வராந்தாவின் மறுமுனையில் ஒரு கதவு மெதுவாக மூடப்பட்ட சத்தம் கேட்டது. யாழினி சட்டென்று திரும்பினாள். கையில் இளவேணியின் பழைய புகைப்படம். மற்றொரு கையில் கைப்பேசி. திரையில் இன்னும் அந்தச் செய்தி இருந்தது. உன் அம்மாவும் அதே தவறைத்தான் செய்தாள். வராந்தாவில் யாரும் இல்லை. சில நொடிகள் யாழினி அசையாமல் நின்றாள். சற்று முன்பு வரை அந்தப் பழைய அறைக்குள் இருந்த அமைதி இப்போது வீடு முழுவதும் பரவியிருப்பது போலத் தோன்றியது. “யாரு?” அவளுடைய குரல் வராந்தாவில் நீண்டு மறைந்தது. பதில் இல்லை. யாழினி அறையிலிருந்து வெளியே வந்தாள். சத்தம் கேட்ட திசையை நோக்கி நடந்தாள். இருபுறமும் மூடிய கதவுகள். தொலைவில் மெல்லிய மஞ்சள் ஒளி. வீட்டின் மற்ற பகுதிகளில் இன்னும் சிலர் பேசும் சத்தம் கேட்டாலும், இந்த வராந்தா மட்டும் தனியாகப் பிரிந்த உலகம் போல இருந்தது. கடைசியில் வலப்புறம் சிறிய நடைபாதை ஒன்று திரும்பியது. யாழினி அங்கே சென்றாள். யாரும்