நட்பு — ஒரு அழகான உணர்வு
வாழ்க்கையில் பல உறவுகள் நமக்கு பிறப்பிலேயே கிடைக்கின்றன. அம்மா, அப்பா, சகோதரர், சகோதரி மற்றும் குடும்பத்தின் மற்ற உறவுகளை நாம் தேர்ந்தெடுப்பதில்லை. ஆனால் நட்பு என்பது நம் இதயத்தால் நாம் தேர்ந்தெடுக்கும் ஒரு அழகான உறவு.
நட்புக்கு ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. இரத்த உறவு இருக்க வேண்டியதும் இல்லை. சில நேரங்களில் ஒரு உண்மையான நண்பர் நம் வாழ்க்கையில் அப்படியொரு இடத்தைப் பிடித்துவிடுகிறார்; அவர் குடும்பத்தில் உள்ள ஒருவரைவிட நெருக்கமானவராகத் தோன்றுகிறார்.
நட்பு என்பது ஒன்றாகச் சிரிப்பது, சுற்றித் திரிவது அல்லது பேசுவது மட்டுமல்ல. எதையும் சொல்லாமல் இருந்தாலும், நண்பனின் மனதில் இருக்கும் உணர்வை புரிந்துகொள்வதுதான் உண்மையான நட்பு.
இது ஆரவ் மற்றும் கபீர் என்ற இரு நண்பர்களின் கதை.
ஆரவ் மிகவும் அமைதியான குணம் கொண்ட இளைஞன். அவன் அதிகமாகப் பேசுவதில்லை. தன் மனதில் இருப்பதை யாரிடமும் எளிதாகப் பகிர்ந்து கொள்ளவும் மாட்டான். அவனுக்கு நட்பு என்றால் நம்பிக்கை, மரியாதை மற்றும் கஷ்டமான நேரத்தில் ஒருவருக்கொருவர் துணையாக இருப்பது.
கபீர் அவனுக்கு முற்றிலும் மாறுபட்டவன். அவன் மிகவும் மகிழ்ச்சியான, நகைச்சுவையான மற்றும் பேசும் குணம் கொண்டவன். கபீர் இருக்கும் இடத்தில் சோகம் நீண்ட நேரம் நிலைத்திருக்காது.
அவர்கள் முதன்முதலில் சந்தித்தது ஒரு மழைக்காலக் காலையில்.
ஆரவ் பேருந்து நிறுத்தத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தான். பலமாக மழை பெய்துகொண்டிருந்தது. அவன் கையில் ஒரு புத்தகம் இருந்தது. அவன் தானே மழையில் நனைந்துகொண்டிருந்தாலும், அந்தப் புத்தகத்தை மட்டும் மழையிலிருந்து பாதுகாக்க முயன்றுகொண்டிருந்தான்.
அப்போது கபீர் ஓடிவந்து அங்கு நின்றான்.
“சகோதரா, கொஞ்சம் இடம் கிடைக்குமா? இல்லையென்றால் இன்று மழையிலேயே குளிக்க வேண்டியதுதான்!”
ஆரவ் சிறிது நகர்ந்து இடம் கொடுத்தான்.
கபீரின் பார்வை ஆரவின் கையில் இருந்த புத்தகத்தின் மீது விழுந்தது.
அவன் சிரித்துக்கொண்டே கேட்டான்,
“நீங்களே மழையில் நனைந்து கொண்டிருக்கிறீர்கள். ஆனால் இந்தப் புத்தகத்தை மட்டும் இவ்வளவு கவனமாகப் பாதுகாக்கிறீர்களே?”
ஆரவ் மெதுவாகச் சிரித்துக்கொண்டு சொன்னான்,
“புத்தகம் எதுவும் சொல்லாது. ஆனால் நான் உடல்நிலை சரியில்லாமல் போனால் வீட்டில் நிறைய கேள்விகள் கேட்பார்கள்.”
கபீர் சத்தமாகச் சிரித்தான்.
அன்று அவர்களுக்குள் அதிகமாகப் பேச்சு நடக்கவில்லை. பேருந்து வந்தது. இருவரும் தங்கள் வழியில் சென்றனர்.
ஆனால் மறுநாள் ஆரவ் பேருந்து நிறுத்தத்திற்கு வந்தபோது, கபீர் ஏற்கனவே அங்கு நின்றுகொண்டிருந்தான்.
கபீர் கேட்டான்,
“இன்று புத்தகம் எங்கே?”
ஆரவ் புத்தகத்தைக் காட்டிக்கொண்டு சொன்னான்,
“இன்று அதற்கும் குடை இருக்கிறது.”
இருவரும் சிரித்தனர்.
நட்பு எப்போதும் ஒரு பெரிய சம்பவத்திலிருந்து தொடங்குவதில்லை. சில நேரங்களில் ஒரு சிறிய புன்னகை, ஒரு சாதாரண வார்த்தை மற்றும் ஒரு சிறிய சந்திப்பே வாழ்க்கையின் மிக அழகான உறவின் தொடக்கமாகிவிடும்.
மெல்ல மெல்ல அவர்களின் நட்பு ஆழமானது.
அவர்கள் ஒன்றாகக் கல்லூரிக்குச் சென்றனர். தேநீர் கடையில் அமர்ந்து பல மணி நேரம் பேசினர். தங்கள் கனவுகள், பயங்கள், குடும்பம் மற்றும் எதிர்காலத்தைப் பற்றி ஒருவருக்கொருவர் பகிர்ந்து கொண்டனர்.
ஒருநாள் கபீர் ஆரவிடம் கேட்டான்,
“உன் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய கனவு என்ன?”
ஆரவ் சில நிமிடங்கள் அமைதியாக இருந்தான்.
பின்னர் சொன்னான்,
“என்னைப் பார்த்து என் பெற்றோர் பெருமைப்படும் அளவுக்கு நல்ல மனிதனாக வேண்டும்.”
கபீர் சொன்னான்,
“என் கனவு வெற்றி பெறுவது. ஆனால் அதைவிட முக்கியமாக, ஒருநாள் மக்கள் என் பெயரைச் சொல்லும்போது, ‘அவன் ஒரு நல்ல மனிதன்’ என்று சொல்ல வேண்டும்.”
ஆரவ் அவனைப் பார்த்து சிரித்துக்கொண்டே சொன்னான்,
“அப்படியானால் உன் கனவு இன்றிலிருந்தே நிறைவேறத் தொடங்கிவிட்டது.”
கபீர் சிரித்துக்கொண்டு,
“இவ்வளவு சீக்கிரம் எனக்கு நல்ல மனிதன் என்ற சான்றிதழும் கொடுத்துவிட்டாயா?” என்று கேட்டான்.
இருவரும் சிரித்தனர்.
காலம் சென்றது.
கல்லூரி நாட்களில் அவர்கள் ஏராளமான அழகான நினைவுகளை உருவாக்கினர். சில நேரங்களில் சிறிய விஷயங்களுக்காக சண்டையிட்டனர். ஆனால் சில நிமிடங்களிலேயே மீண்டும் சிரித்து பேசத் தொடங்கினர்.
ஒருமுறை ஆரவ் ஒரு முக்கியமான தேர்வில் தோல்வியடைந்தான்.
அவன் மிகவும் மனம் உடைந்தான். தன்னைத் தானே அறைக்குள் அடைத்துக்கொண்டான். யாருடைய தொலைபேசி அழைப்பையும் ஏற்கவில்லை.
கபீர் அவன் வீட்டிற்கு வந்தான்.
கதவைத் தட்டினான்.
“ஆரவ், கதவைத் திற.”
உள்ளிருந்து எந்தப் பதிலும் வரவில்லை.
கபீர் கதவுக்கு வெளியே உட்கார்ந்துகொண்டான்.
“சரி, நான் இங்கேயே உட்காருகிறேன்.”
சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு அவன் சொன்னான்,
“நீ ஒரு தேர்வில் தோல்வியடைந்திருக்கிறாய். வாழ்க்கையில் அல்ல.”
இருந்தாலும் உள்ளிருந்து எந்தப் பதிலும் வரவில்லை.
கபீர் மீண்டும் சொன்னான்,
“நீ கதவைத் திறக்கவில்லை என்றால் நான் பாட ஆரம்பித்துவிடுவேன்.”
உடனே கதவு திறந்தது.
ஆரவ் சிரித்துக்கொண்டு,
“தயவுசெய்து, அப்படி மட்டும் செய்யாதே!” என்றான்.
இருவரும் சிரித்தனர்.
அன்று ஆரவுக்கு ஒரு உண்மை புரிந்தது.
உண்மையான நண்பன் எப்போதும் நம் பிரச்சினையைத் தீர்த்து வைக்க வேண்டியதில்லை. சில நேரங்களில் நாம் மீண்டும் எழுந்து நிற்கும் வரை நம் அருகில் அமைதியாக உட்கார்ந்திருப்பதே மிகப்பெரிய துணையாகும்.
சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இருவரின் வாழ்க்கையிலும் மாற்றம் ஏற்பட்டது.
கபீருக்கு வேறு நகரத்தில் நல்ல வேலை கிடைத்தது. அது அவனுடைய கனவை நிறைவேற்றும் ஒரு பெரிய வாய்ப்பு. ஆனால் அதற்காக ஆரவிடமிருந்து தொலைவில் செல்ல வேண்டியிருந்தது.
நகரத்தை விட்டுச் செல்வதற்கு முந்தைய நாள் இருவரும் தங்களுக்குப் பிடித்த பழைய தேநீர் கடையில் அமர்ந்திருந்தனர்.
கபீர் சொன்னான்,
“பார், ஒருநாள் நான் மிகப்பெரிய மனிதனாக இருப்பேன்.”
ஆரவ் சிரித்துக்கொண்டு,
“அப்போது என்னை மறந்துவிடுவாய்,” என்றான்.
கபீர் அவனைப் பார்த்து சொன்னான்,
“ஒருவன் தொலைபேசி எண்ணை மறக்கலாம். முகவரியை மறக்கலாம். ஆனால் உண்மையான நண்பனை ஒருபோதும் மறக்க முடியாது.”
அடுத்த நாள் கபீர் நகரத்தை விட்டுச் சென்றான்.
முதல் சில மாதங்கள் இருவரும் தினமும் பேசிக்கொண்டனர். பின்னர் வேலைப்பளு அதிகரித்தது. தொலைபேசியில் பேசும் நேரம் குறைந்தது. செய்திகளுக்கிடையேயான இடைவெளியும் அதிகரித்தது.
மெல்ல மெல்ல பல வாரங்கள் கடந்தன.
ஆரவுக்கு கபீர் மாறிவிட்டதாகத் தோன்றியது.
கபீருக்கும் ஆரவ் தன்னுடன் பேச விரும்பவில்லை என்று தோன்றியது.
உண்மையில் இருவருமே ஒருவரை ஒருவர் மிகவும் நினைத்துக்கொண்டிருந்தனர்.
ஆனால் யாரும் தங்கள் மனதில் இருந்ததை வெளிப்படையாகச் சொல்லவில்லை.
சில நேரங்களில் நட்பு வெறுப்பால் முறிவதில்லை.
தவறான புரிதலும் மௌனமும் நட்பை தூரமாக்கிவிடும்.
ஒருநாள் திடீரென ஆரவின் தொலைபேசிக்கு கபீரிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது.
“ஆரவ்…”
அவனுடைய குரலில் வலி தெரிந்தது.
ஆரவ் உடனே கேட்டான்,
“என்ன ஆனது?”
கபீர் சொன்னான்,
“அப்பா மருத்துவமனையில் இருக்கிறார். அவருடைய உடல்நிலை சரியில்லை.”
ஆரவ் வேறு எந்தக் கேள்வியும் கேட்கவில்லை.
அவன் சொன்னது ஒன்றே,
“நான் வருகிறேன்.”
சில மணி நேரங்களுக்குப் பிறகு ஆரவ் மருத்துவமனைக்கு வந்தான்.
கபீர் மருத்துவமனைக்கு வெளியே தனியாக அமர்ந்திருந்தான். அவனுடைய கண்களில் சோர்வு, பயம் மற்றும் helplessness தெளிவாகத் தெரிந்தது.
ஆரவ் அவனருகில் சென்று அமைதியாக அமர்ந்தான்.
கபீர் அவனைப் பார்த்தான்.
“நீ வந்துவிட்டாயா?”
ஆரவ் சிரித்துக்கொண்டு சொன்னான்,
“நீ அழைத்தாயே.”
கபீரின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
“நீ என்னை மறந்துவிட்டாய் என்று நினைத்தேன்.”
ஆரவ் அவன் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு சொன்னான்,
“நாம் பேசுவதை நிறுத்திவிட்டோம். நட்பை அல்ல.”
இருவரும் சிறிது நேரம் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தனர்.
அன்று உண்மையான நட்புக்கு வார்த்தைகள் தேவையில்லை என்பதை அவர்கள் புரிந்துகொண்டனர்.
ஆரவ் பல நாட்கள் கபீருடன் மருத்துவமனையில் இருந்தான். மருந்துகளை வாங்கித் தந்தான். தேவையான வேலைகளில் உதவினான். இரவு நேரங்களில் தனது நண்பனின் அருகில் விழித்திருந்தான்.
சில நாட்களுக்குப் பிறகு கபீரின் தந்தையின் உடல்நிலை மேம்படத் தொடங்கியது.
கபீர் ஆரவிடம் சொன்னான்,
“உன் இந்த உதவியை நான் ஒருபோதும் திருப்பிக் கொடுக்க முடியாது.”
ஆரவ் சிரித்துக்கொண்டு சொன்னான்,
“நட்பில் உதவி, நன்றிக்கடன் என்று எதுவும் கிடையாது.”
கபீர் கேட்டான்,
“அப்படியானால் என்ன இருக்கிறது?”
ஆரவ் பதிலளித்தான்,
“வெறும் துணை.”
காலம் மீண்டும் முன்னோக்கிச் சென்றது.
இருவரும் தங்கள் வாழ்க்கையில் பிஸியாகிவிட்டனர். வேலை, குடும்பம், பொறுப்புகள்—எல்லாமே மாறின.
ஆனால் அவர்களின் நட்பு மட்டும் மாறவில்லை.
பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இருவரும் மீண்டும் அதே பழைய தேநீர் கடையில் சந்தித்தனர்.
நகரம் மாறியிருந்தது.
சாலைகள் மாறியிருந்தன.
தேநீர் கடையும் பழையபடி இல்லை.
ஆனால் அவர்களின் முகத்தில் இருந்த நட்பின் புன்னகை மட்டும் அப்படியே இருந்தது.
கபீர் கேட்டான்,
“ஆரவ், நம்முடைய முதல் சந்திப்பு நினைவிருக்கிறதா?”
ஆரவ் சிரித்துக்கொண்டு சொன்னான்,
“ஆம். மழையிலிருந்து தப்பிக்க நீ என்னிடம் வந்தாய்.”
கபீர் சிரித்துக்கொண்டு சொன்னான்,
“நீயோ புத்தகத்தை மட்டும் காப்பாற்றிக்கொண்டிருந்தாய்.”
இருவரும் சிரித்தனர்.
சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு கபீர் கேட்டான்,
“உன்னைப் பொறுத்தவரை நட்பு என்றால் என்ன?”
ஆரவ் வானத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே சொன்னான்,
“நட்பு என்பது தினமும் பேசுவது அல்ல.
நட்பு என்பது எப்போதும் ஒன்றாக இருப்பது அல்ல.
ஒவ்வொரு விஷயத்திலும் ஒருவருக்கொருவர் உடன்படுவது கூட அல்ல.
எத்தனை நாட்கள் பேசாமல் இருந்தாலும், தேவைப்படும் நேரத்தில் எந்தக் கேள்வியும் கேட்காமல் நம் அருகில் வந்து நிற்கும் ஒருவர் இருப்பதே உண்மையான நட்பு.”
கபீர் புன்னகைத்துக்கொண்டு சொன்னான்,
“நம்முடைய பலவீனமான நேரத்தில் நமக்குள் இருக்கும் வலிமையை நமக்கே நினைவூட்டுபவன்தான் உண்மையான நண்பன்.”
அன்று சூரியன் மெதுவாக மறைந்து கொண்டிருந்தது.
இரு நண்பர்களும் அமைதியாக சூரிய அஸ்தமனத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்.
அவர்களின் வாழ்க்கையில் பல விஷயங்கள் மாறியிருந்தன.
ஆனால் அவர்களின் நட்பு மட்டும் அப்படியே இருந்தது.
ஏனெனில் உண்மையான நட்பு தூரத்தால் பலவீனமடையாது.
காலம் கடந்தாலும் பழையதாகிவிடாது.
சூழ்நிலைகள் மாறினாலும் முடிவதில்லை.
அது இதயத்தில் வாழும் ஒரு அழகான உணர்வு.
வாழ்க்கையில் பலர் நம் வாழ்க்கைக்குள் வருகிறார்கள்.
சிலர் சிறிது காலம் மட்டும் நம்முடன் இருப்பார்கள்.
சிலர் நமக்கு ஏதாவது ஒன்றைக் கற்றுக்கொடுத்து விட்டு செல்வார்கள்.
ஆனால் சிலர் நம் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாகவே மாறிவிடுகிறார்கள். அவர்களின் நினைவுகள் இல்லாமல் நம் கடந்த காலமும் முழுமையாகத் தோன்றாது.
எனவே உங்கள் வாழ்க்கையில் உங்கள் மகிழ்ச்சியில் உண்மையாக மகிழும், உங்கள் துயரத்தில் நீங்கள் அழைக்காமலேயே உங்களிடம் வரும், உங்கள் மௌனத்தையும் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு நண்பர் இருந்தால்—அவரை ஒருபோதும் இழக்காதீர்கள்.
பணத்தை மீண்டும் சம்பாதிக்கலாம்.
பல பொருட்களை மீண்டும் வாங்கலாம்.
ஆனால் ஒரு உண்மையான நண்பரைப் பெறுவது—
வாழ்க்கை நமக்கு வழங்கும் மிக அழகான பரிசுகளில் ஒன்றாகும்.
நட்பு என்பது வெறும் ஒரு வார்த்தை அல்ல.
நட்பு ஒரு நிபந்தனை அல்ல.
நட்பு வெறும் ஒரு உறவும் அல்ல.
நட்பு ஒரு அழகான உணர்வு—
தொலைவில் இருந்தாலும் இரண்டு இதயங்களை எப்போதும் நெருக்கமாக வைத்திருக்கும் ஓர் அற்புதமான உணர்வு. ❤️
