நான்கு நண்பர்களும் ஒரு கொலையும் - பாகம் 10 (இறுதிப் பாகம்)
'பீப்... பீப்...' என்று மரணத்தை அறிவிக்கும் வெடிகுண்டுகளின் நேரக்கருவி பங்களா முழுவதும் பயங்கரமாக எதிரொலித்துக் கொண்டிருக்க, சமையலறையில் இருந்து தடயவியல் நிபுணர் நிலாவின் மரண ஓலம் கேட்டது!
கௌதமின் இதயம் ஒரு கணம் நின்று துடித்தது. காலில் குண்டு பாய்ந்து ரத்த வெள்ளத்தில் கிடந்த விக்ரமை அங்கேயே விட்டுவிட்டு, தோள்பட்டையில் வழிந்த ரத்தத்தைப் பொருட்படுத்தாமல் சமையலறையை நோக்கி மின்னலென ஓடினான் கௌதம்.
சமையலறையின் காட்சி அவனை உறைய வைத்தது. பங்களாவின் பின்பக்க இரும்புக் கதவில் கட்டப்பட்டிருந்த அந்தத் தடிமனான இரும்புச் சங்கிலியின் மீது, நிலா தன் கைப்பையில் இருந்த வீரியமிக்க ரசாயன அமிலங்களை (Chemical acids) ஊற்றியிருந்தாள். அந்தச் சங்கிலி புகையோடு உருகிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால், அவளுக்குப் பின்னால்... பைத்தியம் பிடித்த கொடூரச் சிரிப்போடு ஆகாஷ் தன் கைத்துப்பாக்கியை நிலாவின் தலையில் குறிபார்த்து நின்றுகொண்டிருந்தான்! நிலா பயத்தில் அலறிக்கொண்டு சுவரோடு சுவராகப் பதுங்கியிருந்தாள்.
"கௌதம்! உள்ளே வராதே!" என்று ஆகாஷ் வெறித்தனமாகக் கத்தினான். "நான் அனாதை இல்லை! இந்தச் சொத்து முழுதும் எனக்கே சொந்தம்! நாம் யாருமே இங்கிருந்து உயிரோடு போகப் போவதில்லை!"
நேரக்கருவி ஒலிக்கத் தொடங்கியது: "திக்... திக்... எண்பது விநாடிகள்!"
கௌதம் சற்றும் தயங்காமல், ஆகாஷுக்கும் நிலாவுக்கும் நடுவில் பாய்ந்து நெஞ்சை நிமிர்த்தி நின்றான். "என்னைச் சுடு ஆகாஷ்! நிலாவை விட்டுவிடு. நீ ஒரு கோழையைப் போலப் பெண்களை மட்டும்தான் கொல்வாயா?" என்று அவனது ஆணவத்தைத் தூண்டிவிட்டான்.
ஆத்திரமடைந்த ஆகாஷ், கௌதமின் நெஞ்சைக் குறிபார்த்துத் துப்பாக்கியின் விசையை அழுத்தினான்!
'க்ளிக்!'
எந்தத் தோட்டாவுக்கும் வெளியே வரவில்லை. துப்பாக்கியில் இருந்த அத்தனை தோட்டாக்களையும் அவன் பிரியாவின் மீதும், விக்ரமின் மீதும் பயன்படுத்தித் தீர்த்திருந்தான்! துப்பாக்கி காலியாகிவிட்டதை உணர்ந்த ஆகாஷ், ஒரு மிருகத்தைப் போலக் கத்திக்கொண்டு அதை விட்டெறிந்துவிட்டு, கௌதமின் கழுத்தை நெரிக்கப் பாய்ந்தான்.
இருவரும் சமையலறையின் தரையில் உருண்டு புரண்டனர். கௌதமுக்கு ஏற்கனவே தோள்பட்டையில் கத்திக்குத்து விழுந்திருந்ததால், அவனால் முழு பலத்தையும் பிரயோகிக்க முடியவில்லை. ஆகாஷின் கைகள் கௌதமின் மூச்சுக்குழாயை மிக இறுக நெரித்தன. கௌதமின் கண்கள் செருகத் தொடங்கின.
"அறுபது விநாடிகள்!"
திடீரென, ஆகாஷின் பின்னந்தலையில் ஒரு பயங்கரமான அடி விழுந்தது! ரத்தக் களறியோடு, உடைந்த ஒரு நாற்காலியின் மரக்கட்டையை வைத்து ஆகாஷை ஓங்கி அடித்தது வேறு யாருமல்ல... காலில் குண்டு பாய்ந்த நிலையிலும் தரையோடு தரையாக ஊர்ந்து வந்திருந்த விக்ரம்தான்!
ஆகாஷ் நிலைகுலைந்து கௌதமை விட்டுவிட்டுச் சரிந்தான். விக்ரம் கௌதமைப் பார்த்து, "சங்கிலி உருகிவிட்டது கௌதம்! அதை எதையாவது வைத்து உடை! சீக்கிரம்!" என்று ரத்தம் கக்கும் குரலில் கத்தினான்.
கௌதம் அவசரமாக எழுந்து, அங்கிருந்த ஒரு பெரிய இரும்புப் பாத்திரத்தை எடுத்து, ரசாயனத்தால் பாதியாக உருகியிருந்த அந்தச் சங்கிலியின் மீது தன் முழு பலத்தையும் திரட்டி ஓங்கி அடித்தான்!
'டமார்!' என்ற சத்தத்தோடு அந்தப் பெரிய இரும்புச் சங்கிலி சுக்குநூறாக உடைந்து சிதறியது. பின்பக்கக் கதவு திறந்துகொண்டது. வெளியே கொட்டித் தீர்க்கும் நள்ளிரவு மழையின் குளிர்ந்த காற்று அவர்கள் முகத்தில் அறைந்தது.
"நாற்பது விநாடிகள்!"
கௌதம் திரும்பி விக்ரமின் கையைப் பிடித்தான். "வா விக்ரம்! போகலாம்!"
ஆனால் விக்ரம் அவனது கையைத் தட்டிவிட்டான். அப்போது தரையில் கிடந்த ஆகாஷ் மீண்டும் எழுந்து விக்ரமின் கால்களைப் பிடித்து இழுத்தான். விக்ரம் ஒரு சோகமான புன்னகையோடு கௌதமைப் பார்த்தான். "இந்தத் தீயில் தொடங்கிய பாவம், இந்தத் தீயிலேயே முடியட்டும் கௌதம். நாங்கள் மூன்று பேருமே அந்த அனாதை இல்லத்தில் இருந்து தப்பிய பாவப்பட்ட ஜென்மங்கள். எங்கள் சாபம் இதோடு எரியட்டும். நீ தப்பித்துச் செல். உண்மையை உலகத்துக்குச் சொல். போ!" என்று கத்தியபடியே, ஆகாஷைக் கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டு தரையில் உருண்டான்.
"இருபது விநாடிகள்!"
கௌதமின் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வழிந்தது. அவனுக்கு வேறு வழியில்லை. பதுங்கியிருந்த நிலாவின் கையை இறுகப் பிடித்துக்கொண்டு, திறந்திருந்த கதவின் வழியாக வெளியே அந்த இருண்ட மலைக்காட்டுக்குள் வெறித்தனமாக ஓடினான். கொட்டும் மழையில், சேற்றில் வழுக்கி விழுந்து, மீண்டும் எழுந்து, தங்களால் எவ்வளவு வேகமாக ஓட முடியுமோ அவ்வளவு தூரம் அந்தப் பங்களாவை விட்டு விலகி ஓடினார்கள்.
"பத்து... ஒன்பது... எட்டு..."
ஒரு பெரிய பாறையின் பின்னால் கௌதமும் நிலாவும் பாய்ந்து விழுந்து பதுங்கினார்கள்.
"மூன்று... இரண்டு... ஒன்று... பூஜ்ஜியம்!"
'பூம்ம்ம்ம்!'
ஒரு மாபெரும் எரிமலை வெடித்ததைப் போல அந்த நள்ளிரவின் இருளைக் கிழித்துக்கொண்டு ஒரு பேரொலி கேட்டது! ஆகாஷின் தாத்தா பல கோடி ரூபாய் செலவில் கட்டிய அந்த மாபெரும் பங்களா, உள்ளே வைக்கப்பட்டிருந்த அதிபயங்கர வெடிகுண்டுகளால் சுக்குநூறாக வெடித்துச் சிதறியது! தீப்பிழம்புகள் வானை முட்டின. அனாதை இல்லத்தைக் கொளுத்திய அதே இடத்தில், இன்று அந்தத் துரோகத்தின் வாரிசும், பழிவாங்கத் துடித்த வாரிசுகளும் ஒன்றாகச் சாம்பலானார்கள். அந்த மர்மக் கதவின் ரகசியம் என்றென்றைக்குமாக எரிக்கப்பட்டது.
மழையில் நனைந்தபடியே அந்த எரியும் நெருப்பைப் பார்த்துக் கௌதமும் நிலாவும் பெருமூச்சு விட்டார்கள். எல்லாம் முடிந்துவிட்டது.
ஒரு மாதம் கழித்து...
சென்னையில் உள்ள கௌதமின் பத்திரிகை அலுவலகம். அவனது தோள்பட்டைக் காயம் இப்போது பெருமளவு குணமாகியிருந்தது. கடந்த ஒரு மாதமாக அவன் எழுதிய "நான்கு நண்பர்களும் ஒரு கொலையும் - அனாதை இல்லத்தின் சாபம்" என்ற தொடர் கட்டுரை, தமிழகம் முழுவதும் மாபெரும் அதிர்வலையை ஏற்படுத்தியிருந்தது. ஆகாஷின் குடும்பம் செய்த கொடூரமும், விக்ரம், பிரியா, ஆகாஷ் ஆகிய மூன்று அனாதைகளின் சோக முடிவும் உலகத்துக்குத் தெரியவந்தது.
அப்போது கௌதமின் அறைக்குள் நிலா வந்தாள். அவள் கையில் சூடான தேநீரும், ஒரு பிளாஸ்டிக் உறையும் (Evidence bag) இருந்தது.
"கௌதம், காவல் துறையினர் வெடிவிபத்து நடந்த இடத்தில் இருந்து சேகரித்த தடயங்களை இன்று காலை என்னிடம் கொடுத்தார்கள். அதில் இந்த பாதி எரிந்த நாட்குறிப்பும் (Diary) இருந்தது. இது விக்ரம் பாதாள அறையில் மறைத்து வைத்திருந்த அதே நாட்குறிப்புதான்," என்று கூறி அதை அவனது மேஜையில் வைத்தாள்.
கௌதம் அந்த நாட்குறிப்பை எடுத்துப் புரட்டினான். பெரும்பாலான பக்கங்கள் கருகியிருந்தன. ஆனால், அதன் தோல் அட்டைக்குப் பின்னால் ஒரு ரகசியப் பக்கம் மடித்து வைக்கப்பட்டிருப்பதை அவன் கவனித்தான். அதை மெல்லப் பிரித்துப் படித்தான்.
அதில் விக்ரமின் கையெழுத்தில் இப்படி எழுதப்பட்டிருந்தது:
"அந்தக் கொடூரமான தீ விபத்தில் தப்பியது விக்ரம், பிரியா, ஆகாஷ் என்ற நாங்கள் மூவர் மட்டுமல்ல... ரங்கன் காப்பாற்றிய இன்னொரு பெண் குழந்தையும் உண்டு! அந்த நான்காவது குழந்தை யார் என்று ஆகாஷுக்குத் தெரிந்தால் அவளைக் கொன்றுவிடுவான் என்பதால், நான் சாகும் வரை அந்த ரகசியத்தைக் காப்பேன். அவள்தான் எங்கள் ஒட்டுமொத்தப் பழிவாங்கலின் மூளை!"
இதைப் படித்த கௌதமின் ரத்தம் அப்படியே உறைந்து பனிக்கட்டியானது! நான்காவது குழந்தையா? இன்னொரு பெண்ணா? அப்படியானால் பழிவாங்கும் படலம் இன்னும் முடியவில்லையா?
திடீரென, கௌதமின் அலுவலக அறையின் கதவு 'க்ளிக்' என்ற சத்தத்தோடு தாழிடப்பட்டது!
கௌதம் பதறிப்போய் நிமிர்ந்து பார்த்தான். அங்கே கதவைத் தாழிட்டுவிட்டு நின்றிருந்த நிலாவின் முகத்தில்... இதுவரை இல்லாத ஒரு கொடூரமான, பயங்கரமான, ரத்தம் உறைய வைக்கும் வக்கிரப் புன்னகை விரிந்தது!
"என்ன கௌதம்... நான்காவது குழந்தை யார் என்று தேடுகிறாயா?" என்று மிகக் குளிர்ந்த குரலில் கேட்டாள் நிலா!
கௌதமின் தொண்டையில் எச்சில் இறங்க மறுத்தது. அவனால் பேச முடியவில்லை.
நிலா மெல்ல அவனை நெருங்கி வந்தாள். "ஆம் கௌதம்! நான்தான் அந்த நான்காவது அனாதை! விக்ரமுக்கும் பிரியாவுக்கும் வழிகாட்டியது நான்தான். அந்த விசித்திரமான ரத்தக் கால்தடத்தை அங்கே முதலில் பதித்து மர்மத்தை உருவாக்கியதே நான்தான்! ஆகாஷ் விக்ரமைக் கொல்ல வேண்டும், விக்ரம் ஆகாஷைக் கொல்ல வேண்டும்... இரண்டு எதிரிகளும் ஒருவரையொருவர் அழித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பதுதான் எனது மாபெரும் திட்டம்! எந்தச் சந்தேகமும் வராமல் ஒரு தடயவியல் நிபுணராக நான் அங்கே வந்தது என் திட்டத்தின் ஒரு பகுதி மட்டுமே!"
"நிலா... நீ..." என்று திக்கினான் கௌதம்.
"இப்போது அனாதை இல்லத்தின் அத்தனை வாரிசுகளும் ஒழிந்துவிட்டார்கள் கௌதம். ஆகாஷின் மாபெரும் சொத்துக்களை நிர்வகிக்கும் பொறுப்பு, சட்டப்படி அவனது ஒரே நண்பனான உன்னிடம் வரப்போகிறது. நீ எனக்கானவன்... அந்தச் சொத்தும் எனக்கானது! இனி இந்தப் புதிய விளையாட்டில் நீயும் நானும் மட்டுமே! இதை மீறி நீ யாரிடமாவது உண்மையைச் சொன்னால்..." என்று சொல்லிவிட்டுத் தன் கைப்பையில் இருந்து ஆகாஷின் அதே கைத்துப்பாக்கியை எடுத்து மேஜை மீது வைத்தாள்!
"விளையாட்டு இப்போதுதான் ஆரம்பமாகிறது கௌதம்!" என்று கூறிவிட்டு பயங்கரமாகச் சிரித்தாள் நிலா. அவளது அந்தச் சிரிப்பு, எரிந்துபோன அந்த அனாதை இல்லக் குழந்தைகளின் சாபத்தை விடப் பயங்கரமாக இருந்தது.
கௌதம் தப்பிக்க முடியாத ஒரு புதிய மர்மக் கதவுக்குள் சிக்கிக்கொண்டான்
என்பதை உணர்ந்து உறைந்து போனான்!
முற்றும்!
