பால் காரர் முனுசாமியும். கயலின்' சூப்பர் ஸ்பெஷல்' விநியோகமும்!
காலைல ஆறு முப்பது மணிக்கு, தூக்கக் கலக்கத்துல முழிச்சு வாசலுக்கு வந்த எனக்கு, அங்க நடந்த காட்சியைப் பார்த்ததும் தலை சுத்திடுச்சு!
ஒரு பக்கம் பால் காரர் முனுசாமி அண்ணன் கைலிருந்த பையையெல்லாம் கீழே போட்டுட்டு, தம்பி! என் சைக்கிளை விட்டு இறங்கச் சொல்லுப்பா உன் பொண்ணை! னு அலறுறாரு. இன்னொரு பக்கம் நம்ம கயல் பாப்பா, அந்த சைக்கிள் கேரியர் மேல கம்பீரமா உக்காந்துகிட்டு, கையில ஒரு பெரிய பிளாஸ்டிக் சொம்பைப் பிடிச்சுட்டு நிக்கிறா. அவளுக்குப் பக்கத்துல டாபி நாய்க்குட்டி, முனுசாமி அண்ணனோட பால் பாக்கெட்டைக் கவ்விப்பிடிச்சுட்டு, லொள் லொள்" னு குறைச்சுட்டே வால ஆட்டுது!
கயல்! கீழ இறங்குடி முதல்ல! னு நான் கத்துனேன்.
உடனே கயல் என் பக்கம் திரும்பி, அப்பா! சத்தம் போடாத. நான் இப்போ' கயல் மில்க் சப்ளை' கம்பெனி ஓனர்! முனுசாமி மாமாவுக்கு உடம்பு முடியலையாம், அதான் நான் இன்னைக்கு தெருவுல இருக்குற எல்லா வீட்டுக்கும் பால் போடப்போறேன்! னு ஒரு மிகப்பெரிய பிசினஸ் பிளானைச் சொன்னா.
முனுசாமி அண்ணன் உடனே, தம்பி. எனக்கு ஒரு உடம்பு வலியும் இல்லைப்பா! நான் நல்லாத்தான் இருக்கேன். இவ தான் நான் பால் பாக்கெட் எடுக்கப் போன நேரத்துல, நாய் குட்டியையும் தூக்கிட்டு வந்து என் சைக்கிள் மேல உக்காந்துகிட்டா! னு புலம்புனாரு.
முனுசாமி மாமா! பொய் சொல்லக்கூடாது! னு கயல் விரலை நீட்டி எச்சரிச்சா. நீங்கதானே காலைல வண்டி ஓட்டும்போது' அய்யோ இடுப்பு வலிக்குதே' னு முணங்குனீங்க? நான் கேட்டேன்ல!
அவ்வளவுதான், முனுசாமி அண்ணன் மூஞ்சி அப்படியே சுருங்கிப்போச்சு. அடப்பாவி குட்டிப் பிசாசே! நான் சும்மா லேசா அசதியா இருக்குனு சொன்னதுக்கு, என் பொழைப்புலயே மண்ணைப் போடுவியா? னு தலையில கைய வச்சுக்கிட்டாரு.
அப்போதான் அம்மா சமையலறையில இருந்து கையில் கரண்டியோடு வெளிய வந்தாங்க. வாசல்ல நடக்குற போர்க்களத்தைப் பார்த்ததும் அவங்க கண்ணுல இருந்து தீப்பொறி பறந்துச்சு.
கயல்! என்னடி அங்க வேலை? ஒழுங்கா கீழ இறங்கி வீட்டோட ஒதுங்கு. இல்லைனா இன்னைக்கு உனக்கு தோசையே கிடையாது, வெறும் பச்சைத் தண்ணி தான்! னு அம்மா அதட்டுனாங்க.
தோசைனு சொன்ன உடனே நம்ம கயலுக்கு லேசா பயம் வந்துடுச்சு. மெதுவா சைக்கிள்ல இருந்து கீழே குதிச்சா. ஆனா, அவ சும்மா வரல. அந்த சைக்கிள் கூடையில இருந்த இன்னோரு ரெண்டு பால் பாக்கெட்டை நைசா எடுத்து தன் குட்டிப்பையில திணிச்சுக்கிட்டாள்! அதை நானும் அம்மாவும் கவனிக்கல!
முனுசாமி அண்ணே, மன்னிக்கணும் அண்ணே. பாப்பா ஏதோ தெரியாம பண்ணிட்டா. அந்த பாக்கெட் காசை நான் தந்துடுறேன்" னு சொல்லி, அவருக்குப் பணத்தைக் கொடுத்து அனுப்பி வச்சேன்.
அப்பாடா, ஒரு வழியா பால் காரர் பஞ்சாயத்து முடிஞ்சதுனு நாங்க வீட்டுக்குள்ள வந்தோம். கயலை பல் தேய்க்க வச்சு, குளிக்க வச்சு, தோசை சாப்பிட உட்கார வச்சோம்.
கயல் தோசையைத் தின்னுட்டே, அப்பா. பக்கத்து வீட்டு சுந்தரம் தாத்தாவுக்கு உடம்புக்கு முடியலல? னு கேட்டா.
ஆமாமா, தாத்தாவுக்கு வயசாயிடுச்சுல, அதான் மெதுவா நடப்பாரு. ஏன்டா கேக்குற? னு நான் அப்பாவியா கேட்டேன்.
ஒன்னுமில்லைப்பா. சும்மா தான்! னு சொல்லி ஒரு குட்டிச் சிரிப்பு சிரிச்சா. அந்த சிரிப்புக்கு பின்னால ஏதோ ஒரு பெரிய ஆபத்து ஒளிஞ்சிருக்குனு எனக்கு அப்பவே பொறி தட்டியிருக்கணும். ஆனா நான் கவனிக்காம விட்டுட்டேன்!
சாப்பிட்டு முடிச்சதும், அம்மா துணி துவைக்க பாத்ரூமுக்குள்ள போயிட்டாங்க. நான் ஹால்ல உக்காந்து மொபைல்ல ஆபீஸ் மெயில் பார்த்துட்டு இருந்தேன். கயல் அவளோட பொம்மைங்களை வச்சு விளையாடுற மாதிரி ஹால்ல சுத்திட்டு இருந்தா.
திடீர்னு ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் வீட்ல பயங்கர அமைதி!
வீட்ல வாண்டு இருக்கும்போது அமைதியா இருந்தாலே அது ஏதோ பெரிய அசம்பாவிதத்துக்கான அறிகுறிதான்!
நான் டக்குனு நிமிர்ந்து பார்த்தா. ஹால்ல கயலைக் காணோம்! வாசல் கதவு லேசா திறந்து கிடக்கு!
அய்யோ! கயல் எங்க போனா? னு பதறிப்போய் வாசலுக்கு ஓடி வந்தேன்.
தெருவுல இறங்கி பார்த்தா. அங்க பக்கத்து வீட்டு சுந்தரம் தாத்தா வீட்டு வாசல்ல ஒரு பெரிய கூட்டமே நின்னுட்டு இருக்கு!
நான் ஓடிப் போய் பார்த்தேன். அங்கே நடந்த காட்சியைக் பார்த்து என் கண்ணே வெளியே வந்துடும் போல ஆயிடுச்சு!
சுந்தரம் தாத்தா வீட்டு வாசப்படி மேல உக்காந்திருக்காரு. அவரு மேல. நம்ம கயல் முனுசாமி அண்ணன்கிட்ட இருந்து ஆட்டையைப் போட்ட அந்த ரெண்டு பால் பாக்கெட்டையும் பிச்சி, தாத்தாவோட தலை மேல ஊத்திட்டு இருக்கா!
கயல்! என்னடி பண்ற? னு நான் கத்துனேன்.
கயல் ரொம்ப அமைதியா, அப்பா! அன்னைக்கு டிவியில' சிவபெருமானுக்கு பாலாபிஷேகம் பண்ணா நோய் எல்லாம் போயிடும்' னு சொன்னாங்கல? நம்ம சுந்தரம் தாத்தாவும் பாக்குறதுக்கு சிவன் மாதிரி வெள்ளைத் தாடியோட தான் இருக்காரு. அதான் அவரோட கால் வலியும் இடுப்பு வலியும் போகணும்னு பாலாபிஷேகம் பண்றேன்! னு சொன்னா பாருங்க!
சுந்தரம் தாத்தா தலை முழுக்க பாலோட, மூக்குல பால் சொட்ட சொட்ட, என்னைப் பார்த்து நமுட்டுச் சிரிப்பு சிரிச்சுக்கிட்டு, தம்பி. உன் பொண்ணோட பக்தி சிலிர்க்க வைக்குதுப்பா! ஆனா இந்த பாலாபிஷேகத்தை கொஞ்சூண்டு சுட வச்சு ஊத்திருக்கலாம்லடா செல்லம்? னு கேக்குறாரு!
பக்கத்துல நின்ன ஏரியா ஜனங்க எல்லாம் விழுந்து விழுந்து சிரிக்க ஆரம்பிச்சுட்டாங்க.
எனக்கு அங்கே நிக்கவே கூச்சமா போயிடுச்சு. தாத்தா. ரொம்ப மன்னிச்சுடுங்க தாத்தா! னு சொல்லி, கயலைத் தூக்கிட்டு ஓடாத குறையா வீட்டுக்குத் தூக்கிட்டு வந்தேன்.
வீட்டுக்கு வந்ததும் அம்மாவுக்கு விஷயம் தெரிஞ்சு, கயலுக்கு' ஸ்பெஷல் கிளாஸ்' எடுக்க ஆரம்பிச்சாங்க.
ஏய் குட்டி சாத்தான்! யாருடி உன்னை சுந்தரம் தாத்தா தலை மேல பாலை ஊத்த சொன்னது? இனிமே நீ வீட்டை விட்டு வெளியேவே போகக்கூடாது! சாயங்காலம் உனக்கு விளையாடவே அனுமதி கிடையாது! னு அம்மா ஸ்ட்ரிக்ட்டா சொல்லிட்டம்.
கயல் உடனே மூஞ்சியைச் செல்லமா சுருக்கிட்டு, சோஃபா மூளையில போய் உக்காந்துகிட்டா. அவ கண்ணுல இருந்து ரெண்டு பொட்டு கண்ணீர்" டப் டப்" னு விழுந்துச்சு.
அதைப் பார்த்த உடனே எனக்கு நெஞ்சு பொறுக்கல. சரிடா அம்மா. அம்மா கோபத்துல சொல்றாங்க. நீ சமத்தா இருந்தா சாயங்காலம் உன்னை பார்க் (Park) கூட்டிட்டு போறேன்" னு நான் ரகசியமா அவ காதுல சொன்னேன்.
உடனே கயல் கண்ணீரைத் துடைச்சுட்டு, என் கன்னத்துல ஒரு' முத்து' கொடுத்துட்டு, தேங்க்ஸ் அப்பா! பார்க்குக்கு போகும்போது நாம டாபியையும் கூட்டிட்டு போவோம்! அங்க இருக்குற மத்த குழந்தைகளுக்கு நாம ஒரு' சர்ப்ரைஸ்' தருவோம்! னு சொன்னா.
அவ சொன்ன அந்த' சர்ப்ரைஸ்' என்னவா இருக்கும்? பார்க்குக்கு போன அப்புறம் அவ அங்க என்ன மாபெரும் வரலாற்றுச் சம்பவத்தை செய்யப் போறா?
பார்க் அமைதிப் பூங்காவா? இல்லை கயலின் போர்க்களமா?
சாயங்காலம் ஐந்து மணி. அம்மாவுக்குத் தெரியாம கயலை பார்க்குக்கு கூட்டிட்டு போறதுக்குள்ள நான் பட்ட பாடு இருக்கே. சாமி!
அப்பா, அம்மா தூங்குறாங்க, நைசா கதவைத் திறந்து டாபியையும் தூக்கிக்கோ! னு கயல் எனக்குக் கட்டளை போட்டா. நாங்களும் திருடன் மாதிரி சத்தமில்லாம வீட்டை விட்டு வெளியே வந்து, பார்க்கை நோக்கி நடைபோட்டோம். கயல் அவளோட குட்டி ரக்சாக் பையை முதுகுல மாட்டிட்டு, வலது கையில டாபியோட பெல்ட்டை பிடிச்சுக்கிட்டு ரொம்ப சீரியஸா நடந்து வந்தா.
கயல் மா, பார்க்குக்கு போனதும் அமைதியா ஊஞ்சல் ஆடனும், சறுக்கு மரத்துல விளையாடனும். யாரையும் தொந்தரவு பண்ணக்கூடாது, புரியுதா? னு நான் வழியெல்லாம் அட்வைஸ் பண்ணிட்டே வந்தேன்.
அவ என்னைப் பார்த்து ஒரு சிரிப்பு சிரிச்சா பாருங்க. அப்பா! நான் எப்பவுமே சமத்து பொண்ணு தானே? னு சொன்னா. எனக்கு அப்பவே நெஞ்சுல ஏதோ டமாரம் அடிக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.
பார்ப்பதற்கு பார்க் ரொம்ப அமைதியா இருந்துச்சு. தாத்தாக்கள் எல்லாம் வாக்கிங் போயிட்டு இருந்தாங்க, சின்னக் குழந்தைகள் எல்லாம் மணல்ல விளையாடிட்டு இருந்தாங்க, ஒரு பக்கத்துல பெஞ்ச்ல உட்கார்ந்து சிலர் பேசிட்டு இருந்தாங்க.
நாங்க உள்ள நுழைஞ்சதும், கயல் அவளோட முதுகுப் பையைக் கழட்டி வச்சா.
கயல், பைக்குள்ள அப்படி என்னதான்டி கொண்டு வந்திருக்க? னு நான் சந்தேகமா கேட்டேன்.
அவ பையைத் திறந்து காட்னா. அதுக்குள்ள அம்மா சமையலறையில வச்சிருந்த பெரிய பிளாஸ்டிக் சோப் வாட்டர் பாட்டில், ஒரு ஏரோபிளேன் பொம்மை, அப்புறம் நாலு பெரிய வெங்காயம்!
ஏய்! இது எதுக்குடி இங்க கொண்டு வந்த? னு நான் பதறிப்போய் கேட்டேன்.
அவ ரொம்ப அசால்ட்டா, அப்பா, பார்க்குல இருக்கிற குழந்தைகளுக்கு எல்லாம் நான்' மேஜிக் ஷோ' பண்ணி காட்டப்போறேன்! னு சொல்லிட்டு, அந்த சோப் வாட்டரை எடுத்து அங்குட்டு இருந்த ஊஞ்சல் பக்கத்துல ஊத்த ஆரம்பிச்சா!
அப்போதான் அந்தப் பக்கமா எங்க ஏரியா வாக்கிங் கிளப் தலைவர்' சொக்கலிங்கம் தாத்தா' வெள்ளை டவுசர், வெள்ளை சட்டையோட கம்பீரமா வாக்கிங் வந்தாரு. அவரு நேரா கயல் சோப் தண்ணியை ஊத்தி வச்சிருந்த அந்த ஊஞ்சல் பக்கத்துல வரும்போது.
டப்!
அவ்வளவுதான்! சொக்கலிங்கம் தாத்தா கால் நழுவி, காத்துல ஒரு சுழல் சுழன்று, நேரா பக்கத்துல இருந்த மணல் மேட்டுல' பொத்து' னு போய் விழுந்தாரு! அவரோட வெள்ளை டவுசர் பூராவும் சேறும் மணலுமா ஆயிடுச்சு!
அய்யோ! என் இடுப்பு போச்சே! யாருடா அது இங்க எண்ணெய ஊத்தி வச்சது? னு தாத்தா அலறுனாரு.
நம்ம கயல் ஓடிப் போய் தாத்தா முன்னாடி நின்னு, தாத்தா! பயப்படாதீங்க! இது' வாட்டர் சர்க்கஸ்' நீங்க சூப்பரா சுழன்று விழுந்தீங்க, உங்களுக்கு பத்து- க்கு எட்டு மார்க் தரேன்! னு சொல்லி கைதட்டுறா!
சொக்கலிங்கம் தாத்தா கண்ணாடியைத் துடைச்சுட்டுப் பார்த்து, அடேய்! உங்க வீட்டு வாண்டுதானா இது? என்னை வச்சே சர்க்கஸ் காட்டுறியாடி? னு தடியை தூக்கிட்டு எழுந்திரிக்க வந்தாரு.
நான் ஓடிப் போய், தாத்தா. மன்னிச்சுடுங்க தாத்தா! பாப்பா தெரியாம பண்ணிட்டா! னு அவரை பிடிச்சு தூக்கி விட்டேன்.
ஆனா பிரச்சனை அதோட முடியல!
கயல் அடுத்த கட்ட' மேஜிக் ஷோ' வுக்கு போயிட்டா. அவ கொண்டு வந்த அந்த நாலு வெங்காயத்தை எடுத்து, அங்கே விளையாடிட்டு இருந்த மத்த குட்டிப் பசங்க கிட்ட கொடுத்து, டேய் பசங்களா! இதை நுகர்ந்து பாருங்க, இதுக்குள்ள இருந்து தேவதை வரும்! னு சொல்லி இருக்கா.
அந்த குட்டிப் பசங்களும் அதை வாங்கி கண்ணுகிட்ட வச்சு நுகர்ந்து பார்க்க. அடுத்த அஞ்சு நிமிஷத்துல பார்க்குல இருந்த மொத்தக் குழந்தைகளும் ஓவென அழ ஆரம்பிச்சுட்டாங்க!
அம்மா. கண்ணு எரியுதே! னு பசங்க கத்த, அவங்களோட அம்மாக்கள் எல்லாம் பாய்ஞ்சு வந்து, யாருடா என் குழந்தையை அழ வச்சது? னு கூச்சல் போட ஆரம்பிச்சுட்டாங்க.
அங்கே ஒரே ஒரே குழப்பம்! சொக்கலிங்கம் தாத்தா இடுப்பைப் பிடிச்சுட்டு கத்துறாரு, குட்டிப் பசங்க கண்ணீரோட கதறுறாங்க, அவங்க அம்மாக்கள் என்னை முறைக்கிறாங்க!
நம்ம கயல் என்ன பண்ணா தெரியுமா?
அந்த டாபி நாய்க்குட்டியைத் தூக்கிக்கிட்டு, என் பின்னாடி நைசா ஒளிஞ்சுக்கிட்டு, அப்பா! இந்த ஏரியா மக்கள் யாருக்குமே' ஆர்ட்' (Art) புரியலப்பா. நாம வீட்டுக்கு போயிடலாம்! னு ரொம்ப நைஸா நழுவப் பார்த்தா!
டி. உன்னால இங்க ஒரு பெரிய போரே நடக்குது, நீ நைஸா கழண்டுக்கிறியா? னு நான் அவ கைய பிடிச்சேன்.
அப்போதான் கூட்டத்துல இருந்து ஒருத்தர் கத்துனாரு, அதோ நிக்கிறான் பாருங்க அந்தப் பாப்பாவோட அப்பா! இவரைத்தான் முதல்ல கேட்கணும்! னு சொல்லி மொத்த கூட்டமும் என்னை நோக்கி வர ஆரம்பிச்சுது!
எனக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியல. கயலை ஒரு கையிலயும், டாபியை இன்னோரு கையிலயும் தூக்கிக்கிட்டு, பார்க்கோட பின் கேட் வழியா ஒரே ஓட்டமா ஓட ஆரம்பிச்சேன்!
நாங்க ஓடி வரும்போது கயல் என் காதுகிட்ட வந்து, அப்பா. நாம நல்லா ஓடுறோம்ல? நாளைக்கு நாம ஓட்டப்பந்தயத்துல கலந்துகிாலாம்! னு ஒரு ஐடியா தர்றா!
எனக்கு மூச்சு வாங்குது, பின்னால கூட்டம் துரத்துது.
ஒரு வழியா நாங்க வீட்டுக்கு ஓடி வந்து கதவைச் சாத்தினோம்.
அப்பாடா. தப்பிச்சோம்னு மூச்சு வாங்கிட்டு இருக்கும்போது, ஹால்ல இருந்து அம்மா மெதுவா நடந்து வந்தாங்க.
அவங்க கையில ஒரு பேப்பர் இருந்துச்சு.
என்னடி இது? னு நான் பயத்தோட கேட்டேன்.
அம்மா சொன்னாங்க. உங்க பொண்ணோட ஸ்கூல் பிரின்சிபல் போன் பண்ணாரு. நாளைக்கு காலைல பெற்றோர்- ஆசிரியர் கூட்டமாம் (Parents- Teacher Meeting)! நாம ரெண்டு பேரும் கட்டாயம் வரணுமாம்!
எனக்கு அப்படியே தூக்கி வாரிப்போட்டுச்சு!
ஸ்கூல்ல அவ என்னென்ன கூத்து பண்ணி வச்சிருக்காளோ? நாளைக்கு பிரின்சிபல் ரூம்ல எனக்கு என்ன சாவு மணி அடிக்கப்போகுதோ?
தொடரும்
