நான்கு நண்பர்களும் ஒரு கொலையும் - பாகம் 9
'பீப்... பீப்...' என்று மரணத்தை அறிவிக்கும் அந்த வெடிகுண்டுகளின் சத்தம் பங்களா முழுவதும் எதிரொலித்துக் கொண்டிருக்க, ரத்த வெள்ளத்தில் சரிந்து கிடந்த பிரியாவின் கை, ஆகாஷின் கணுக்காலை மிக இறுகப் பற்றிக்கொண்டது!
பயத்தில் உறைந்த ஆகாஷ், அவளை எட்டி உதைக்கக் காலைத் தூக்கினான். ஆனால், வாயில் வழிந்த ரத்தத்தோடு பிரியா மிக மெல்லிய, ஆனால் தெளிவான குரலில் முணுமுணுத்தாள்.
"ஆகாஷ்... நீ எங்களைக் கொன்றுவிட்டதாக ஆணவத்தில் சிரிக்கிறாய்! ஆனால், நீ அனுபவிக்கத் துடிக்கும் இந்த மாபெரும் சொத்தில் ஒரு பைசா கூட உனக்குச் சொந்தமில்லை... ஏனென்றால், நீ இந்தத் துரோகிகளின் வாரிசு இல்லை!"
பிரியாவின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட ஆகாஷ் நிலைகுலைந்து போனான். மாடிப்படிகளில் நின்றிருந்த விக்ரமின் முகத்திலும் பேரதிர்ச்சி! காயம் பட்ட கௌதமும், நிலாவும் என்ன நடக்கிறது என்று புரியாமல் உறைந்து நின்றார்கள்.
பிரியா ஒரு கொடூரமான புன்னகையோடு தொடர்ந்தாள், "அந்தக் கொடூரமான அனாதை இல்லத் தீ விபத்தில் இரண்டு குழந்தைகள் தப்பவில்லை ஆகாஷ்... மூன்று குழந்தைகள் தப்பினார்கள்! மூடிய அறைக்குள் மூச்சுத் திணறிக்கொண்டிருந்த ஒரு கைக்குழந்தையை, அந்தத் தீயை வைத்த ரங்கனே குற்ற உணர்ச்சியால் திருட்டுத்தனமாகக் காப்பாற்றிக் கொண்டு வந்து உன் தாத்தாவிடம் கொடுத்தான். குழந்தை இல்லாத உன் தாத்தா, உன்னைத் தத்தெடுத்து இந்த வம்சத்தின் வாரிசாக வளர்த்தார். ஆம் ஆகாஷ்! நீயும் எங்களைச் சேர்ந்தவன்... நீயும் ஒரு அனாதைதான்!"
இந்த மாபெரும் உண்மையைச் சொல்லி முடித்த மறுகணம், பிரியாவின் கை தளர்ந்து கீழே விழுந்தது. அவள் நிரந்தரமாகக் கண்களை மூடினாள்.
நூலக அறையின் சுவரில் சாய்ந்திருந்த ஆகாஷ், பைத்தியம் பிடித்தவன் போலத் தலையைப் பிய்த்துக்கொண்டு கத்தினான். "இல்லை! அவள் பொய் சொல்கிறாள்! நான் அனாதை இல்லை! நான் இந்த மாபெரும் கோடீஸ்வரப் பரம்பரையின் வாரிசு!" என்று வெறித்தனமாகக் கத்தி அழுதான்.
ஆனால், மாடியில் நின்றிருந்த விக்ரமின் கைகளில் இருந்த வெடிவிசை (Detonator) நடுக்கத்தில் நழுவிக் கீழே விழுந்தது. தன் உடன்பிறந்த சகோதரியின் உடலையும், தான் பழிவாங்கத் துடித்த எதிரியே தன் அனாதை இல்லத்துச் சகோதரன்தான் என்ற மாபெரும் உண்மையையும் தாங்கிக்கொள்ள முடியாமல் விக்ரம் தரையில் மண்டியிட்டுக் கதறினான்.
'பீப்... பீப்...' என்ற சத்தம் இப்போது இன்னும் வேகமாக ஒலிக்கத் தொடங்கியது. சரியாக எட்டு நிமிடங்கள் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தன!
கௌதம் தன் தோள்பட்டையில் வழிந்த ரத்தத்தை ஒரு துணியால் கட்டிக்கொண்டே கத்தினான். "விக்ரம்! அழுதுகொண்டிருக்க இது நேரமில்லை. ஆகாஷும் உங்கள் அனாதை இல்லத்தைச் சேர்ந்தவன் என்று இப்போது தெரிந்துவிட்டது. இனியாவது அந்த வெடிகுண்டுகளை நிறுத்து! நாம் தப்பிக்க வேண்டும்!"
உண்மையை உணர்ந்த விக்ரம் அவசரமாகக் கீழே கிடந்த அந்த வெடிவிசையை எடுக்கக் கையை நீட்டினான். ஆனால், அதற்க்குள் மூளை குழம்பி, முழு பைத்தியமாக மாறியிருந்த ஆகாஷ், ஒரு மிருகத்தைப் போலப் பாய்ந்து வந்து அந்த வெடிவிசையைத் தன் காலால் ஓங்கி மிதித்துச் சுக்குநூறாக உடைத்தான்!
"யாரும் தப்பிக்கக் கூடாது! நான் அனாதை என்றால், இந்தச் சொத்தும் இருக்கக் கூடாது, நீங்களும் இருக்கக் கூடாது! எல்லாரும் என்னோடு சேர்ந்து இந்த நெருப்பில் எரிந்து சாக வேண்டும்!" என்று வெறித்தனமாகக் கத்திய ஆகாஷ், தரையில் கிடந்த தன் துப்பாக்கியை மீண்டும் கையில் எடுத்தான்.
விக்ரம் அதிர்ச்சியில் உறைந்தான். "முட்டாள்! அதை உடைத்துவிட்டாய், இனி வெடிகுண்டுகளைச் செயலிழக்க வைக்க முடியாது! ஏழே நிமிடங்களில் மொத்தப் பங்களாவும் தரைமட்டமாகிவிடும்!" என்று கத்தினான்.
நிலா சுதாரித்துக்கொண்டாள். "கௌதம்! பின்பக்கச் சமையலறைக் கதவில் உள்ள இரும்புச் சங்கிலியை உரிக்க என்னிடம் ஒரு வழி இருக்கிறது! என் தடயவியல் பையில் உள்ள இரண்டு ரசாயனத் திரவங்களைக் கலந்தால், அது எந்த இரும்பையும் சில நிமிடங்களில் உருக்கிவிடும்!" என்று கத்தியபடியே சமையலறையை நோக்கி ஓடினாள்.
கௌதமும் விக்ரமும் அவளைப் பின்தொடர்ந்து ஓடினார்கள். ஆனால், பின்னால் இருந்து ஒரு துப்பாக்கித் தோட்டா சீறி வந்து விக்ரமின் காலில் பாய்ந்தது!
"ஆஆஆ!" என்று அலறியபடியே விக்ரம் தரையில் சுருண்டு விழுந்தான். பின்னால் பைத்தியம் பிடித்த சிரிப்போடு ஆகாஷ் துப்பாக்கியை நீட்டியபடி மெல்ல நடந்து வந்துகொண்டிருந்தான்.
கௌதம் திரும்பி விக்ரமைத் தூக்க முயன்றான். "கௌதம், என்னை விட்டுவிடு! ஆகாஷ் என்னைக் கொல்வதற்குள் நீ நிலாவைக் கூட்டிக்கொண்டு தப்பிச் செல்! உங்களுக்கு இன்னும் மூன்றே நிமிடங்கள்தான் இருக்கின்றன! ஓடு கௌதம்!" என்று விக்ரம் ரத்தக்கண்ணீரோடு கத்தினான்.
ஆனால் கௌதம் அவனை விடத் தயாராக இல்லை. அதே நேரம், சமையலறையில் இருந்து நிலாவின் அலறல் சத்தம் கேட்டது!
திக் திக் நிமிடங்களில் கௌதம் என்ன செய்யப் போகிறான்? விக்ரமைக் காப்பாற்றுவானா? நிலாவுக்கு என்ன ஆபத்து? வெடிகுண்டு வெடிக்க இன்னும் 120 விநாடிகள் மட்டுமே!
(மர்மம் தொடரும் -
அடுத்தது இறுதிப் பாகம்)
வணக்கம்! நான் ஒரு புதிய எழுத்தாளன். மர்மங்களும் திருப்பங்களும் நிறைந்த எனது இந்த எழுத்துப் பயணம் உங்களுக்குப் பிடித்திருந்தால், என்னைப் பின்தொடர்ந்து ஆதரவு தாருங்கள். உங்கள் ஊக்கம் தான் எனது அடுத்தடுத்த பாகங்களுக்கான உந்துசக்தி!"
