தலைப்பு: எங்க வீட்டு வாண்டு பண்ணின அட்டகாசம் இருக்கே. அம்மாடியோவ்!
பாகம் இரண்டு: ஸ்கூல் போறதுக்குள்ள ஒரு மகாபாரதப் போரே நடக்கும்!
காலைல ஆறு மணிக்கு கோதுமை மாவுல கேக் செஞ்சு, என் சட்டையில கைரேகை வச்ச கதையை போன பாகத்துல சொன்னேன்ல? அதுக்கு அப்புறம் தான் நிஜமான சவாலே ஆரம்பிச்சுது.
கோதுமை மாவு பூசியிருந்த கயலை அம்மா ஒரு வழியா குளிப்பாட்டி, புது டிரஸ் போட்டு தயார் பண்ணியாச்சு. இப்போ அடுத்த கட்ட நடவடிக்கை — அவளுக்கு டிபன் ஊட்டி, ஸ்கூல் பஸ்ல ஏத்தி விடுறது!
கயல் மா, இங்க வா. தோசையும் தக்காளி சட்னியும் இருக்கு, சாப்பிடு" னு அம்மா கூப்பிட்டாங்க.
நம்ம கயல் நைசா ஹால்ல இருந்த சோஃபாவுக்கு பின்னாடி போய் ஒளிஞ்சுக்கிட்டா.
நான் மெதுவா எட்டிப் பார்த்து, ஏன்டா செல்லம், சோஃபா பின்னாடி என்ன பண்ற? னு கேட்டேன்.
அவ ரொம்ப சீரியஸான மூஞ்சியை வச்சுக்கிட்டு, அப்பா. நான் இப்போ ஒரு சிங்கக் குட்டி. சிங்கம் தோசை சாப்பிடாது, மானைத்தான் வேட்டையாடி சாப்பிடும்! னு ஒரே போடா போட்டா.
அடப்பாவி! இப்போ நான் எங்க போய் மானை புடிச்சிட்டு வருவேன்? னு எனக்குத் தெரியல. உடனே ஒரு ஐடியா பண்ணினேன்.
சரி கயல் மா, இந்த தோசைதான் மான் கறி! சிங்கம் வந்து இதைக் கடிச்சு சாப்பிடணும்" னு சொல்லி ஒரு பிட்டு தோசையை அவ பக்கம் நீட்டுனேன்.
அவ உடனே" உர். னு சிங்க உறுமல் உறுமிட்டே வந்து அந்த தோசையை ஒரு கடி கடிச்சா! அப்பாடா, ஒரு வழியா சாப்பிடுறான்னு நிம்மதி பெருமூச்சு விடுறதுக்குள்ள.
அப்பா! மான் கறிக்கு ஏன் தக்காளி சட்னி தொட்டு வச்சிருக்க? சிங்கம் மிளகாய் சாப்பிடாது! னு சொல்லி அந்த தோசையை அப்படியே என் மூக்குக்கு நேரா நீட்டுறா!
சரி, தோசை பிரச்சனை ஒரு வழியா முடிஞ்சு, பையை மாட்டி ஸ்கூல் பஸ்ஸுக்கு கிளம்பியாச்சு.
தெரு முனையில பஸ் வந்து நிக்குது. பஸ் அட்டெண்டர் அக்கா கதவை திறந்து, வா கயல் குட்டி! னு கூப்பிடுறாங்க.
நம்ம கயல் பஸ்ஸைப் பார்த்துட்டு, திடீர்னு ரஜினிகாந்த் ரேஞ்சுக்கு கை ரெண்டையும் கட்டிட்டு, நான் இந்த பஸ்ல வரமாட்டேன். இதுல ஏசி இல்லை! எனக்கு ஏசி கார் வேணும்! னு அடம் பிடிக்க ஆரம்பிச்சுட்டா.
பக்கத்துல நின்ன மத்த குழந்தைகளோட அம்மாக்களாம் எங்களைப் பார்க்குறாங்க. எனக்கு ஒரே அவமானமா போச்சு!
ஏய் கயல், வீட்ல மட்டும்தான் ஏசி இருக்கு, ஸ்கூல் பஸ்ல இருக்காதுடா" னு நான் மெதுவா விளக்குறேன்.
அவ உடனே, அப்போ எனக்கு உடம்பு சரியில்லை அப்பா. வயித்துல ஏதோ பண்ணுது" னு சொல்லி வயித்தைப் பிடிச்சுக்கிட்டு அப்படியே கீழ உட்கார்ந்துட்டா!
அம்மா உடனே, அப்படியா கயல்? உடம்பு சரியில்லைனா டாக்டர் கிட்ட போகணும். அவரு பெரிய ஊசி போடுவாரு! னு சொன்னாங்க பாருங்க.
அடுத்த செகண்ட் நம்ம கயல் ராக்கெட் வேகத்துல எழுந்து, ஐயோ! எனக்கு வயித்து வலி சரியாயிடுச்சு! நான் பஸ்லயே போறேன்! னு சொல்லி, பஸ் படிக்கட்டுல ஒரே தாவா தாவி ஏறிட்டா!
பஸ் ஜன்னல் வழியா தலையை வெளிய நீட்டி, அப்பா, சாயங்காலம் வரும்போது எனக்கு ஐஸ்கிரீம் வாங்கி வை! னு கத்திட்டு, ஒரு டாட்டா காட்டிட்டு போறா.
அவ போனதுக்கு அப்புறம் தான் எனக்கும் அம்மாவுக்கும் மூச்சே சீரா வந்துச்சு. அப்பாடா. ஒரு அஞ்சு மணி நேரமாவது வீடு அமைதியா இருக்கும்னு நினைச்சா. அங்கதான் நாங்க ஒரு பெரிய தப்பு பண்ணிட்டோம்!
ஏன்னா, சாயங்காலம் ஸ்கூல் முடிஞ்சு அவ திரும்பி வரும்போது, அவ கூட சேர்ந்து இன்னொரு' சிறப்பு விருந்தினரும்' வரப்போறாங்கனு எங்களுக்கு அப்போ தெரியாது!
அந்த சிறப்பு விருந்தினர் யாரு? அவ வந்த அப்புறம் வீட்ல என்ன கூத்து நடந்துச்சு?
எங்க வீட்டு வாண்டு பண்ணின அட்டகாசம் இருக்கே. அம்மாடியோவ்!
வீட்டுக்கு வந்த அந்த சிறப்பு விருந்தினர்!
சாயங்காலம் நாலு மணி. அப்பாடா, அஞ்சு மணி நேரம் அமைதியா போச்சு" னு நினைச்சுக்கிட்டு நான் பேப்பர் படிச்சுட்டிருந்தேன். அப்போதான் தெரு முனையில ஸ்கூல் பஸ் ஹாரன் சத்தம் கேட்டுச்சு.
அம்மா கதவைத் திறந்தாங்க. வெளியில கயல் பாப்பா நிக்கிறா. ஆனா அவ தனியா வரல! அவ கையில ஒரு குட்டி தெரு நாய் குட்டியைப் பிடிச்சு இழுத்துட்டு வர்றா!
அந்த நாய் குட்டிக்கு உடம்பெல்லாம் ஒரே சேறு, காது ரெண்டும் தொங்கிப்போய், பாக்குறதுக்கே பரிதாபமா இருந்துச்சு.
அம்மா அதைப் பார்த்த உடனே கத்த ஆரம்பிச்சுட்டாங்க, ஏய் கயல்! என்னடி இது? அந்த சேற்று நாயை ஏன் வீட்டுக்குள்ள இழுத்துட்டு வர்ற? உடனே வெளிய விரட்டு!
நம்ம கயல் உடனே முகம் பூரா சோகத்தை வரவழைச்சு, கண்ணுல ரெண்டு சொட்டு கண்ணீரை நிறுத்தி வச்சுக்கிட்டு, அம்மா. இது நாய் இல்லை, இது என் ஃப்ரெண்டு! பேரு' டாபி' பஸ் ஸ்டாப்ல ஒத்தையில அழுதுட்டு இருந்துச்சு. அதான் வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டு வந்தேன்" னு ஒரு ஃபீலிங் சீன் போட்டா!
ஏய்! தெரு நாயை எப்படிடி வீட்டுக்குள்ள விட முடியும்? அது கடிச்சு வச்சா என்ன பண்றது? னு நான் கேட்டேன்.
உடனே கயல் என் பக்கம் திரும்பி, அப்பா. நீதானே அன்னைக்கு சொன்ன. யாராவது கஷ்டப்பட்டா அவங்களுக்கு உதவி பண்ணணும்' னு? இப்போ டாபிக்கு பசிக்குது. நான் உதவி பண்ணக்கூடாதா? னு ஒரு கேள்வியை தூக்கிப்போட்டா!
எனக்கு வார்த்தையே வரல! ஆஹா. நாம சொல்ற நல்ல விஷயத்தை எல்லாம் நமக்கு எதிராவே திருப்பிடுவாளே! னு மனசுக்குள்ள புலம்பிக்கிட்டேன்.
சரி சரி. வீட்டின் வெளியில வச்சு அதுக்கு பிஸ்கட் போடு, அப்புறம் அது ஓடிடும்" னு அம்மா சொன்னாங்க.
ஆனா நம்ம கயல் சும்மா இருப்பாளா? இல்லை! டாபி ரொம்ப அழுக்கா இருக்கு. முதல்ல அதுக்கு குளியல் போடணும்! னு சொல்லி, அந்த நாய்க்குட்டியை தூக்கிட்டு நேரா பாத்ரூமுக்குள்ள ஓடிட்டா!
ஐயோ! நிறுத்துடி! னு நான் பின்னாடியே ஓடுனேன்.
பாத்ரூமுக்குள்ள போன கயல், அம்மா வச்சிருந்த விலையுயர்ந்த ஷாம்பு பாட்டிலை முழுசா அந்த நாய் மேல ஊத்திட்டா! அப்புறம் ஷவரை தொறந்து விட்டு, டாபி. என்ஜாய் த பாத்! னு கத்துறா.
அந்த நாய்க்குட்டி தண்ணீரைப் பார்த்த உடனே பயந்துபோய், உடம்பை ஒரு உலுக்கு உலுக்குச்சு பாருங்க.
அந்த ஷாம்பு நுரையும் சேறும் சேர்ந்த கலவை அப்படியே என் மேலயும், பாத்ரூம் சுவர் பூராவும் தெரிச்சுடுச்சு!
அதுமட்டுமில்லாம, அந்த நாய் பயத்துல பாத்ரூம்ல இருந்து வெளிய ஓடி, ஹால்ல இருந்த புது சோஃபா மேல ஏறி ஒரு குதி, பெட்ரூம் மெத்தை மேல ஏறி ஒரு குதி.
மொத்த வீடும் இப்போ சேறும் நுரையுமா மாறிடுச்சு!
கயல் கைதட்டி சிரிச்சுட்டே, அப்பா பார்! டாபி வீடெல்லாம் விளையாடுது! னு ஒரே கொண்டாட்டம்.
அம்மா ஹால்ல வந்து நிலைமையைப் பார்த்ததும். கைல இருந்த துடைப்பத்தை எடுத்தாங்க!
இன்னைக்கு உங்க ரெண்டு பேருக்கும் சங்குதான்டா! னு அம்மா கத்த.
கயல் உடனே அந்த நாய்க்குட்டியைத் தூக்கிக்கிட்டு என் பின்னாடி ஒளிஞ்சுக்கிட்டாள். அப்பா. காப்பாத்து! அம்மா ராட்சசி மாதிரி வர்றாங்க! னு என் காதுகிட்ட கத்துறா!
ஏய்! என்னை எதுக்குடி கேடயமா வச்சுக்கிற? னு நான் அலறுறேன்.
அப்போதான் அந்த வீட்டு வாசல்ல ஒரு சத்தம் கேட்டுச்சு.
வாசல்ல நின்னது யாரு தெரியுமா? பக்கத்து வீட்டு பாட்டி! அவங்க கையில ஒரு பெரிய தடியை வச்சுக்கிட்டு வர்றாங்க.
அந்த பாட்டி எதுக்கு வர்றாங்க? அந்த நாய்க்குட்டிக்கும் அவங்களுக்கும் என்ன சம்பந்தம்? கயல் பண்ணின அடுத்த லூட்டி என்ன?
(தொடரும்.
