ்சம் டிராஃபிக்.”
“ஓகே. டிராஃபிக் எல்லாம் எனக்குப் புரியுது. ஆனா, நேரத்தையும் கொஞ்சம் புரிஞ்சுக்கணும், இல்லையா?”
“சரிங்க, சார்.”
“இப்போ என்ன விஷயம்?”
“இன்னைக்கு மட்டும் கொஞ்சம் முன்னாடியே கிளம்பணும், சார். பர்சனல் வேலை இருக்கு. ஃபாரன்சிக் ரிப்போர்ட்டும் இன்னைக்கு ராத்திரிக்குள்ள வந்துடும்னு நினைக்கிறேன். வந்ததும் பார்த்துக்கலாம். நான் நாளைக்குக் காலையில வந்ததும் அதைச் சரிபார்த்து உங்களுக்கு அப்டேட் பண்ணிடுறேன், சார்.”
தேவ் சில நொடிகள் அவளைப் பார்த்தான்.
“சரி. பர்சனல் வேலையாச்சே. கிளம்புங்க.”
மித்ராவின் முகத்தில் நிம்மதிப் புன்னகை மலர்ந்தது.
“தேங்க்யூ, சார்!”
“ஒரு நிமிஷம்.”
அவள் மீண்டும் திரும்பிப் பார்த்தாள்.
“நாளைக்குக் காலைல ஒன்பது மணிக்கு இங்கே இருக்கணும்.”
“கண்டிப்பா, சார்.”
“ஒன்பது மணிக்கு என்றால் ஒன்பது மணிக்கு. ஒன்பது மணிக்கு வர்ற வழியில இருக்கக் கூடாது!”
மித்ராவால் இந்த முறை சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை.
“சரிங்க, சார். நாளைக்கு ஒன்பது மணிக்குச் சரியா வந்துடுறேன்.”
“குட்.”
அவள் தலையசைத்துவிட்டு வெளியேறினாள்.
கேபினுக்கு வெளியே நின்றுகொண்டிருந்த குமரேசன், மித்ரா சிரித்தபடியே வெளியே வருவதைப் பார்த்தான்.
“என்னம்மா, பெர்மிஷன் கிடைச்சிடுச்சா?”
“கிடைச்சிடுச்சு, ஏட்டையா.”
“அடடா! அப்போ நம்ம இன்ஸ்பெக்டர் சார் அவ்வளவு கெடுபிடியானவர் இல்ல போல!”
மித்ரா சிரித்தாள்.
“அப்படியெல்லாம் சொல்ல முடியாது, ஏட்டையா. நாளைக்கு ஒன்பது மணிக்கு வரணும். ஒரு நிமிஷம் லேட்டானாலும் கணக்கு கேட்பார்!”
அதைச் சொல்லிவிட்டு அவள் வேகமாக வெளியேறினாள்.
**மாலை 5:00 மணி**
ஸ்டேஷனின் வேலைகள் ஓரளவுக்கு அமைதியடைந்திருந்தன. தேவ் தன் கேபினில் அமர்ந்து அனந்தராமன் கொலை வழக்கு தொடர்பான ஆவணங்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
மாலை சரியாக ஐந்து மணிக்கு, மித்ரா தன் மேசையிலிருந்த கோப்புகளை ஒழுங்குபடுத்திவிட்டு தேவ் கேபினுக்குள் வந்தாள்.
“சார், நான் கிளம்பலாமா?”
தேவ் கோப்புகளிலிருந்து பார்வையைத் திருப்பாமல், சுருக்கமாகத் தலையசைத்தான்.
“சரி, மித்ரா. ஃபாரன்சிக் ரிப்போர்ட் வந்ததும் எனக்கு இன்ஃபார்ம் பண்ணுங்க.”
“கண்டிப்பா, சார். குட் ஈவ்னிங்!”
“குட் ஈவ்னிங்.”
மித்ரா லேசாகப் புன்னகைத்துவிட்டு வெளியேறினாள்.
சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, ஸ்டேஷனை விட்டு வெளியே வந்த மித்ராவைத் தேவ் தன் கேபின் ஜன்னல் வழியே தற்செயலாகப் பார்த்தான்.
அவள் எப்போதும் அணியும் காக்கி யூனிஃபார்மில் அல்லாமல், இன்று நீல நிற ஜீன்ஸ் மற்றும் கருப்பு நிற டீ-ஷர்ட்டில், தலைமுடியைப் போனிடெயிலில் கட்டியபடி, முற்றிலும் வித்தியாசமாகத் தெரிந்தாள்.
அப்போது அங்கே ஒரு பைக் வந்து நின்றது.
அதில் அமர்ந்திருந்த இளைஞன் ஹெல்மெட் அணிந்திருந்ததால் அவனுடைய முகத்தைச் சரியாகப் பார்க்க முடியவில்லை. மித்ராவும் ஒரு ஹெல்மெட்டை மாட்டிக்கொண்டு அந்தப் பைக்கில் ஏறினாள்.
அடுத்த நொடியே பைக் புறப்பட்டுச் சென்றது.
தேவ் தன் கேபின் ஜன்னலருகே நின்றுகொண்டு அவர்கள் செல்வதை ஒரு விசித்திரமான பார்வையுடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
அந்தப் பார்வையில் என்ன இருந்தது?
ஆச்சரியமா? ஆர்வமா? அல்லது அவனுக்கே இன்னும் புரியாத வேறு ஏதாவதா?
அவனுக்கே தெரியவில்லை.
சட்டென்று தன் பார்வையைத் திருப்பிக்கொண்டவன், பாக்கெட்டிலிருந்து தனது லெதர் வாலட்டை எடுத்தான். அதைத் திறந்து, அதனுள் பத்திரமாக வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு பழைய புகைப்படத்தைப் பார்த்தான்.
அவனுடைய முகம் மாறியது.
அந்தப் புகைப்படம் அவனுடைய நினைவுகளைப் பல வருடங்களுக்குப் பின்னோக்கி இழுத்துச் சென்றது.
ஒரு கணம் அப்படியே ஸ்தம்பித்தவன், பிறகு சுதாரித்துக்கொண்டு தன் தலையை மெதுவாக உதறினான்.
“Let me focus…” என்று தனக்குத்தானே முணுமுணுத்தபடியே, மீண்டும் அனந்தராமன் மர்டர் கேஸ் ஃபைலை நோக்கித் தன் பார்வையைத் திருப்பினான்.
மித்ரா பைக்கில் ஏறிச் சென்றதைக் கவனித்த தேவ், மென்மையாக மூச்சை வெளியில் விட்டான். அப்போது ஸ்டேஷனுக்கு வெளியே ஏட்டையா குமரேசன் தன் பையை மாட்டிக்கொண்டு கிளம்பத் தயாரானான்.
அவன் போவதைக் கண்ட தேவ் தன் கேபினின் கதவைத் தட்டிச் சொன்னான்.
“சேகர்… ஒரு நிமிஷம் உள்ள வாப்பா.”
கான்ஸ்டபிள் சேகர் ஓடிவந்தான்.
“சொல்லுங்க, சார்.”
தேவ் தன் மேசையிலிருந்த ஃபைலை மூடி வைத்துவிட்டு லேசாகப் புன்னகைத்தான்.
“குமரேசன் அண்ணன் கிளம்பிட்டாரா? வீட்ல பையனுக்குப் பிறந்தநாள்னு காலையிலிருந்து சொல்லிட்டே இருந்தாரே… போய்விட்டாரா?”
“ஆமாம், சார். நீங்க பெர்மிஷன் கொடுத்ததும் பயபுள்ள ஓட்டமும் நடையுமாக் கிளம்பிப் போயிட்டான்!” என்றான் சேகர் சிரித்தபடியே.
தேவ் தன் நாற்காலியில் சாய்ந்துகொண்டு ஒரு பெருமூச்சு விட்டான்.
“நல்லதுதான், சேகர். நாம போலீஸ்காரங்களா இருக்கிற வரைக்கும்… வீடு, வாசல், குடும்பம் எல்லாமே நமக்கு இரண்டாம் பட்சம்தான். இன்னைக்குப் பிறந்தநாளுக்குக்கூடக் கூட இருக்க முடியலன்னு அவங்க மனசுக்குள்ள ஒரு சின்னக் கஷ்டம் இருக்கும்ல? அதை நாமதான் புரிஞ்சுக்கணும்.”
சேகர் சற்று ஆச்சரியத்துடன் தேவைப் பார்த்தான். வெளியில் முகத்தைக் கடுகடுவென்று வைத்துக்கொள்ளும் இந்த இன்ஸ்பெக்டருக்குள் இவ்வளவு பெரிய பரிவு இருப்பது அவனுக்கு அந்த நிமிஷம் புரிந்தது.
“சரியாச் சொல்றீங்க, சார்… நீங்க சொல்றது நூற்றுக்கு நூறு உண்மை,” என்றான் சேகர் நெகிழ்ச்சியுடன்.
தேவ் சட்டென்று தன் இயல்புக்குத் திரும்பி, முகத்தில் ஒரு தீவிரமான பார்வையைப் பரப்பினான்.
“சரி, சேகர்… மத்தவங்க எல்லாரும் கிளம்பியாச்சு. வீக்கெண்ட் வேற ஸ்டார்ட் ஆகுது. ஆனா இந்த அனந்தராமன் மர்டர் கேஸ் இருக்குல? இது சாதாரணமான தற்கொலை இல்லைன்னு என் இன்ஸ்டிங்க்ட் சொல்லுது. வா, இங்க உட்காரு. இந்தக் கம்பெனியோட பாஸ்ட் ஹிஸ்டரியை வேற சில கோணங்கள்ல யோசிப்போம்.”
சேகரும் ஆர்வமாக ஒரு நாற்காலியை இழுத்துப்போட்டு எதிரில் அமர்ந்தான். இரவின் நிசப்தத்தில் அந்த ஸ்டேஷனில் அந்த மர்டர் மிஸ்டரி மீதான விவாதம் தீவிரமாகத் தொடங்கியது.
அத்தியாயம் 4: அணைக்கப்பட்ட விளக்குகள்
வெள்ளிக்கிழமை, இரவு 8:30 மணி.
இடம்: Aura Tech Solutions, நுங்கம்பாக்கம், சென்னை.
அலுவலகத்தில் பெரும்பாலான ஊழியர்கள் சென்றுவிட்டிருந்தார்கள். இரவு நேரத்தின் அமைதி கட்டிடத்தைச் சூழ்ந்திருந்தது.
இன்ஸ்பெக்டர் தேவ் மற்றும் சேகர், அனந்தராமனின் அலுவலகத்தை ஆய்வு செய்வதற்காக அங்கே வந்திருந்தார்கள்.
அனந்தராமன் அந்த நிறுவனத்தின் Chief Financial Officer. அவருடைய மரணம் ஒரு சாதாரண அலுவலக மரணம் என்று கருத முடியாத அளவுக்கு விசித்திரமான தடயங்கள் கிடைத்திருந்தன.
தேவ் அலுவலகத்திற்குள் நுழைந்து சுற்றிலும் பார்த்தான்.
மேசையின் மீது கோப்புகள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன. கணினி, சில ஆவணங்கள், எழுதுபொருட்கள் என அனைத்தும் வழக்கமான அலுவலகச் சூழலைத்தான் காட்டின. ஆனால் இந்த அலுவலகத்தில் கிடைக்கும் ஒவ்வொரு தகவலும், basement-ல் நடந்த சம்பவத்தைப் புரிந்துகொள்ள உதவக்கூடும்.
“சேகர், அவருடைய மேசையில் இருந்த பொருட்களை ஏற்கெனவே பதிவு செய்திருக்கிறார்களா?”
“ஆமாம், சார். முக்கியமான ஆவணங்கள் பட்டியலிடப்பட்டிருக்கின்றன. இன்னும் சில financial records-ஐ ஆய்வு செய்ய வேண்டியிருக்கிறது.”
தேவ் மேசையின் அருகே சென்றான்.
அப்போது அறையில் ஒரு விசித்திரமான மணம் இருப்பதை அவன் கவனித்தான்.
“இங்கே ஏதோ வாசனை வருதே?”
சேகர் சுற்றிப் பார்த்தான்.
“Perfume மாதிரி இருக்கு, சார். அதோட சந்தன ஊதுபத்தியோட வாசனையும் கலந்திருக்கிறது.”
தேவ் மீண்டும் அறையைச் சுற்றிப் பார்த்தான்.
“இந்த வாசனை எப்போதும் இங்கே இருக்குமா? இல்லையென்றால் சம்பவத்துக்கு முன்பு யாராவது பயன்படுத்தியிருக்கிறார்களா?”
“அதை இன்னும் விசாரிக்கவில்லை, சார்.”
“சரி. அனந்தராமனின் அலுவலகத்தை வழக்கமாகப் பயன்படுத்தியவர்கள் யார், அவரைச் சந்திக்க வந்தவர்கள் யார் என்பதைக் கண்டுபிடிங்க. வாசனையை மட்டும் வைத்து எந்த முடிவுக்கும் வரக்கூடாது. தேவையானால் forensic குழுவிடம் இதைப் பரிசோதிக்கச் சொல்லலாம்.”
சேகர் குறிப்பெடுத்துக்கொண்டான்.
தேவ் தொடர்ந்து அலுவலக ஆவணங்களைப் பார்த்தான்.
சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு சேகர் ஒரு தகவலை எடுத்துரைத்தான்.
“சார், அவருடைய personal bank account-க்கு கடந்த மூன்று மாதங்களாக வெளிநாடுகளிலிருந்து பெரிய தொகைகள் வந்திருக்கின்றன. சில பரிவர்த்தனைகள் சந்தேகத்திற்குரியவையாகத் தெரிகின்றன.”
தேவ் அவனை நோக்கினான்.
“அந்தப் பணம் எங்கிருந்து வந்திருக்கிறது? யார் அனுப்பியிருக்கிறார்கள்? அதற்கான transaction details இருக்கா?”
“முதற்கட்ட விவரங்கள் கிடைத்திருக்கின்றன, சார். முழு source-ஐயும், பணம் அனுப்பியவர்களையும் உறுதிப்படுத்த இன்னும் விசாரணை தேவை.”
“சரி. இதை இப்போதே சட்டவிரோதப் பணப்பரிமாற்றம் என்று முடிவு செய்யக்கூடாது. வங்கிப் பதிவுகள், பரிவர்த்தனை விவரங்கள், நிறுவனத்தின் கணக்குகள் எல்லாவற்றையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்க வேண்டும்.”
“புரிகிறது, சார்.”
“அந்தப் பணம் நிறுவனத்தின் கணக்குகளுடன் தொடர்புடையதா? இல்லையென்றால் தனிப்பட்ட பரிவர்த்தனைகளா? அதையும் கண்டுபிடிக்க வேண்டும்.”
சேகர் தலையசைத்தான்.
“இன்னொரு விஷயமும் இருக்கிறது, சார்,” என்று அவன் தொடர்ந்தான். “சில board meetings-ல் அனந்தராமன் நிறுவனத்தின் financial irregularities பற்றி கேள்வி எழுப்பியிருக்கிறார். அவருடைய நெருங்கிய நண்பரிடம், அடுத்த வாரம் சில உண்மைகளை வெளிப்படுத்தப் போவதாகவும் சொல்லியிருக்கிறாராம்.”
தேவ் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தான்.
“அந்தத் தகவலை யார் கொடுத்திருக்கிறார்கள்?”
“அவருடைய நெருங்கிய நண்பர் மூலமாகத்தான் தகவல் கிடைத்திருக்கிறது, சார். அவரிடம் நேரடியாகப் பேசி விவரங்களை உறுதிப்படுத்த வேண்டும்.”
“அப்படியானால் அவருடைய statement-ஐப் பதிவு செய்ய ஏற்பாடு பண்ணுங்க. அவர் சொல்வது மட்டும் போதாது. அனந்தராமன் குறிப்பிட்ட financial irregularities என்ன என்பதை ஆவணங்கள் மூலம் உறுதிப்படுத்த வேண்டும்.”
தேவ் கோப்பை மூடினான்.
அனந்தராமன் நிறுவனத்தின் நிதி விவகாரங்களைப் பற்றி கேள்வி எழுப்பியிருந்தால், அது அவருடைய மரணத்துக்கான ஒரு சாத்தியமான காரணமாக இருக்கலாம். ஆனால் அந்தக் காரணம் உண்மையா என்பதைத் தீர்மானிக்க இன்னும் ஆதாரங்கள் தேவைப்பட்டன.
சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு சேகர் மற்றொரு அறிக்கையைக் கொண்டுவந்தான்.
“சார், basement-ன் electrical system பற்றிய முதற்கட்டத் தொழில்நுட்ப அறிக்கை கிடைத்திருக்கிறது.”
தேவ் அதை வாங்கிப் படித்தான்.
“வியாழக்கிழமை இரவு பத்து முப்பது மணியளவில் basement block-க்கான circuit breaker அணைக்கப்பட்டிருக்கிறது.”
“ஆமாம், சார்.”
“முழுக் கட்டிடத்திலும் மின்சாரம் போயிருக்கிறதா?”
“இல்லை, சார். கிடைத்துள்ள தகவலின்படி, basement block-க்கான circuit breaker மட்டுமே அணைக்கப்பட்டிருக்கிறது. கட்டிடத்தின் மற்ற பகுதிகளில் மின்சாரம் இருந்திருக்கிறது.”
தேவ் அறிக்கையை மீண்டும் கவனமாகப் படித்தான்.
“CCTV recording எப்போது நின்றது?”
“வெள்ளிக்கிழமை நள்ளிரவு பன்னிரண்டு மணியிலிருந்து recording இல்லை, சார்.”
தேவ் கணக்கிட்டுப் பார்த்தான்.
Circuit breaker அணைக்கப்பட்ட நேரத்துக்கும் CCTV recording நின்ற நேரத்துக்கும் இடையே சுமார் ஒன்றரை மணி நேரம் இருந்தது.
“இந்த இரண்டு சம்பவங்களும் தொடர்புடையவையாக இருக்கலாம்,” என்றான் தேவ். “ஆனால் யாராவது திட்டமிட்டு மின்சாரத்தைத் துண்டித்தார்கள் என்பதற்கான உறுதியான ஆதாரம் இன்னும் கிடைக்கவில்லை. Basement-க்கு அணுகல் இருந்தவர்கள் யார், breaker-ஐ யார் இயக்கினார்கள், CCTV system தனியாகச் செயலிழந்ததா என்பதையெல்லாம் கண்டுபிடிக்க வேண்டும்.”
“சரி, சார்.”
“அந்த நேரங்களில் கட்டிடத்துக்குள் இருந்த ஊழியர்கள், security staff, maintenance staff — எல்லாருடைய விவரங்களையும் சரிபார்க்க வேண்டும். Access records இருந்தால் அவற்றையும் வாங்குங்கள்.”
சேகர் குறிப்பெடுத்தான்.
தேவ் மீண்டும் அனந்தராமனின் அலுவலகத்தைப் பார்த்தான்.
ஒருபுறம் சந்தேகத்திற்குரிய பணப் பரிமாற்றங்கள். மறுபுறம் நிறுவனத்தின் நிதி விவகாரங்களைப் பற்றிய கேள்விகள். அதோடு, பழைய வீட்டைப் போல மாற்றப்பட்ட basement அறை.
இந்தத் தடயங்கள் அனைத்தும் ஒரே கதையைச் சொல்கிறதா?
அல்லது யாரோ பல்வேறு சம்பவங்களை ஒன்றாக இணைத்துக் காட்ட முயற்சி செய்கிறார்களா?
அவனுக்குப் பதில் தெரியவில்லை.
அந்த நேரத்தில் மித்ராவிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது.
தேவ் அழைப்பை எடுத்தான்.
“சொல்லுங்கள், மித்ரா.”
“சார், forensic மற்றும் postmortem report தொடர்பான முதற்கட்டத் தகவல்கள் கிடைத்திருக்கின்றன. அவற்றில் சில முக்கியமான விஷயங்கள் இருக்கின்றன.”
தேவ் நேராக நின்றான்.
“என்ன தகவல்?”
“முழுமையான அறிக்கையைப் பார்த்த பிறகுதான் விவரமாகச் சொல்ல முடியும், சார். ஆனால் இது இயற்கையான மரணம் என்று மட்டும் எடுத்துக்கொள்ள முடியாத சில அம்சங்கள் இருக்கின்றன.”
தேவ் அவளுடைய பதிலைக் கவனமாகக் கேட்டான்.
“சரி. அறிக்கை முழுமையாகக் கிடைத்ததும் அதை எடுத்துக்கொண்டு நாளை காலை நிலையத்துக்கு வாருங்கள். மருத்துவ அறிக்கை என்ன சொல்கிறது, forensic evidence என்ன சொல்கிறது என்று தனித்தனியாகப் பார்ப்போம்.”
“சரி, சார்.”
அழைப்பு முடிந்தது.
தேவ் கைப்பேசியை வைத்துவிட்டு சேகரை நோக்கினான்.
“நாளைக்கு report வந்ததும் இந்த வழக்கில் இன்னும் சில விஷயங்கள் தெளிவாகலாம். அதுவரை எந்த முடிவையும் முன்கூட்டியே எடுத்துவிட வேண்டாம்.”
சேகர் தலையசைத்தான்.
அனந்தராமனின் மரணம் இப்போது ஒரு தனிப்பட்ட குற்றச்சம்பவம் மட்டுமல்லாமல், நிறுவனத்தின் கடந்தகாலத்தையும் அதன் நிதி விவகாரங்களையும் நோக்கி விசாரணையை இழுத்துச் சென்றுகொண்டிருந்தது.
ஆனால் உண்மையான குற்றவாளி யார் என்பது இன்னும் இருளிலேயே இருந்தது.
அத்தியாயம் 5: மருத்துவ அறிக்கை
சனிக்கிழமை, காலை 9:00 மணி.
காவல் நிலையத்தில் தேவ் தன்னுடைய அறிக்கைகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
அனந்தராமன் வழக்கில் கிடைத்திருந்த தடயங்களை அவன் தனித்தனியாகப் பிரித்து வைத்திருந்தான்.
Basement அறையின் விசித்திரமான அமைப்பு
பழைய வீட்டின் புகைப்படம்
அனந்தராமனின் டைரியில் இருந்த குற்றவுணர்வை வெளிப்படுத்தும் குறிப்பு
சந்தேகத்திற்குரிய நிதிப் பரிவர்த்தனைகள்
Circuit breaker மற்றும் CCTV தொடர்பான நேர விவரங்கள்
இவற்றுடன் இப்போது மருத்துவ அறிக்கையையும் இணைத்துப் பார்க்க வேண்டியிருந்தது.
அப்போது மித்ரா கோப்புடன் உள்ளே வந்தாள்.
“குட் மார்னிங், சார்.”
“குட் மார்னிங், மித்ரா. Report வந்துவிட்டதா?”
“ஆமாம், சார். இதுதான் postmortem மற்றும் forensic தொடர்பான அறிக்கைகள்.”
அவள் கோப்பை அவனிடம் கொடுத்தாள்.
தேவ் அதைத் திறந்து கவனமாகப் படிக்கத் தொடங்கினான்.
சில நிமிடங்கள் கழிந்தன.
“இதில் இதயச் செயல்பாட்டுடன் தொடர்புடைய முக்கியமான மருத்துவக் கண்டுபிடிப்புகள் இருக்கின்றன,” என்றான் அவன்.
மித்ரா தலையசைத்தாள்.
“ஆமாம், சார். அவருக்கு ஏற்பட்ட கடுமையான உடல்நலப் பிரச்சினை மரணத்துடன் தொடர்புடையதாக இருக்கலாம் என்று அறிக்கை சுட்டிக்காட்டுகிறது.”
தேவ் அடுத்த பக்கத்தைப் புரட்டினான்.
“உடல் இருந்த நிலை பற்றிய விவரங்களும் இருக்கின்றன. அவர் இறந்த பிறகு உடல் வேறு விதமாக வைக்கப்பட்டிருக்கக்கூடிய சாத்தியக்கூறையும் நாம் ஆராய வேண்டும்.”
“அப்படியானால், அவர் முதலில் இறந்துவிட்டு, அதன் பிறகு உடலை யாராவது அங்கே வைத்திருக்கலாமா, சார்?”
“அது ஒரு சாத்தியக்கூறு. ஆனால் அதை உறுதிப்படுத்த இன்னும் ஆதாரங்கள் தேவை. உடலின் நிலை, சம்பவ இடத்தின் தடயங்கள், மருத்துவ அறிக்கை -இவை அனைத்தையும் ஒன்றாகப் பார்த்துத்தான் முடிவு செய்ய வேண்டும்.”
மித்ரா குறிப்பெடுத்தாள்.
தேவ் அறிக்கையை மூடி அவளைப் பார்த்தான்.
“ஒரு விஷயம் மட்டும் தெளிவாக இருக்க வேண்டும். அவர் பயந்ததால் அவருக்கு heart attack ஏற்பட்டது என்று இந்த அறிக்கையை மட்டும் வைத்து நாம் சொல்ல முடியாது. பயம் மரணத்துக்குக் காரணமாக இருந்ததா என்பதை மருத்துவ ஆதாரங்கள் நிரூபிக்க வேண்டும். முகபாவனை அல்லது அறையின் அமைப்பை வைத்து அப்படியொரு முடிவுக்கு வர முடியாது.”
“புரிகிறது, சார்.”
“அப்படியானால், நம்முடைய அடுத்த கேள்வி என்ன?”
மித்ரா சிறிது யோசித்தாள்.
“அவருக்கு யாராவது அச்சுறுத்தல் விடுத்தார்களா? அவர் இறப்பதற்கு முன்பு யாரைச் சந்தித்தார்? அவருடைய பழைய வாழ்க்கையில் ஏதாவது பிரச்சினை இருந்ததா? இதையெல்லாம் விசாரிக்க வேண்டும், சார்.”
தேவ் தலையசைத்தான்.
“சரியாகச் சொன்னீர்கள். அதோடு, அவருடைய நிறுவனத்துக்குள் இருந்த பிரச்சினைகளையும் நாம் விசாரிக்க வேண்டும்.”
அவன் ஒரு புதிய கோப்பை எடுத்தான்.
“அனந்தராமன் நிறுவனத்தின் நிதி irregularities பற்றி கேள்வி எழுப்பியிருக்கிறார். அவருடைய personal account-க்கும் வெளிநாட்டிலிருந்து பணம் வந்திருக்கிறது. இந்த இரண்டு விஷயங்களுக்கும் தொடர்பு இருக்கிறதா என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.”
“சார், CEO மற்றும் board members-ஐ விசாரிக்கலாமா?”
“ஆம். முதலில் CEO-வையும் முக்கியமான board members-ஐயும் தனித்தனியாக விசாரிப்போம். அவர்களுடைய பதில்களை ஒப்பிட்டுப் பார்க்க வேண்டும்.”
தேவ் விசாரணைக்கான பட்டியலைத் தயாரித்தான்.
“திங்கட்கிழமை காலை பதினொரு மணிக்கு CEO-வையும், ஒரு senior board member-ஐயும் வரச் சொல்லுங்கள். மற்ற இயக்குநர்களுக்கு தனித்தனி நேரம் ஒதுக்குங்கள். எல்லாரையும் ஒரே நேரத்தில் விசாரிப்பதைவிட, ஒவ்வொருவருடைய பதில்களையும் தனித்தனியாகப் பதிவு செய்வது நல்லது.”
“சரி, சார்.”
“மித்ரா, இன்னொரு வேலையும் உங்களுக்கு இருக்கிறது.”
“சொல்லுங்கள், சார்.”
“அனந்தராமனின் குடும்பத்தினர், பழைய நண்பர்கள், கல்லூரி நண்பர்கள், முந்தைய business partners - இவர்களுடைய விவரங்களைத் தொகுக்க வேண்டும். குறிப்பாக, கடந்த சில வாரங்களில் அவரைச் சந்தித்தவர்கள் யார், அவர் யாருடன் தொலைபேசியில் பேசினார், யாருடனாவது கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டதா என்பதைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும்.”
“அவருடைய phone records மற்றும் contacts பற்றியும் விசாரிக்கிறேன், சார்.”
“சரி. ஆனால் அவருடைய தனிப்பட்ட தொடர்புகளில் ஒருவருடைய பெயர் இருப்பதால் மட்டும் அவரைச் சந்தேக நபராகக் கருதக்கூடாது. ஒவ்வொரு தகவலுக்கும் ஆதாரம் தேவை.”
மித்ரா தலையசைத்தாள்.
“புரிகிறது, சார்.”
தேவ் மீண்டும் மருத்துவ அறிக்கையைப் பார்த்தான்.
“இந்த report நமக்குச் சில முக்கியமான கேள்விகளை எழுப்புகிறது. ஆனால் இன்னும் எல்லாப் பதில்களும் கிடைக்கவில்லை. குறிப்பாக, மரணத்திற்கான துல்லியமான காரணம், உடலை யாராவது மாற்றியிருக்கிறார்களா, அறை ஏன் பழைய வீட்டைப் போல அமைக்கப்பட்டது - இந்த மூன்றையும் தனித்தனியாக விசாரிக்க வேண்டும்.”
“நான் தேவையான விவரங்களைத் தயாராக வைத்திருக்கிறேன், சார்.”
“நல்லது. திங்கட்கிழமைக்குள் ஆரம்பகட்ட விசாரணைக்கான தகவல்கள் தயாராக இருக்கட்டும்.”
மித்ரா கோப்புகளை எடுத்துக்கொண்டு வெளியேறினாள்.
தேவ் சில நொடிகள் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தான்.
அனந்தராமனின் மரணம் அவருடைய உடல்நிலையுடன் தொடர்புடையதாக இருக்கலாம். ஆனால் சம்பவ இடத்தின் அமைப்பும் மற்ற தடயங்களும், யாரோ அந்த மரணத்தைச் சுற்றி ஒரு குறிப்பிட்ட கதையை உருவாக்க முயன்றிருக்கலாம் என்ற சந்தேகத்தையும் எழுப்பின.
இப்போது அந்தக் கதையின் பின்னால் இருப்பது யார் என்பதை அறிய வேண்டும்.
அத்தியாயம் 6: முதல் விசாரணை
திங்கட்கிழமை, காலை 11:00 மணி.
இன்ஸ்பெக்டர் தேவின் அறையில் விசாரணைக்கான ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டிருந்தன.
மேசையின் மீது அனந்தராமனின் புகைப்படம், நிறுவனத்தின் சில நிதி ஆவணங்கள், கிடைத்திருந்த டைரியின் குறிப்புகள் ஆகியவை தனித்தனியாக வைக்கப்பட்டிருந்தன.
CEO விக்ரமும், நிறுவனத்தின் மூத்த இயக்குநரான ராஜசேகரும் அறைக்குள் வந்தார்கள்.
“உட்காருங்கள்,” என்றான் தேவ்.
இருவரும் அமர்ந்தார்கள்.
தேவ் முதலில் விக்ரமைப் பார்த்தான்.
“திரு. விக்ரம், அனந்தராமன் உங்கள் நிறுவனத்தின் CFO. அவருடைய மரணம் குறித்து விசாரித்துக்கொண்டிருக்கிறோம். அதற்காகத்தான் உங்களை அழைத்திருக்கிறோம்.”
விக்ரம் முகத்தில் கவலையை வெளிப்படுத்தினான்.
“இது எங்கள் நிறுவனத்துக்கு மிகப் பெரிய அதிர்ச்சி, Inspector. அனந்தராமன் பல ஆண்டுகளாக எங்களுடன் வேலை பார்த்தவர்.”
“அவருடைய மரணம் குறித்து நீங்கள் எப்போது தெரிந்துகொண்டீர்கள்?”
“அன்று காலையில்தான் தகவல் கிடைத்தது.”
“அதற்கு முந்தைய நாள் இரவு அவருடன் பேசினீர்களா?”
விக்ரம் சிறிது யோசித்தான்.
“நான் அவருடன் வழக்கமாகப் பேசுவேன். ஆனால் அந்த இரவு பேசினேனா என்பதை என்னுடைய call records பார்த்துத்தான் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்.”
தேவ் தலையசைத்தான்.
“சரி. உங்கள் தொலைபேசி பதிவுகளைச் சரிபார்க்க வேண்டியிருக்கலாம். அதற்கு ஒத்துழைக்க வேண்டும்.”
“நிச்சயமாக.”
தேவ் அடுத்த கேள்விக்குச் சென்றான்.
“அனந்தராமன் சமீபத்தில் நிறுவனத்தின் financial irregularities பற்றி கேள்வி எழுப்பியதாகத் தகவல் கிடைத்திருக்கிறது. அதைப் பற்றி உங்களுக்குத் தெரியுமா?”
விக்ரமின் முகத்தில் சிறிய மாற்றம் ஏற்பட்டது.
“நிறுவனத்தில் பெரிய அளவில் பணம் பரிவர்த்தனை செய்யப்படுகிறது, Inspector. சில நேரங்களில் கணக்குகள் குறித்து கேள்விகள் எழுவது இயல்பானதுதான். அதனால் யாரும் குற்றம் செய்துவிட்டார்கள் என்று அர்த்தமில்லை.”
“நான் யாரையும் குற்றவாளி என்று சொல்லவில்லை. அவர் எழுப்பிய கேள்விகள் என்ன, அவற்றுக்கு நீங்கள் என்ன பதில் அளித்தீர்கள் என்பதைத்தான் தெரிந்துகொள்ள விரும்புகிறேன்.”
விக்ரம் நாற்காலியில் சற்றே பின்னால் சாய்ந்தான்.
“அவர் சில பரிவர்த்தனைகள் குறித்து விளக்கம் கேட்டிருக்கலாம். எங்கள் finance team அதைப் பார்த்திருக்கும்.”
“அந்த விளக்கங்களுக்கான ஆவணங்கள் இருக்கிறதா?”
“இருக்க வேண்டும். அவற்றைச் சேகரித்து அளிக்கிறோம்.”
தேவ் அந்தப் பதிலைப் பதிவு செய்தான்.
பிறகு அவன் அனந்தராமனின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையைப் பற்றிக் கேட்டான்.
“அவருடைய குடும்பம், பழைய நண்பர்கள், அவர் முன்பு வாழ்ந்த இடங்கள் — இவற்றைப் பற்றி உங்களுக்கு எவ்வளவு தெரியும்?”
விக்ரம் தலையசைத்தான்.
“அவருடைய professional life பற்றி எனக்குத் தெரியும். ஆனால் அவருடைய personal life பற்றி அதிகம் தெரியாது.”
“அவருடைய பழைய வீடு ராயபுரத்தில் இருந்ததாகத் தகவல் கிடைத்திருக்கிறது. அதைப் பற்றி உங்களுக்குத் தெரியுமா?”
“இல்லை, Inspector. அவர் அந்த விஷயங்களைப் பற்றி என்னிடம் பேசவில்லை.”
தேவ் அவனுடைய பதிலைக் கவனமாகப் பதிவு செய்தான்.
பிறகு ராஜசேகரை நோக்கித் திரும்பினான்.
“திரு. ராஜசேகர், நீங்கள் நிறுவனத்தின் மூத்த இயக்குநர். அனந்தராமனுடன் உங்களுக்கு எப்படிப்பட்ட தொழில் தொடர்பு இருந்தது?”
“நாங்கள் பல ஆண்டுகளாக ஒன்றாக வேலை பார்த்திருக்கிறோம். அவர் finance தொடர்பான விஷயங்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். நான் board-level decisions-ல் பங்கேற்றேன்.”
“அவருடன் உங்களுக்கு ஏதாவது கருத்து வேறுபாடு இருந்ததா?”
ராஜசேகர் உடனடியாகப் பதிலளிக்கவில்லை.
“நிறுவனத்தில் கருத்து வேறுபாடுகள் இருக்கலாம், Inspector. ஆனால் அதனால் தனிப்பட்ட பகைமை இருக்கிறது என்று அர்த்தமில்லை.”
“அதை நான் புரிந்துகொள்கிறேன். இருந்தாலும், சமீபத்தில் அவருடன் ஏதாவது கடுமையான விவாதம் நடந்ததா என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.”
ராஜசேகர் விக்ரமை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு மீண்டும் தேவை நோக்கினான்.
“அவர் சில ஆவணங்கள் குறித்து விளக்கம் கேட்டது உண்மை. ஆனால் அவர் என்ன செய்யத் திட்டமிட்டிருந்தார் என்பது எனக்குத் தெரியாது.”
“அவர் யாரையாவது அச்சுறுத்தியதாகவோ, யாரிடமிருந்தாவது அச்சுறுத்தல் பெற்றதாகவோ உங்களுக்குத் தெரியுமா?”
“அதைப் பற்றி எனக்குத் தெரியாது.”
தேவ் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
“சரி. இப்போது உங்களிடம் சில ஆவணங்கள் தொடர்பாக மேலும் கேள்விகள் இருக்கின்றன. அவற்றைச் சரிபார்த்த பிறகு மீண்டும் உங்களை அழைக்க வேண்டியிருக்கலாம்.”
விக்ரம் தலையசைத்தான்.
“நாங்கள் ஒத்துழைக்கத் தயாராக இருக்கிறோம்.”
“நல்லது. விசாரணைக்குத் தேவையான நிறுவன ஆவணங்கள், financial records, board meeting minutes ஆகியவற்றைச் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். குறிப்பாக அனந்தராமன் கேள்வி எழுப்பியதாகக் கூறப்படும் பரிவர்த்தனைகள் தொடர்பான ஆவணங்கள் தேவை.”
இருவரும் எழுந்தார்கள்.
அவர்கள் வெளியேறியதும் மித்ரா உள்ளே வந்தாள்.
“சார், முதல் விசாரணை முடிந்துவிட்டதா?”
“முடிந்தது. ஆனால் பதில்கள் இன்னும் முழுமையாக இல்லை.”
“அவர்களுடைய பதில்களில் ஏதாவது சந்தேகமாக இருந்ததா, சார்?”
தேவ் கோப்பை மூடினான்.
“சந்தேகம் இருப்பது மட்டும் போதாது, மித்ரா. அவர்கள் சொன்ன தகவல்களை ஆவணங்களோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்க வேண்டும். விக்ரம் நிதி விவகாரங்களில் விளக்கம் அளிக்கத் தயாராக இருப்பதாகச் சொல்கிறார். ராஜசேகரும் கருத்து வேறுபாடுகள் இருந்ததை மறுக்கவில்லை. ஆனால் இதுவரை அவர்கள் யாரும் குற்றம் செய்ததாக நிரூபிக்கப்படவில்லை.”
“மற்ற இயக்குநர்களையும் விசாரிக்க வேண்டியிருக்கிறது, சார்.”
“ஆம். அவர்களுக்கு தனித்தனி நேரம் ஒதுக்கப்பட்டிருக்கிறது. அவர்களுடைய பதில்களையும் ஒப்பிட்டுப் பார்ப்போம்.”
மித்ரா சில ஆவணங்களை மேசையின் மீது வைத்தாள்.
“சார், வெளிநாட்டிலிருந்து வந்த பணப் பரிவர்த்தனைகள் பற்றிய முதற்கட்ட விவரங்களும், அனந்தராமன் எழுப்பியதாகச் கூறப்படும் நிதி தொடர்பான கேள்விகளும் இன்னும் சரிபார்க்கப்பட வேண்டியிருக்கின்றன.”
“சரி. அவற்றைத் தனியாகப் பிரித்து வையுங்கள். எந்தப் பரிவர்த்தனை சந்தேகத்திற்குரியது, அதற்கான ஆதாரம் என்ன, அதில் யார் சம்பந்தப்பட்டிருக்கிறார்கள் — எல்லாவற்றையும் தெளிவாகப் பதிவு செய்ய வேண்டும்.”
மித்ரா தலையசைத்தாள்.
தேவ் கோப்புகளை மீண்டும் திறந்தான்.
அனந்தராமனின் மரணத்துக்குப் பின்னால் நிறுவனத்துக்குள் இருந்த பிரச்சினைகள் இருக்கலாம். ஆனால் அதுவே முழு உண்மை என்று சொல்ல முடியாது.
அந்தப் பழைய வீடு ஏன் மீண்டும் உருவாக்கப்பட்டது?
அவருடைய டைரியில் அவர் குறிப்பிட்ட குற்றம் என்ன?
அவர் இறப்பதற்கு முன்பு யாரைச் சந்தித்தார்?
இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்கள் கிடைக்கும்வரை, விசாரணை முடியப்போவதில்லை.
அத்தியாயம் 7: மறைக்கப்பட்ட உண்மைகள்
திங்கட்கிழமை, காலை 11:30 மணி.
இன்ஸ்பெக்டர் தேவின் அறையில் மேசையின் மீது சில புதிய ஆவணங்களும் புகைப்படங்களும் வைக்கப்பட்டிருந்தன.
காலை பதினொரு மணிக்கு CEO விக்ரம் மற்றும் மூத்த இயக்குநர் ராஜசேகரிடம் நடத்தப்பட்ட முதல் விசாரணையில் சில தகவல்கள் கிடைத்திருந்தன. ஆனால் அவர்களுடைய பதில்களை முழுமையாகச் சரிபார்க்க வேண்டியிருந்தது.
அதற்கிடையில், அனந்தராமனின் அலுவலகத்திலிருந்து கிடைத்திருந்த சில புதிய ஆவணங்களும், பழைய அறையை உருவாக்குவதற்காகச் செய்யப்பட்டிருக்கக்கூடிய செலவுகள் தொடர்பான பதிவுகளும் விசாரணைக் குழுவிடம் வந்திருந்தன.
அந்தப் புதிய தகவல்களைப் பற்றி மீண்டும் விசாரிப்பதற்காக விக்ரமும் ராஜசேகரும் அழைக்கப்பட்டிருந்தார்கள்.
அவர்கள் இருவரும் அறைக்குள் வந்தார்கள்.
“உட்காருங்கள்,” என்றான் தேவ்.
இருவரும் அமர்ந்தார்கள்.
தேவ் மேசையின் மீது இருந்த புகைப்படங்களை அவர்களுக்கு முன்னால் நகர்த்தினான்.
“இந்தப் புகைப்படங்களைப் பாருங்கள்.”
விக்ரம் புகைப்படங்களை எடுத்துப் பார்த்தான். ராஜசேகரும் அவற்றைக் கவனித்தான்.
அவற்றில் அனந்தராமனின் பழைய வீட்டைப் போல அமைக்கப்பட்டிருந்த basement அறையின் பல்வேறு பகுதிகள் இடம்பெற்றிருந்தன.
“இந்த அறையைப் பற்றிய தகவல் உங்களுக்குத் தெரியுமா?” என்று தேவ் கேட்டான்.
விக்ரம் புகைப்படங்களை மேசையின் மீது வைத்தான்.
“நான் இதைப் பற்றி ஏற்கெனவே சொன்னேன், Inspector. அனந்தராமனின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையைப் பற்றி எனக்கு அதிகம் தெரியாது.”
“அது சரி. ஆனால் இந்த அறையை உருவாக்குவதற்கான ஏற்பாடுகள் யாரால் செய்யப்பட்டன என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.”
தேவ் அடுத்த ஆவணத்தை எடுத்தான்.
“இந்தப் பதிவுகள் ஒரு interior designer-க்கு செய்யப்பட்ட பணப்பரிவர்த்தனைகளைக் காட்டுகின்றன. இந்தப் பணம் எதற்காகச் செலுத்தப்பட்டது என்பதை விளக்க முடியுமா?”
ராஜசேகர் ஆவணத்தைப் பார்த்தான்.
“இந்தப் பெயரை நான் பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால் இந்த வேலை எதற்காகச் செய்யப்பட்டது என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை.”
“இந்தப் பணப்பரிவர்த்தனை நிறுவனத்தின் கணக்கிலிருந்து செய்யப்பட்டதா, தனிப்பட்ட கணக்கிலிருந்து செய்யப்பட்டதா என்பதை நாங்கள் சரிபார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம்,” என்றான் தேவ். “இந்தப் பதிவு மட்டும் வைத்து யார் அந்த வேலையைச் செய்யச் சொன்னார்கள் என்று முடிவு செய்ய முடியாது. அதனால்தான் உங்களிடம் கேட்கிறோம்.”
விக்ரம் சற்றே முன்வந்தான்.
“Inspector, எங்கள் நிறுவனத்தில் பல்வேறு வேலைகளுக்காகப் பணம் செலவிடப்படுகிறது. ஒவ்வொரு பரிவர்த்தனையும் CEO-வின் நேரடி உத்தரவில்தான் நடக்க வேண்டும் என்று இல்லை.”
“அது எனக்குத் தெரியும். ஆனால் இந்த வேலைக்கு யார் அனுமதி அளித்தார்கள், பணம் எங்கிருந்து வந்தது, அந்த அறையை உருவாக்குவதற்கான நோக்கம் என்ன என்பதுதான் இப்போது முக்கியம்.”
தேவ் அந்தப் புகைப்படங்களை மீண்டும் பார்த்தான்.
“அனந்தராமனின் பழைய வீட்டைப் போல இந்த அறை அமைக்கப்பட்டிருப்பது தற்செயலாக நடந்திருக்கலாம் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை. ஆனால் அதை யார் செய்தார்கள் என்பதற்கு இன்னும் நேரடியான ஆதாரம் தேவை.”
அவன் அடுத்த கோப்பைத் திறந்தான்.
“இப்போது நிறுவனத்தின் நிதி விவகாரங்களைப் பற்றிப் பேசுவோம்.”
விக்ரமும் ராஜசேகரும் அவனை நோக்கிப் பார்த்தார்கள்.
“முதற்கட்ட நிதி ஆய்வில், சுமார் பதினைந்து கோடி ரூபாய் அளவுக்கு கணக்குகளில் முரண்பாடுகள் இருக்கக்கூடும் என்ற சந்தேகம் எழுந்திருக்கிறது. இது இன்னும் முழுமையாக உறுதிப்படுத்தப்படவில்லை. அந்தத் தொகை எதனால் ஏற்பட்டது, கணக்குப் பிழையா, முறையற்ற பரிவர்த்தனையா, அல்லது வேறு ஏதாவது காரணமா என்பதை நாங்கள் விசாரித்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.”
விக்ரமின் முகத்தில் பதற்றம் தெரிந்தது.
“பதினைந்து கோடியா? அது மிகப் பெரிய தொகை, Inspector.”
“அதனால்தான் இதை மிகவும் கவனமாக விசாரிக்கிறோம். அனந்தராமன் இந்தக் கணக்குகள் தொடர்பாகக் கேள்வி எழுப்பியிருக்கிறார் என்ற தகவலும் கிடைத்திருக்கிறது.”
ராஜசேகர் மெதுவாகப் பேசத் தொடங்கினான்.
“அவர் சில விஷயங்களில் மிகவும் பிடிவாதமாக இருப்பார். கணக்குகளில் சிறிய முரண்பாடு இருந்தாலும் அதைத் தெளிவுபடுத்த வேண்டும் என்று சொல்வார்.”
“அப்படியானால், அவர் எழுப்பிய கேள்விகளுக்கான விளக்கங்கள் நிறுவனத்திடம் இருக்க வேண்டும் அல்லவா?” என்று தேவ் கேட்டான்.
ராஜசேகர் உடனே பதிலளிக்கவில்லை.
“சில விஷயங்கள் இன்னும் சரிபார்க்கப்பட வேண்டியிருக்கலாம்.”
தேவ் அவனுடைய முகத்தைக் கவனித்தான்.
“சரிபார்க்கப்பட வேண்டிய விஷயங்கள் இருப்பது ஒரு பிரச்சினை இல்லை. ஆனால் அந்தக் கேள்விகளை எழுப்பிய நபர் இப்போது இறந்துவிட்டார். அவர் எதை வெளிப்படுத்தப் போனார் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய பொறுப்பு எங்களுக்கு இருக்கிறது.”
விக்ரம் தனது கைகளை ஒன்றாகக் கோத்துக்கொண்டான்.
“அனந்தராமன் நிறுவனத்தில் முக்கியமான பொறுப்பில் இருந்தவர். அவருடைய மரணம் குறித்து நாங்களும் உண்மையைத் தெரிந்துகொள்ள விரும்புகிறோம்.”
“அப்படியானால் விசாரணைக்கு முழுமையாக ஒத்துழையுங்கள்,” என்றான் தேவ்.
அவன் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்துவிட்டு அடுத்த கேள்வியைக் கேட்டான்.
“அனந்தராமன் சமீபத்தில் யாரிடமாவது பயந்துகொண்டிருந்தாரா? அவருக்கு ஏதாவது அச்சுறுத்தல் வந்ததா?”
விக்ரம் தலையசைத்தான்.
“அதைப் பற்றி எனக்குத் தெரியாது.”
ராஜசேகர் சற்று தயக்கத்துடன் பேசினான்.
“சில மாதங்களாக அவர் நிறுவனத்தின் சில முடிவுகள் குறித்து அதிருப்தியாக இருந்தார். நாங்களும் அவரிடம் சில விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசினோம்.”
“என்ன மாதிரியான விஷயங்கள்?”
“சில நிர்வாக முடிவுகள் குறித்து கருத்து வேறுபாடுகள் இருந்தன. அவர் தொடர்ந்து கேள்விகள் எழுப்பியதால், அவருடைய பொறுப்புகளை மாற்றுவது பற்றியும் விவாதித்தோம்.”
தேவ் அவனை உற்றுப் பார்த்தான்.
“அவருடைய பதவியைப் பறிக்க முயற்சி செய்தீர்களா?”
ராஜசேகர் உடனே மறுக்கவில்லை.
“அவருடைய பொறுப்புகளை மாற்றுவது பற்றி விவாதித்தோம். ஆனால் அவரைக் கொலை செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணம் எங்களுக்கு இல்லை.”
“நான் இன்னும் கொலை செய்ததாக உங்களைக் குற்றம் சாட்டவில்லை,” என்றான் தேவ். “நீங்கள் சொல்வதைப் பதிவு செய்கிறேன். அதை ஆதாரங்களுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்ப்போம்.”
விக்ரம் குறுக்கிட்டான்.
“Inspector, நிறுவனத்துக்குள் நடந்த கருத்து வேறுபாடுகளுக்கும் அவருடைய மரணத்துக்கும் தொடர்பு இருக்கிறது என்று நினைக்கிறீர்களா?”
தேவ் சிறிது நேரம் அவனைப் பார்த்தான்.
“அது இன்னும் தெரியவில்லை. ஆனால் அவருடைய மரணத்திற்கு முன்பு நடந்த சம்பவங்களையும், அவர் விசாரித்த நிதி விவகாரங்களையும் நாங்கள் புறக்கணிக்க முடியாது.”
அவன் இரண்டு பேரையும் பார்த்தான்.
“இன்னொரு கேள்வி. அனந்தராமனின் பழைய வாழ்க்கையைப் பற்றி உங்களுக்குத் தெரியாத விஷயங்கள் இருக்கலாம். ஆனால் அவருக்கு நிறுவனத்துக்கு வெளியே ஏதாவது பகைவர்கள் இருந்தார்களா? பழைய நண்பர்களுடன் பிரச்சினை இருந்ததா? யாராவது அவரை மிரட்டினார்களா?”
விக்ரம் தலையசைத்தான்.
“அதைப் பற்றி எனக்குத் தெரியாது.”
ராஜசேகர் சிறிது யோசித்தான்.
“அவர் பழைய விஷயங்களைப் பற்றி அதிகம் பேசமாட்டார். அவருடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கையை எங்களிடமிருந்து விலக்கி வைத்திருந்தார்.”
தேவ் அந்தப் பதிலை மனதில் குறித்துக்கொண்டான்.
அனந்தராமனின் நிறுவன வாழ்க்கையில் நிதி தொடர்பான முரண்பாடுகளும் கருத்து வேறுபாடுகளும் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் அவருடைய கடந்தகாலம் பற்றிய தகவல்கள் இன்னும் தெளிவாகவில்லை.
“சரி. இன்றைக்கு இதுவரை போதும். உங்களிடம் கேட்ட ஆவணங்களைச் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். மேலும் விசாரணைக்குத் தேவைப்பட்டால் மீண்டும் அழைப்போம்.”
விக்ரமும் ராஜசேகரும் எழுந்தார்கள்.
அவர்கள் வெளியேறியதும் மித்ரா அறைக்குள் வந்தாள்.
“சார், என்ன தகவல் கிடைத்தது?”
தேவ் புதிய ஆவணங்களை அவளிடம் காட்டினான்.
“புதிய புகைப்படங்களும் interior designer-க்கு செய்யப்பட்ட பணப்பரிவர்த்தனை தொடர்பான பதிவுகளும் கிடைத்திருக்கின்றன. ஆனால் அந்தப் பணத்தை யார் செலுத்தச் சொன்னார்கள் என்பதும், அந்த அறையை உருவாக்கியதற்கான நோக்கமும் இன்னும் தெரியவில்லை.”
“நிறுவனத்தின் நிதி விவகாரங்களுக்கும் இதற்கும் தொடர்பு இருக்குமா, சார்?”
“இருக்கலாம். ஆனால் அதை நிரூபிக்க வேண்டும். பதினைந்து கோடி ரூபாய் அளவுக்கு கணக்குகளில் முரண்பாடுகள் இருக்கக்கூடும் என்ற சந்தேகம் இருக்கிறது. அதுவும் இன்னும் உறுதிப்படுத்தப்படவில்லை.”
மித்ரா கோப்பைப் பார்த்தாள்.
“அப்படியானால், அனந்தராமன் ஏதோ ஒரு பெரிய விஷயத்தை வெளிப்படுத்த முயற்சி செய்திருக்கலாம்.”
“அது ஒரு சாத்தியக்கூறு. ஆனால் அவர் எதை வெளிப்படுத்த நினைத்தார் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள அவருடைய பழைய தொடர்புகளையும் விசாரிக்க வேண்டும்.”
தேவ் நாற்காலியில் சாய்ந்தான்.
“இந்த வழக்கில் நிறுவனத்துக்குள் இருந்த பிரச்சினைகள் ஒரு பக்கம் இருக்கின்றன. அவருடைய பழைய வீடு, டைரி, அந்த அறையின் அமைப்பு -இன்னொரு பக்கம் இருக்கின்றன. இவை அனைத்தையும் இணைக்கும் உண்மையான தொடர்பு இன்னும் கிடைக்கவில்லை.”
மித்ரா தலையசைத்தாள்.
“அவருடைய பழைய நண்பர்களைப் பற்றிய தகவல்களை நான் சேகரிக்கிறேன், சார்.”
மித்ரா வெளியேறினாள்.
தேவ் மேசையின் மீது இருந்த பழைய வீட்டின் புகைப்படத்தை மீண்டும் எடுத்துப் பார்த்தான்.
அனந்தராமனின் கடந்தகாலம், அவன் வாழ்ந்த நிகழ்காலத்தை விடப் பெரிய ரகசியங்களை மறைத்திருக்கலாம்.
அத்தியாயம் 8: தனிப்பட்ட வாழ்க்கையின் நிழல்கள்
திங்கட்கிழமை, மாலை.
காவல் நிலையத்தின் வேலைகள் மெதுவாக முடிவுக்கு வந்துகொண்டிருந்தன.
அனந்தராமனின் தொலைபேசி விவரங்கள், தொடர்புப் பட்டியல், பழைய நண்பர்கள் பற்றிய தகவல்கள் ஆகியவற்றை மித்ரா தொகுத்துக்கொண்டிருந்தாள்.
அவள் சில குறிப்புகளுடன் தேவின் அறைக்குள் வந்தாள்.
“சார், அனந்தராமனின் phone records மற்றும் contacts பற்றிய முதற்கட்டத் தகவல்கள் கிடைத்திருக்கின்றன.”
தேவ் கோப்பை வாங்கினான்.
“என்ன தெரிய வந்திருக்கிறது?”
“அவர் இறப்பதற்கு முன்பு தொடர்புகொண்ட சில நபர்களின் விவரங்களைத் தொகுத்திருக்கிறோம். அவருடைய நிறுவனத் தொடர்புகளுக்கு அப்பால், பழைய நண்பர்களின் பெயர்களும் இருக்கின்றன. ஆனால் அந்தப் பதிவுகள் மட்டும் வைத்து யாரையும் சந்தேக நபராகக் கருத முடியாது.”
“சரி. யாராவது அவரைச் சந்தித்ததாகத் தகவல் இருக்கிறதா?”
“அதை உறுதிப்படுத்த இன்னும் விசாரிக்க வேண்டும். அவருடைய பழைய கல்லூரி நண்பர் கார்த்திக் என்பவர் சென்னையில் ஒரு software company நடத்துகிறார் என்று தெரிய வந்திருக்கிறது.”
தேவ் கோப்பில் இருந்த பெயரைப் பார்த்தான்.
“கார்த்திக். அவருக்கும் அனந்தராமனுக்கும் இப்போது தொடர்பு இருந்ததா?”
“அதற்கான தெளிவான ஆதாரம் இன்னும் கிடைக்கவில்லை, சார். ஆனால் அவர் அனந்தராமனின் கல்லூரி நண்பர் என்பதால், பழைய வாழ்க்கையைப் பற்றிய தகவல்கள் அவருக்குத் தெரிந்திருக்கலாம்.”
தேவ் சிறிது நேரம் யோசித்தான்.
“நாளை அவரைச் சந்திக்க ஏற்பாடு செய்யுங்கள். முதலில் அவருடைய வாக்குமூலத்தைப் பதிவு செய்வோம். அனந்தராமனின் கடந்தகாலத்தைப் புரிந்துகொள்ள அது உதவலாம்.”
“சரி, சார்.”
மித்ரா கோப்பை மூடினாள்.
அந்த நேரத்தில் அவளுடைய கைப்பேசியில் ஒரு செய்தி வந்தது. அதை வாசித்ததும் அவளுடைய முகத்தில் புன்னகை தோன்றியது.
தேவ் அதைத் தற்செயலாகக் கவனித்தான்.
“ஏதாவது நல்ல செய்தியா?”
மித்ரா சிரித்தாள்.
“ஆமாம், சார். என் fiancé-யிடமிருந்து message. திருமண ஏற்பாடுகளைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.”
“ஓ, சரி. ஏற்பாடுகள் எல்லாம் எப்படி போகிறது?”
“நல்லபடியாகப் போகிறது, சார். அடுத்த மாதம் engagement. திருமணத்துக்கான சில ஏற்பாடுகளையும் இப்போதே ஆரம்பித்திருக்கிறோம்.”
“வாழ்த்துகள், மித்ரா.”
“Thank you, சார்.”
அவள் மகிழ்ச்சியுடன் தொடர்ந்தாள்.
“இன்று மதியமும் அவர் phone செய்திருந்தார். இந்த வார இறுதியில் சில பொருட்கள் வாங்கச் செல்லலாமா என்று கேட்டார். வீட்டில் இன்னும் சில ஏற்பாடுகள் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது.”
தேவ் தலையசைத்தான்.
“நல்லது. வேலைக்கும் தனிப்பட்ட வாழ்க்கைக்கும் இடையில் நேரத்தைச் சரியாகப் பிரித்துக்கொள்ள வேண்டும். திருமண ஏற்பாடுகளுக்கும் நேரம் ஒதுக்குங்கள்.”
“கண்டிப்பாக, சார்.”
மித்ரா தன்னுடைய கோப்புகளை எடுத்துக்கொண்டாள்.
“நாளைக்கு கார்த்திக்கைச் சந்திப்பதற்கான விவரங்களைத் தயாராக வைத்திருக்கிறேன்.”
“சரி. நேரத்தையும் இடத்தையும் உறுதிப்படுத்திவிடுங்கள்.”
“சரி, சார். Good night.”
“Good night.”
மித்ரா வெளியேறினாள்.
அவள் சென்ற பிறகு தேவ் சில நொடிகள் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தான்.
திருமணம், குடும்பம், வார இறுதியில் ஒன்றாகச் செலவிடும் நேரம் - இவை அவனுடைய வாழ்க்கையில் ஒருகாலத்தில் இருந்திருக்கக்கூடிய விஷயங்களை நினைவுபடுத்தின.
அவன் தன்னுடைய பணப்பையைத் திறந்தான்.
அதற்குள் பாதுகாப்பாக வைக்கப்பட்டிருந்த பழைய புகைப்படத்தை எடுத்துப் பார்த்தான்.
புகைப்படத்தில் இருந்த பெண்ணின் முகம் அவனுக்குப் பழக்கமானது. அந்தப் புகைப்படத்துடன் தொடர்புடைய நினைவுகள் இன்னும் அவனுக்குள் இருந்தன. ஆனால் அவற்றைப் பற்றி யாரிடமும் பேச அவன் விரும்பவில்லை.
அவன் புகைப்படத்தைச் சில நொடிகள் பார்த்துவிட்டு மீண்டும் பணப்பைக்குள் வைத்தான்.
அவன் கடந்தகாலத்தை மறந்துவிடவில்லை.
ஆனால் அந்த நினைவுகளுக்குள் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கவும் அவன் விரும்பவில்லை.
அவன் மேசையின் மீது இருந்த அனந்தராமன் வழக்கின் கோப்பைத் திறந்தான்.
அனந்தராமன் ஏன் இறந்தார்?
அந்தப் பழைய வீடு ஏன் மீண்டும் உருவாக்கப்பட்டது?
அவர் மறைக்க முயன்ற உண்மை என்ன?
தேவ் கோப்பை மூடினான்.
நாளை கார்த்திக்கைச் சந்திக்கும்போது இந்தக் கேள்விகளில் சிலவற்றுக்காவது பதில் கிடைக்கலாம்.
அத்தியாயம் 9: பழைய நண்பனின் வாக்குமூலம்
செவ்வாய்க்கிழமை, காலை 10:00 மணி.
இடம்: நுங்கம்பாக்கம், சென்னை.
நுங்கம்பாக்கத்தில் இருந்த ஒரு சிறிய coffee shop-ல் இன்ஸ்பெக்டர் தேவ் மற்றும் மித்ரா அமர்ந்திருந்தார்கள்.
அனந்தராமனின் கல்லூரி நண்பரான கார்த்திக்கைச் சந்திப்பதற்காக அவர்கள் அங்கே வந்திருந்தார்கள்.
சிறிது நேரத்தில் கார்த்திக் உள்ளே வந்தான்.
நாற்பதுகளின் தொடக்கத்தில் இருப்பதுபோல் தோன்றிய அவன், இருவரையும் பார்த்ததும் அருகில் வந்தான்.
“Inspector Dev?”
தேவ் எழுந்து நின்றான்.
“ஆமாம். நீங்கள்தான் கார்த்திக்?”
“ஆமாம், Inspector.”
“உட்காருங்கள்.”
கார்த்திக் அமர்ந்தான். மித்ரா தன்னுடைய குறிப்பேட்டைத் திறந்தாள்.
தேவ் நேரடியாக விஷயத்துக்குச் சென்றான்.
“அனந்தராமன் உங்கள் கல்லூரி நண்பர் என்று தெரிந்துகொண்டோம். அவரைப் பற்றிய சில தகவல்களைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.”
கார்த்திக்கின் முகம் மாறியது.
“அனந்தராமன் இறந்துவிட்டார் என்று கேள்விப்பட்டேன். என்னால் இன்னும் அதை நம்ப முடியவில்லை.”
“அவருடைய மரணம் தொடர்பாக விசாரணை நடந்துகொண்டிருக்கிறது. அவருடைய கடந்தகாலத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்கிறோம். நீங்கள் அவரை எவ்வளவு காலமாகத் தெரிந்துகொண்டிருந்தீர்கள்?”
“நாங்கள் கல்லூரியில் ஒன்றாகப் படித்தோம். அந்தக் காலத்தில் மிகவும் நெருக்கமான நண்பர்களாக இருந்தோம்.”
“அவருடைய குணம் எப்படி இருந்தது?”
கார்த்திக் சிறிது யோசித்தான்.
“அனந்தராமன் புத்திசாலி. எந்த விஷயத்தையும் விரைவாகப் புரிந்துகொள்வார். ஆனால் வெற்றியைப் பற்றிய அவருடைய எண்ணம் கொஞ்சம் வித்தியாசமானது. வாழ்க்கையில் முன்னேற வேண்டும் என்பதில் மிகவும் தீவிரமாக இருந்தார்.”
“அதில் என்ன தவறு?” என்று தேவ் கேட்டான்.
“முன்னேற வேண்டும் என்பதில் தவறு இல்லை, Inspector. ஆனால் சில நேரங்களில் அவர் வெற்றிக்காக எதையும் செய்யத் தயாராக இருப்பார் என்று தோன்றும்.”
தேவ் அவனைத் தொடர்ந்து பேச அனுமதித்தான்.
கார்த்திக் ஒரு நீண்ட மூச்சை எடுத்தான்.
“எங்கள் கல்லூரி நாட்களில் சுந்தர் என்ற நண்பர் இருந்தான். அவன் மிகவும் திறமையானவன். புதிய software ideas உருவாக்குவதிலும், தொழில்நுட்பப் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காண்பதிலும் அவனுக்கு நல்ல திறமை இருந்தது.”
மித்ரா குறிப்பெடுத்தாள்.
“சுந்தருக்கும் அனந்தராமனுக்கும் என்ன தொடர்பு?” என்று தேவ் கேட்டான்.
“அவர்கள் இருவரும் நெருங்கிய நண்பர்கள். சுந்தர் தன்னுடைய சில project ideas-ஐ அனந்தராமனிடம் பகிர்ந்துகொள்வான். அவனை முழுமையாக நம்பினான்.”
“பிறகு என்ன நடந்தது?”
கார்த்திக்கின் முகத்தில் பழைய வருத்தம் தெரிந்தது.
“அந்தக் காலத்தில் ஒரு பெரிய நிறுவனத்தின் சார்பில் ஒரு corporate competition நடத்தப்பட்டது. அதில் வெற்றி பெறுபவருக்கு நல்ல வாய்ப்புகள் கிடைக்கும். சுந்தர் ஒரு project-ஐ உருவாக்கிக்கொண்டிருந்தான். அவனுடைய யோசனை மிகவும் வித்தியாசமானது.”
“அந்த project-ஐ அனந்தராமன் பார்த்தாரா?”
“ஆமாம். சுந்தர் அவனை நம்பி நிறைய விஷயங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டான். ஆனால் போட்டிக்கான ஏற்பாடுகள் நடக்கும்போது, சுந்தரின் project idea வேறொருவரிடம் சென்றுவிட்டது.”
தேவ் அவனை நேராகப் பார்த்தான்.
“அது எப்படி நடந்தது?”
“சுந்தரின் யோசனையை அனந்தராமன் பயன்படுத்திக்கொண்டதாக சுந்தர் நம்பினான். அந்த யோசனையைப் பயன்படுத்தி ஒரு பெரிய நிறுவனத்திடம் project-ஐ விற்றுவிட்டதாகவும் அவன் சொன்னான். சுந்தர் போட்டியில் பங்கேற்பதற்கான வாய்ப்பைப் பெறுவதற்கு முன்பே எல்லாம் நடந்துவிட்டது.”
“அதற்கான ஆதாரம் ஏதாவது இருந்ததா?”
“அப்போது சுந்தர் சில ஆவணங்களைப் பற்றிப் பேசினான். ஆனால் அந்த ஆவணங்களை நான் நேரடியாகப் பார்த்ததில்லை. அவன் சொன்னவற்றை மட்டும்தான் எனக்குத் தெரியும்.”
தேவ் உடனே குறிப்பெடுத்தான்.
“அப்படியானால், இந்த விஷயத்தை நீங்கள் நேரடியாகப் பார்த்ததாகச் சொல்ல முடியாது. சுந்தர் உங்களிடம் சொன்னதை மட்டுமே இப்போது தெரிவிக்கிறீர்கள். சரிதானே?”
“ஆமாம், Inspector. நான் நேரில் பார்த்த சம்பவம் இல்லை.”
“சுந்தர் இதற்குப் பிறகு என்ன செய்தான்?”
கார்த்திக் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
“அவன் மிகவும் உடைந்துபோனான். அந்த project அவனுக்கு ஒரு பெரிய வாய்ப்பாக இருந்தது. அது போய்விட்ட பிறகு, அனந்தராமனை நேரில் சந்தித்து வாக்குவாதம் செய்தான்.”
“அப்போது என்ன சொன்னான்?”
“சுந்தர் அவனிடம், ‘நீ எனக்குச் செய்ததை நான் மறக்க மாட்டேன். ஒருநாள் திரும்பி வந்து உன்னுடைய நிம்மதியை அழிப்பேன்’ என்று சொன்னதாக எனக்கு நினைவிருக்கிறது.”
தேவ் அவனுடைய பதிலை கவனமாகக் கேட்டான்.
“அந்தச் சம்பவத்திற்குப் பிறகு சுந்தர் எங்கே சென்றான்?”
“அவனுடைய குடும்பம் அந்த ஊரை விட்டுச் சென்றுவிட்டது. சுந்தரின் தந்தைக்கு அந்தச் சம்பவத்துக்குப் பிறகு உடல்நலப் பாதிக்கப்பட்டிருந்தது. அவருக்கு மாரடைப்பு ஏற்பட்டு இறந்துவிட்டதாகக் கேள்விப்பட்டேன்.”
“சுந்தரின் தந்தையின் மரணத்துக்கும் இந்த project பிரச்சினைக்கும் நேரடியான தொடர்பு இருந்தது என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா?”
கார்த்திக் தலையசைத்தான்.
“இல்லை, Inspector. அவருக்கு ஏற்கெனவே உடல்நலப் பிரச்சினை இருந்ததா என்பதும் எனக்குத் தெரியாது. அந்தக் காலத்தில் நடந்த சம்பவங்களை ஒன்றாக இணைத்துப் பார்த்ததால் சுந்தர் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டிருந்தான் என்று மட்டும் தெரியும்.”
தேவ் அந்த விளக்கத்தைப் பதிவு செய்தான்.
“சுந்தர் இப்போது எங்கே இருக்கிறான் என்று தெரியுமா?”
“தெரியாது. அந்தச் சம்பவத்திற்குப் பிறகு அவனுடன் எனக்குத் தொடர்பு இல்லை. அவன் வேறு ஊருக்குச் சென்றுவிட்டதாகத்தான் தெரியும்.”
“அனந்தராமன் அவனைப் பற்றி மீண்டும் எப்போதாவது பேசினாரா?”
கார்த்திக் சிறிது நேரம் யோசித்தான்.
“சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, கல்லூரி நாட்களில் நடந்த சில விஷயங்களைப் பற்றி அனந்தராமன் என்னிடம் பேசினான். அப்போது அவன் தன்னுடைய குழந்தைப் பருவத்தையும், ராயபுரத்தில் இருந்த பழைய வீட்டையும் பற்றிச் சொன்னான்.”
தேவ் உடனே அவனை நோக்கினான்.
“அந்த வீட்டைப் பற்றி என்ன சொன்னார்?”
“அவன் சிறுவனாக இருந்தபோது அந்த வீட்டில் வாழ்ந்ததாகச் சொன்னான். அந்தக் காலத்தில் குடும்பம் மிகவும் ஏழ்மையாக இருந்ததாகவும், சில சம்பவங்கள் அவனை ஆழமாகப் பாதித்ததாகவும் கூறினான். ஆனால் அந்த விவரங்களை முழுமையாக என்னிடம் சொல்லவில்லை.”
“சுந்தருக்கு அந்த வீட்டைப் பற்றி தெரியுமா?”
“தெரிந்திருக்கலாம், Inspector. சுந்தரும் அனந்தராமனும் நெருங்கிய நண்பர்களாக இருந்த காலத்தில் அனந்தராமன் தனது தனிப்பட்ட விஷயங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டிருக்கலாம். ஆனால் சுந்தருக்கு அந்த வீட்டின் முழு விவரங்கள் தெரியும் என்று நான் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது.”
தேவ் அந்தப் பதிலை கவனமாகக் கேட்டான்.
அனந்தராமனின் குழந்தைப் பருவ வீடு, பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்த கல்லூரி காலத் துரோகம், சுந்தர் தெரிவித்ததாகச் கூறப்படும் பழிவாங்கும் எச்சரிக்கை — இவை ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையவையாக இருக்கக்கூடும்.
ஆனால் அவை இன்னும் நிரூபிக்கப்படாத தகவல்கள்தான்.
கார்த்திக் அங்கிருந்து கிளம்பியதும் மித்ரா தன்னுடைய குறிப்பேட்டை மூடினாள்.
“சார், சுந்தருக்கும் அனந்தராமனுக்கும் இடையே நடந்த சம்பவம் இந்த வழக்கில் முக்கியமானதாக இருக்கலாம்.”
தேவ் தலையசைத்தான்.
“ஆமாம். ஆனால் கார்த்திக் சொன்னதில் சில தகவல்கள் அவன் நேரடியாகப் பார்த்தவை அல்ல. சுந்தர் சொன்னதாக அவன் தெரிவிக்கிறான். அதனால் அந்தக் கதையின் ஒவ்வொரு பகுதியையும் தனித்தனியாகச் சரிபார்க்க வேண்டும்.”
“சுந்தரைத் தேட வேண்டியிருக்கும், சார்.”
“முதலில் அவனுடைய அடையாளத்தை உறுதிப்படுத்த வேண்டும். கல்லூரி பதிவுகள், பழைய முகவரி, அவனுடைய குடும்ப விவரங்கள், அந்தக் காலத்தில் நடந்த போட்டியின் பதிவுகள் — எல்லாவற்றையும் தேடுவோம்.”
மித்ரா தலையசைத்தாள்.
அனந்தராமனின் கடந்தகாலத்தில் ஒரு துரோகம் இருந்திருக்கலாம். சுந்தர் பழிவாங்குவதாகச் சொன்னதாகவும் தகவல் கிடைத்திருந்தது.
ஆனால் சுந்தர்தான் கொலையாளி என்று இதுவரை எந்த ஆதாரமும் நிரூபிக்கவில்லை.
அத்தியாயம் 10: சுந்தரின் நிழல் தேடல்
புதன்கிழமை காலை — சென்னை காவல்துறை அலுவலகம்
இன்ஸ்பெக்டர் தேவ் தன் மேசையின் மீது பரப்பப்பட்டிருந்த கோப்புகளையும் புகைப்படங்களையும் ஒவ்வொன்றாக ஆராய்ந்துகொண்டிருந்தான்.
அனந்தராமனின் அலுவலக basement-ல் உருவாக்கப்பட்டிருந்த அந்தப் பழைய வீட்டின் அமைப்பு இன்னும் அவன் மனதில் தெளிவாகப் பதிந்திருந்தது. அது வெறும் அலங்காரத்திற்காக உருவாக்கப்பட்ட அறை அல்ல. யாரோ ஒருவர் திட்டமிட்டு, அனந்தராமனின் கடந்த காலத்தோடு தொடர்புடைய ஒரு நினைவைக் கண்முன் நிறுத்தியிருந்தார்.
ஆனால் யார்? எதற்காக?
கார்த்திக் அளித்த தகவல்கள், சுந்தருக்கும் அனந்தராமனுக்கும் இடையே பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஏற்பட்டிருந்த பகையை வெளிப்படுத்தியிருந்தன. இருப்பினும், அந்தப் பகை மட்டுமே கொலையை நிரூபிக்கப் போதுமானதாக இருக்கவில்லை.
அப்போது மித்ரா சில ஆவணங்களுடன் அவனுடைய அறைக்குள் நுழைந்தாள்.
“சார், கார்த்திக் கொடுத்த தகவல்களின் அடிப்படையில் பெங்களூரில் உள்ள interior designing நிறுவனங்களை ஆய்வு செய்தோம். அதில் ஒரு முக்கியமான தொடர்பு கிடைத்திருக்கிறது.”
தேவ் நிமிர்ந்து பார்த்தான்.
“என்ன தொடர்பு?”
“‘Space Creations’ என்ற பெயரில் பெங்களூரில் ஒரு நிறுவனம் இயங்கி வருகிறது. அதன் உரிமையாளர் சுந்தர். பழைய வீடுகளின் அமைப்பையும், வாடிக்கையாளர்கள் விவரிக்கும் நினைவிடங்களையும் மிகத் துல்லியமாக மறுஉருவாக்கம் செய்வதில் அந்த நிறுவனம் நிபுணத்துவம் பெற்றிருக்கிறது.”
தேவ் மேசையிலிருந்த basement புகைப்படத்தை அவளிடம் காட்டினான்.
“இந்த அமைப்பைப் பார்த்தால், அது ஒரு சாதாரண interior design project மாதிரி தெரியவில்லை.”
“அதனால்தான், சார், நிறுவனத்தின் நிதிப் பதிவுகளையும் ஒப்பந்தங்களையும் சரிபார்த்தோம். Aura Tech Solutions நிறுவனத்திடமிருந்து Space Creations-க்கு பணம் செலுத்தப்பட்டதற்கான பதிவுகள் இருக்கின்றன. Basement வடிவமைப்புக்கான ஒப்பந்தம், invoice-கள், பணப் பரிமாற்ற விவரங்கள் எல்லாமே கிடைத்திருக்கின்றன.”
தேவ் அந்த ஆவணங்களை வாங்கிப் பார்த்தான்.
“அப்படியானால், அனந்தராமனின் அலுவலகத்தில் அந்த அறையை உருவாக்கிய நிறுவனத்துக்கும் சுந்தருக்கும் நேரடித் தொடர்பு இருக்கிறது.”
“ஆம், சார். ஆனால் அந்த ஒப்பந்தம் மட்டும் சுந்தர்தான் முழுத் திட்டத்தையும் வடிவமைத்தான் என்பதையோ, கொலையில் அவனுக்குத் தொடர்பு இருக்கிறது என்பதையோ நிரூபிக்காது. அதற்கான கூடுதல் ஆதாரங்களையும் திரட்டிக்கொண்டிருக்கிறோம்.”
தேவ் மெதுவாகத் தலையசைத்தான்.
சுந்தர் அனந்தராமனின் கடந்த காலத்தைப் பற்றி அறிந்திருக்கக்கூடும். அவனுடைய நிறுவனத்துக்கு basement வடிவமைப்புப் பணியும் கிடைத்திருக்கிறது. ஆனால் அந்த அறை ஏன் அப்படி உருவாக்கப்பட்டது, அதன் பின்னணியில் என்ன நோக்கம் இருந்தது என்பதற்கான பதில் இன்னும் கிடைக்கவில்லை.
“சுந்தரின் நிறுவனத்துக்கும் Aura Tech-க்கும் இடையிலான ஒப்பந்தம் மட்டுமல்ல, அந்தப் பணிக்கான வடிவமைப்பு வரைபடங்கள், பணியாளர்களின் விவரங்கள், கட்டுமானப் பதிவுகள், பணப் பரிமாற்றங்கள் எல்லாவற்றையும் சரிபார்க்க வேண்டும். குறிப்பாக, இந்தத் திட்டத்தில் சுந்தர் நேரடியாகப் பங்கேற்றானா என்பதை உறுதிப்படுத்துங்கள்.”
“சரி, சார்.”
தேவ் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான். பிறகு கோப்பை மூடினான்.
“சேகரிடம் சொல்லுங்கள். பெங்களூருக்குச் செல்ல ஒரு சிறப்புக் குழுவைத் தயாரிக்கட்டும். சுந்தரிடம் விசாரணை நடத்த வேண்டும்.”
மித்ரா தலையசைத்துவிட்டு வெளியேறினாள்.
அத்தியாயம் 11: கார்ப்பரேட் ஊழலும் சுந்தரின் திட்டமும்
வியாழக்கிழமை மாலை பெங்களூரு, இந்திராநகர்
Space Creations நிறுவனத்தின் அலுவலகத்தில் சுந்தர் சில வடிவமைப்பு வரைபடங்களை ஆராய்ந்துகொண்டிருந்தான்.
வெளியில் வாகனங்களின் இரைச்சல் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. அலுவலகத்துக்குள் பணியாளர்கள் தங்கள் வேலைகளில் மூழ்கியிருந்தனர்.
அப்போது இன்ஸ்பெக்டர் தேவ் தலைமையிலான காவல் குழு உள்ளே நுழைந்தது.
சுந்தர் நிமிர்ந்து பார்த்தான். அவனுடைய முகத்தில் வெளிப்படையான பதற்றம் எதுவும் இல்லை. மாறாக, அவர்கள் வருவார்கள் என்று எதிர்பார்த்திருந்தவன் போல ஒரு மெல்லிய புன்னகை தோன்றியது.
தேவ் அவனுக்கு எதிரே நின்றான்.
“சுந்தர், நான் இன்ஸ்பெக்டர் தேவ். சென்னையில் நடந்த அனந்தராமனின் மரணம் தொடர்பாக உங்களிடம் சில கேள்விகள் கேட்க வேண்டும்.”
சுந்தர் நாற்காலியில் சாய்ந்துகொண்டான்.
“சென்னையிலிருந்து இவ்வளவு தூரம் வந்திருக்கிறீர்கள் என்றால், உங்களிடம் ஏதாவது ஆதாரம் இருக்க வேண்டும்.”
“அதனால்தான் வந்திருக்கிறோம். Aura Tech Solutions நிறுவனத்தின் basement வடிவமைப்புக்கான ஒப்பந்தம் உங்கள் நிறுவனத்துக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. அதற்கான பணப் பரிமாற்றங்களும் எங்களிடம் இருக்கின்றன.”
சுந்தரின் புன்னகை சற்றே விரிந்தது.
“Interior design செய்வது என் தொழில், இன்ஸ்பெக்டர். அதற்காக ஒப்பந்தம் எடுப்பது குற்றமா?”
“இல்லை. ஆனால் அந்த basement-ல் உருவாக்கப்பட்டிருந்த அறை, அனந்தராமனின் சிறுவயது வீட்டை ஒத்திருக்கிறது. அந்த அமைப்பை உருவாக்கியதற்குப் பின்னால் இருந்த நோக்கம் என்ன என்பதைத் தெரிந்துகொள்ளத்தான் வந்திருக்கிறோம்.”
சுந்தர் சில நொடிகள் தேவின் முகத்தைப் பார்த்தான்.
“அந்த வீட்டைப் பற்றி அனந்தராமன் உங்களிடம் என்ன சொல்லியிருக்கிறார்?”
“அதை நான் உங்களிடம் சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை. அந்த வீட்டுக்கும் உங்களுக்கும் என்ன தொடர்பு என்பதைத்தான் நீங்கள் சொல்ல வேண்டும்.”
சுந்தர் மெதுவாகச் சிரித்தான்.
“பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அனந்தராமன் என்னுடைய திட்ட யோசனையைத் திருடினார். நான் உழைத்த ஒன்றை அவர் தன்னுடையதாக மாற்றிக்கொண்டார். அதனால் என்னுடைய வாழ்க்கை பாதிக்கப்பட்டது. என்னுடைய திறமைக்கு உரிய வாய்ப்பை இழந்தேன். அந்தச் சம்பவத்தை நான் மறக்கவில்லை.”
“அதற்காகப் பழிவாங்க முடிவு செய்தீர்களா?”
“நான் மறந்துவிட்டதாக யார் சொன்னது?”
தேவ் அவனை உற்றுப் பார்த்தான்.
“உங்கள் நிறுவனத்துக்கு அந்த basement-ஐ வடிவமைக்கும் ஒப்பந்தம் கிடைத்தது. அனந்தராமனின் கடந்த காலத்தைப் பற்றியும் உங்களுக்குத் தெரியும். இந்த இரண்டு விஷயங்களும் தற்செயலாக நடந்தவை என்று நாங்கள் எடுத்துக்கொள்ள முடியாது.”
சுந்தரின் முகத்தில் இருந்த புன்னகை மெல்ல மறைந்தது.
“அனந்தராமன் என்னிடம் செய்ததற்கு அவருக்கு எந்தத் தண்டனையும் கிடைக்கவில்லை. அவர் எல்லாவற்றையும் மறந்துவிட்டு நிம்மதியாக வாழ்ந்தார். ஆனால் நான் மட்டும் அந்தச் சம்பவத்தைச் சுமந்துகொண்டிருந்தேன்.”
“உங்களுக்கு அநீதி நடந்திருக்கலாம். அதனால் இன்னொருவரின் உயிரை எடுக்கும் உரிமை கிடைத்துவிடாது.”
“நான் அவரைத் தொட்டேனா, இன்ஸ்பெக்டர்?”
அந்தக் கேள்வி அறைக்குள் சில நொடிகள் அமைதியை ஏற்படுத்தியது.
தேவ் உடனடியாகப் பதிலளிக்கவில்லை.
“அதைத்தான் விசாரித்துக்கொண்டிருக்கிறோம். மரணத்திற்கான மருத்துவக் காரணம், சம்பவ இடத்தில் கிடைத்த தடயங்கள், உங்கள் நிறுவனத்தின் பணிகள், அனந்தராமனுடன் உங்களுக்கு இருந்த பகை—இவை அனைத்தையும் ஒன்றாக வைத்துத்தான் உண்மையைத் தீர்மானிக்க முடியும். உங்கள் விளக்கத்தால் மட்டும் ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட மாட்டோம்.”
சுந்தர் பார்வையைத் திருப்பினான்.
தேவ் அடுத்த கோப்பைத் திறந்தான்.
“இப்போது இன்னொரு விஷயம். Aura Tech Solutions நிறுவனத்தில் நடந்ததாகச் சந்தேகிக்கப்படும் பெரிய அளவிலான நிதி முறைகேடுகள். வெளிநாட்டுக் கணக்குகளுக்குச் சென்ற பணப் பரிமாற்றங்கள். இவற்றுக்கும் உங்களுக்கும் என்ன தொடர்பு?”
சுந்தர் அமைதியாக இருந்தான்.
“நிறுவனத்தின் CEO விக்ரமுடன் உங்களுக்கு நேரடித் தொடர்பு இருந்ததா?”
“விக்ரமுக்கு அவனுடைய பிரச்சினைகள் இருந்தன. எனக்கு என்னுடைய பிரச்சினைகள் இருந்தன.”
“அது பதில் இல்லை.”
சுந்தர் நாற்காலியில் இருந்து சற்றே முன்னால் சாய்ந்தான்.
“அனந்தராமனுக்கு எதிராக எனக்கு இருந்த கோபத்தை விக்ரம் அறிந்திருந்தான். நிறுவனத்தில் என்ன நடக்கிறது என்பதையும் அவன் எனக்குத் தெரிவித்தான். அதற்குப் பதிலாக, அந்த basement திட்டத்தை நான் ஏற்றுக்கொண்டேன்.”
மித்ரா தன் குறிப்பேட்டில் அவனுடைய பதில்களைப் பதிவு செய்துகொண்டாள்.
தேவ் தொடர்ந்து கேட்டான்.
“நிறுவனத்தின் நிதிப் பதிவுகள் மாற்றப்பட்டதை அனந்தராமன் கண்டுபிடித்துவிடுவார் என்று விக்ரம் பயந்தாரா?”
சுந்தர் பதிலளிக்காமல் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
பிறகு மெதுவாகப் பேசினான்.
“அனந்தராமன் சில கணக்குகளைப் பற்றி கேள்வி எழுப்பியிருந்தார். விக்ரமுக்கு அது பிடிக்கவில்லை. அவருடைய விசாரணை தொடர்ந்திருந்தால், பல விஷயங்கள் வெளிவந்திருக்கலாம்.”
“அதனால்தான் அவரை மிரட்டுவதற்காக அந்த அறையை உருவாக்கினீர்களா?”
சுந்தர் தேவின் முகத்தை நேராகப் பார்த்தான்.
“அந்த அறை அவருடைய கடந்த காலத்தை அவருக்கு நினைவூட்டும் என்று எனக்குத் தெரியும்.”
“அவருடைய மரணத்துக்கும் அந்தத் திட்டத்துக்கும் தொடர்பு இருக்கிறதா?”
சுந்தர் உடனே பதிலளிக்கவில்லை.
அந்தச் சிறிய இடைவெளியைக்கூட தேவ் கவனித்தான்.
“சுந்தர், நீங்கள் சொல்வது அனைத்தும் பதிவு செய்யப்படுகிறது. உங்கள் நிறுவனத்தின் ஆவணங்கள், பணப் பரிமாற்றங்கள், விக்ரமுடன் நடந்த தொடர்புகள் ஆகியவற்றையும் நாங்கள் சரிபார்ப்போம். நீங்கள் கூறியவற்றை ஆதாரங்களுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்த பிறகுதான் அடுத்த நடவடிக்கை எடுக்கப்படும்.”
காவல் குழுவினர் சுந்தரிடம் மேலதிக விசாரணையைத் தொடர்ந்தனர். அதே நேரத்தில், சென்னையில் இருந்த குழுவும் Aura Tech Solutions நிறுவனத்தின் கணக்குப் பதிவுகள் மற்றும் வெளிநாட்டுப் பணப் பரிமாற்றங்களைச் சரிபார்க்கத் தொடங்கியது.
விசாரணையின் முடிவில் ஒரு விஷயம் தெளிவாகத் தெரிந்தது.
சுந்தருக்கும் அனந்தராமனுக்கும் இடையே பழைய பகை இருந்தது. அந்தப் பழைய வீட்டை மறுஉருவாக்கிய திட்டத்தில் சுந்தரின் நிறுவனம் ஈடுபட்டிருந்தது. விக்ரமுடனான அவனுடைய தொடர்பும் சந்தேகத்திற்குரியதாக இருந்தது.
ஆனால் அனந்தராமனின் மரணத்தில் யார் என்ன பங்கு வகித்தார்கள் என்பதற்கான முழுமையான ஆதாரம் இன்னும் தேவைப்பட்டது.
அத்தியாயம் 12: நிம்மதியின் தேடல் சீசன் 3 நிறைவு
வெள்ளிக்கிழமை காலை — சென்னை காவல் நிலையம்
கடந்த சில நாட்களாக அனந்தராமனின் மரணத்தைச் சுற்றி உருவாகியிருந்த மர்மம் இப்போது தெளிவடையத் தொடங்கியிருந்தது.
Space Creations நிறுவனத்தின் ஒப்பந்த ஆவணங்கள், basement வடிவமைப்புக்கான பதிவுகள், Aura Tech Solutions நிறுவனத்தின் நிதிப் பரிமாற்றங்கள், விக்ரமுடனான சுந்தரின் தொடர்புகள்—ஒவ்வொன்றாகச் சரிபார்க்கப்பட்டிருந்தன.
விசாரணையில் கிடைத்த ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் சுந்தரும் விக்ரமும் கைது செய்யப்பட்டனர். அவர்கள் நீதிமன்றத்தில் ஆஜர்படுத்தப்பட்டு நீதிமன்றக் காவலுக்கு அனுப்பப்பட்டனர்.
வழக்கு முடிந்துவிடவில்லை. நீதிமன்றத்தில் நிரூபிக்கப்பட வேண்டிய குற்றச்சாட்டுகள் இன்னும் இருந்தன. ஆனால் பல நாட்களாகத் தொடர்ந்த விசாரணை ஒரு முக்கியமான கட்டத்தை எட்டியிருந்தது.
காலை ஒன்பது மணி.
இன்ஸ்பெக்டர் தேவ் தன் கேபினில் அமர்ந்து வழக்கின் இறுதி நிலை அறிக்கையைச் சரிபார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
அப்போது மித்ரா உள்ளே வந்தாள்.
“சார், இந்த வழக்குக்கான ஆவணங்கள் அனைத்தும் சரிபார்க்கப்பட்டுவிட்டன. அடுத்த கட்ட சட்ட நடவடிக்கைக்குத் தேவையான பதிவுகளையும் அனுப்பியாச்சு.”
தேவ் கோப்பை மூடிவிட்டு அவளைப் பார்த்தான்.
“நல்ல வேலை, மித்ரா. ஒவ்வொரு தடயத்தையும் தனித்தனியாகச் சரிபார்த்ததால்தான் இந்த வழக்கில் இருந்த தொடர்புகளை நம்மால் கண்டுபிடிக்க முடிந்தது.”
“உங்களுடைய வழிகாட்டுதல் இல்லாமல் இது சாத்தியமாகியிருக்காது, சார்.”
தேவ் மெதுவாகப் புன்னகைத்தான்.
மித்ரா தன் கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள்.
“சார், நான் கிளம்பட்டுமா? நாளைக்கு என்னுடைய engagement shopping இருக்கு. அதைப் பற்றிச் சொன்னேன்ல?”
தேவ் ஒரு கணம் அவளைப் பார்த்தான். பிறகு இயல்பாகப் புன்னகைத்தான்.
“ஆமாம், சொன்னீங்க. போங்க, மித்ரா. உங்களுக்குத் தேவையான எல்லாவற்றையும் நிதானமாக வாங்குங்க. வாழ்த்துகள்!”
“Thank you, சார்!”
மித்ரா மகிழ்ச்சியுடன் வெளியேறினாள்.
அவள் சென்ற பிறகு, தேவ் மீண்டும் தன் கோப்புகளை ஒழுங்குபடுத்தத் தொடங்கினான்.
காவல் நிலையம் வழக்கமான பரபரப்புக்குத் திரும்பியிருந்தது. சேகர் மற்ற காவலர்களுடன் அடுத்த பணிக்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்துகொண்டிருந்தான். தொலைபேசிகள் ஒலித்தன. புதிய புகார்கள் பதிவாகின. இன்னொரு வழக்கு, இன்னொரு விசாரணை—காவல்துறையின் வேலை ஒருபோதும் முடிவதில்லை.
தேவ் தன் நாற்காலியில் சாய்ந்துகொண்டு ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தான்.
இந்த வழக்கு அவனுக்குப் பல கேள்விகளை விட்டுச் சென்றிருந்தது. பழைய பகை எவ்வளவு காலம் ஒருவரைத் துரத்த முடியும்? குற்றவுணர்வை ஒருவருக்கு எதிரான ஆயுதமாக மாற்ற முடியுமா? பணமும் அதிகாரமும் உண்மையை எவ்வளவு காலம் மறைக்க முடியும்?
ஒவ்வொரு கேள்விக்கும் அவனிடம் முழுமையான பதில் இருக்கவில்லை.
ஆனால் உண்மையைத் தேடுவதுதான் அவனுடைய வேலை.
சில நொடிகளுக்குப் பிறகு அவன் தன் பாக்கெட்டிலிருந்து லெதர் வாலட்டை எடுத்தான்.
அதைத் திறந்தபோது, அந்தப் பழைய புகைப்படம் அவன் கண்களில் பட்டது.
அந்த முகத்தை அவன் அமைதியாகப் பார்த்தான்.
அந்தப் புகைப்படத்துக்குப் பின்னால் என்ன நினைவுகள் இருந்தன, என்ன உணர்ச்சிகள் இன்னும் உயிரோடு இருந்தன என்பதைக் கேட்பதற்கு அங்கே யாரும் இல்லை. தேவ் அவற்றை யாரிடமும் விளக்கவும் இல்லை.
சில நொடிகளுக்குப் பிறகு வாலட்டை மூடினான். அதை மீண்டும் பாக்கெட்டுக்குள் வைத்துக்கொண்டான்.
கடந்த காலம் அவனுடைய வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது. ஆனால் அது அவனுடைய ஒவ்வொரு முடிவையும் நிர்ணயிக்க வேண்டியதில்லை.
அவன் மேசையின் மீது இருந்த அடுத்த வழக்குக் கோப்பைத் திறந்தான்.
அவனுடைய கண்களில் மீண்டும் அந்த வழக்கமான கூர்மை திரும்பியது.
“Let’s move on…” என்று மெதுவாகத் தனக்குள் முணுமுணுத்தான் இன்ஸ்பெக்டர் தேவ்.
வெளியே சென்னை நகரம் தனது வழக்கமான வேகத்தில் இயங்கிக்கொண்டிருந்தது.
தேவ் அடுத்த வழக்கைப் படிக்கத் தொடங்கினான்.
சீசன் 3 நிறைவு பெற்றது
-
