அக்னி ட்ராகனின் வாரிசு: சிவஆதிரன்
Chapter ஒன்று – “எரியும் ஆரம்பம்”
ஒன்று. இரவு. ஆனா அமைதி இல்லை
மழை பெய்யுது.
அது சாதாரண மழை இல்ல.
வானமே கிழிஞ்ச மாதிரி, பூமியை அடிக்கிற மாதிரி கொட்டிக்கிட்டு இருந்தது.
காற்று சீறியது.
மின்னல் ஒளிச்சது.
ஆனா.
அந்த ஒளி மட்டும் வேற மாதிரி இருந்தது.
ஒரு கிராமம்.
அந்த கிராமத்துல உள்ள எல்லா வீடுகளும் கதவுகளை மூடி.
பயத்தோட சத்தமில்லாமல் இருந்தது.
ஏன்னா.
அந்த இரவில்
“அது” மீண்டும் வந்திருந்தது.
இரண்டு. “அது” என்ன?
மின்னல் ஒரு நொடி வானத்தை பிளந்தது.
அந்த ஒளியில்.
ஒரு பெரிய உருவம்.
வானத்தில் பறந்தது.
பறவையா?
இல்ல.
மிருகமா?
இல்ல.
டிராகன்.
அதன் கண்கள்.
நெருப்பு.
அதன் மூச்சு.
அழிவு.
அது ஒரு சத்தம் போட்டது.
“RAH! ”
அந்த சத்தம் கேட்டவுடனே
குழந்தைகள் அழுதது.
மனிதர்கள் மண்டியிட்டாங்க.
மூன்று. ஒரு குடிசை. ஒரு குழந்தை
அந்த கிராமத்துல ஒரு சிறிய குடிசை.
அதுக்குள்ள.
ஒரு பெண்.
வலியால் கத்தினாள்.
“இல்ல. இது இப்போ நடக்கக்கூடாது. ”
அவள் அருகில் ஒரு வயதான அம்மாள்.
“அம்மா. இது சாதாரண குழந்தை இல்ல. நீ தைரியமா இரு. ”
அந்த நேரம்.
வெளியில் டிராகன் நெருப்பு வீசியது.
வீடுகள் எரிய ஆரம்பிச்சது.
நான்கு. பிறப்பு
அந்த பெண் ஒரு கத்தல் விட்டாள்.
அடுத்த நொடி.
குழந்தையின் அழுகை.
ஆனா.
அது சாதாரண அழுகை இல்ல.
அந்த அழுகையோட சேர்ந்து.
குடிசைக்குள்ளே நெருப்பு எழுந்தது.
ஆனா.
அந்த நெருப்பு யாரையும் எரிக்கல.
அது குழந்தையை சுற்றி பாதுகாப்பா இருந்தது.
ஐந்து. டிராகன். பார்த்தது
வானத்தில் இருந்த டிராகன்
அந்த குடிசையை பார்த்தது.
அதன் கண்கள். ஒரு நொடிக்கு soft ஆனது.
அது கீழே இறங்க ஆரம்பிச்சது.
ஆறு. பயம்
கிராமத்தார் எல்லாம் கத்தினாங்க:
“அது இங்க வருது! ”
“நம்ம எல்லாரும் போய்ட்டோம்! ”
ஆனா.
அது யாரையும் atack பண்ணல.
அது அந்த குடிசை முன் நின்றது.
ஏழு. கண்கள் சந்தித்த தருணம்
குழந்தை.
கண்ணை திறந்தது.
டிராகன்.
அதை பார்த்தது.
அந்த இரண்டு கண்கள் சந்திச்ச நேரம்.
ஒரு அமைதி.
மழை நின்ற மாதிரி fel.
காற்று அமைதியானது.
எட்டு. ஒரு குரல்
யாருக்கும் கேட்காத குரல்.
ஆனா. அந்த பெண்ணுக்கும் குழந்தைக்கும் மட்டும் கேட்குது.
“இவன். என் வாரிசு. ”
“இவன் தான். அக்னியின் பிறப்பு. ”
“இவன் வாழ்ந்தால். உலகம் மாறும். ”
“இவன் சாவானால். உலகம் சாம்பலாகும். ”
ஒன்பது. அம்மாவின் முடிவு
அந்த பெண் கண்ணீர் விட்டாள்.
“என் பையன். ஒரு ஆயுதமா ஆகக்கூடாது. ”
அவள் குழந்தையை கட்டிப்பிடித்தாள்.
“அவன் மனிதனா தான் வாழணும். ”
பத்து. தாக்குதல்
அந்த நேரம்.
வானத்தில் இருந்து ஒளி.
ஒரு குழு வந்தது.
மந்திரவாதிகள்.
“அந்த குழந்தை உயிரோட இருக்கக்கூடாது! ”
பதினொன்று. யுத்தம்
டிராகன் கோபமாயிற்று.
அது நெருப்பு வீசியது.
மந்திரங்கள். நெருப்பு. மின்னல்.
அந்த கிராமம் ஒரு போர்க்களம் ஆனது.
பன்னிரண்டு. கடைசி தருணம்
அந்த பெண்.
குழந்தையை எடுத்துக் கொண்டு.
ஒரு கல்லின் பின்னால் மறைந்தாள்.
அவள் கண்ணீர் விட்டாள்.
“மன்னிச்சிடு. ”
“நீ யாருன்னு யாருக்கும் தெரியக்கூடாது. ”
பதிமூன்று. மறைவு
ஒரு ஒளி.
ஒரு மந்திரம்.
அடுத்த நொடி.
குழந்தை மறைந்தது.
பதினான்கு. டிராகனின் கோபம்
டிராகன் கத்தினது.
அந்த குரல்.
மலைகளை குலுக்கியது.
“என் வாரிசை யாரும் தொடக்கூடாது. ”
பதினெட்டு ஆண்டுகள் கழித்து.
சென்னை நகரம்.
Trafic.
Noise.
Life.
ஒரு பையன்.
bikeல ful spedல வந்தான்.
“டேய் சிவு! slowஆ போடா! ”
“ஏன் டா? life shortடா! ”
அவன் தான சிவஆதிரன்
அவன் சிரிச்சான்.
ஆனா.
அவன் கண்ணில் ஒரு நெருப்பு இருந்தது.
அவனுக்கே தெரியாத ஒரு சக்தி.
பதினாறு. Comedy entry
“டேய், examக்கு படிச்சியா? ”
“நான் படிக்கவே இல்ல. paper தான் என்னை பார்த்து pas ஆகணும்
Friends சிரிச்சாங்க.
பதினேழு. First hint
ஒரு suden brake.
ஒரு acident almost.
அந்த நேரம்.
அவன் கையில ஒரு spark.
சின்ன நெருப்பு.
அவன் freze ஆனான்.
“இது. என்னடா? ”
பதினெட்டு. Shadow watching
தொலைவில்.
ஒரு மனிதன்.
கருப்பு உடை.
அவன் மெதுவா சொன்னான்:
“Finaly. கண்டுபிடிச்சோம். ”
“அக்னி ட்ராகனின் வாரிசு. ”
Chapter End Punch
சிவஆதிரன் கையை பார்த்தான்.
அந்த நெருப்பு. மெதுவா அதிகரிச்சது.
அவன் சிரிப்பு மாறியது.
ஒரு line:
நான் யாருன்னு எனக்கே தெரியல. ஆனா தெரிஞ்சுக்கணும். ”
முதல் மோதல்
கல்லூரி வளாகம் வழக்கம்போல சத்தம், சிரிப்பு, கலாட்டா என்று இருந்தது. ஆனால் அந்த கூட்டத்தில் ஒரு விதமான அமைதியில்லா அலை இருந்தது. யாருக்கும் அது புரியவில்லை. ஆனால் ஒருத்தனுக்கு மட்டும் அது தெளிவாக உணரப்பட்டது.
சிவஆதிரன்.
அவன் நடந்து கொண்டே இருந்தான். அவன் கண்கள் சுற்றி பார்த்தது, ஆனா அவன் பார்வை எதையும் பார்க்கலை. அவன் உள்ளே ஏதோ நடந்து கொண்டிருந்தது.
டேய், என்னடா இப்படி silent ஆ போறே? கீர்த்தி அவன் பக்கத்தில் நடந்துகொண்டு கேட்டாள்.
எதுவுமில்லை, அவன் சொன்னான். ஆனால் அந்த வார்த்தை வெறும் பொய்.
அந்த நேரம்—அவன் காதில் ஒரு சத்தம்.
அவன் வந்துட்டான்.
சிவஆதிரன் திடீரென்று நின்றான்.
என்ன ஆயிற்று? கீர்த்தி கேட்டாள்.
நீ கேக்கலையா? அவன் மெதுவாக கேட்டான்.
என்ன?
யாரோ பேசுற மாதிரி.
கீர்த்தி அவனை சற்று கவலையோடு பார்த்தாள். டேய், நீ சரியா இருக்கியா?
அவன் பதில் சொல்லவில்லை.
அந்த நேரம் கல்லூரி மைதானத்தின் ஓரத்தில் நின்றிருந்த அந்த கருப்பு கோட் மனிதன் மெதுவாக முன்னே வந்தான். அவன் நடை சாதாரணமில்லை. அவன் நடக்கும் இடத்தில் காற்று itself குளிர்ந்தது.
அவன் கண்கள் சிவஆதிரனை மட்டுமே பார்த்துக்கொண்டிருந்தது.
Finaly. அவன் மெதுவாக சொன்னான்.
சிவஆதிரனின் இதயம் வேகமாக அடித்தது. அவன் திரும்பிப் பார்த்தான்.
அந்த மனிதனை பார்த்தவுடன்—ஒரு வினாடி.
அவன் மூச்சு நின்றது.
நீ யாரு? சிவஆதிரன் கேட்டான்.
அவன் சிரித்தான். அந்த சிரிப்பில் உயிரே இல்ல.
நீங்க கேட்குறது late, அவன் சொன்னான். நான் நீண்ட நாளா உன்னை தேடி வந்திருக்கேன்.
கீர்த்தி இடையில் நின்றாள். Excuse me, யாரு நீங்க? எங்களுக்கு problem வேண்டாம்.
அவன் அவளை ஒரு நொடிக்கு பார்த்தான். அடுத்த நொடியில்—அவள் உடல் அசையாமல் நின்றது.
கீர்த்தி! சிவஆதிரன் கத்தினான்.
அவள் freze ஆகி நின்றாள். கண்கள் திறந்தே இருந்தது. ஆனா அவள் அசையவில்லை.
அவளை கவலைப்படாதே, அந்த மனிதன் சொன்னான். இது உன்னுக்கும் எனக்கும் நடக்கிற விஷயம்.
நீ என்ன பண்ணே? சிவஆதிரன் கோபத்துடன் கேட்டான்.
நான் எதுவும் செய்யல. உன் உலகம் தான் மெதுவாக உடைந்து கொண்டு இருக்கு.
அவன் கையை தூக்கினான்.
அந்த நேரம்—சுற்றிய காற்று கருங்கலர்ந்தது.
நிழல்கள் தரையில் இருந்து எழுந்தது போல தோன்றியது.
நீ யார் தெரியுமா? அவன் கேட்டான்.
சிவஆதிரன் கத்தினான், நான் யாருன்னு எனக்கே தெரியல! நீ சொல்லு!
அவன் சிரிப்பு பெருசாயிற்று.
நீ மனிதன் இல்ல.
அந்த ஒரு வார்த்தை—சிவஆதிரனின் உள்ளத்தை அதிரச்செய்தது.
அடுத்த நொடி—
அந்த மனிதன் வேகமாக முன் வந்தான்.
சிவஆதிரன் react செய்யும் முன்—அவன் கழுத்தைப் பிடித்து தூக்கினான்.
உன் உள்ளே இருக்கும் சக்தி. அது என்னோடது, அவன் கத்தினான்.
சிவஆதிரன் மூச்சு வாங்க போராடினான்.
அவன் கண்கள் சிவந்தது.
அவன் உள்ளே இருந்த அந்த சூடு—இப்போ வெடிக்க தயாராக இருந்தது.
விடு. அவன் மெதுவாக சொன்னான்.
என்ன? அந்த மனிதன் கேலி சிரிப்புடன் கேட்டான்.
விடு! இப்போ குரல் முழங்கியது.
அந்த நொடியில்—
சிவஆதிரனின் உடலிலிருந்து ஒரு வெப்ப அலை வெடித்தது.
அவன் கண்கள் முழுக்க தீ போல பிரகாசித்தது.
அவன் கையை உயர்த்தினான்.
திடீரென்று—. தீ அவன் கையிலிருந்து பாய்ந்தது.
அந்த மனிதன் பின்னால் தள்ளப்பட்டான்.
சுற்றியிருந்த தரை கருகியது.
கீர்த்தி மீண்டும் அசைந்தாள். அவள் தரையில் விழுந்தாள்.
சிவா. அவள் பயத்துடன் பார்த்தாள்.
அவன் அவளை பார்த்தான்.
ஆனா அது அவன் இல்லை.
அவன் கண்களில் மனித தன்மை இல்லை.
அது. வேறொரு உயிர்.
இது தான். அந்த மனிதன் மெதுவாக எழுந்தான்.
அவன் முகத்தில் ஒரு சிரிப்பு.
அக்னி ட்ராகனின் வாரிசு.
சிவஆதிரன் தலையை பிடித்துக்கொண்டான்.
இல்ல. நான் இல்லை.
நீ தான்! அவன் கத்தினான்.
அந்த நேரம்—
வானம் திடீரென்று இருண்டது.
ஒரு ஒளி கீற்று கீழே விழுந்தது.
அந்த ஒளிக்குள் இருந்து—ஒரு பெண்.
அவள் தரையை மெதுவாக தொட்டாள்.
அவள் கண்கள்—தீவிரம்.
அவள் கையில் ஒரு ஒளி வாள்.
இவனை நீ தொடக்கூடாது, அவள் குளிர்ந்த குரலில் சொன்னாள்.
அந்த கருப்பு கோட் மனிதன் அவளை பார்த்தான்.
அப்படியா? ஆஸ்த்ரியா உலகத்திலிருந்து நேரடியாக வர்றீங்களா?
அவள் சற்று முன் வந்தாள்.
நான் இங்க வந்தது போருக்கு இல்ல. அவனை காப்பாத்த.
சிவஆதிரன் அவளை பார்த்தான்.
நீ யாரு.
அவள் அவனை ஒரு நொடி பார்த்தாள்.
அந்த பார்வையில்—ஒரு விதமான நெருக்கம்.
நான் யார் என்பது முக்கியமில்லை, அவள் மெதுவாக சொன்னாள்.
நீ யார் என்பதை தெரிஞ்சுக்கணும்.
அந்த கருப்பு மனிதன் சிரித்தான்.
இது இன்னும் interesting ஆகுது.
அவன் கையை உயர்த்தினான்.
நிழல்கள் மீண்டும் எழுந்தது.
சிவஆதிரன் மெதுவாக எழுந்தான்.
அவன் கையை பார்த்தான்.
தீ இன்னும் எரிந்துகொண்டே இருந்தது.
அவன் மெதுவாக சிரித்தான்.
நான் யாருன்னு தெரியல.
அவன் தலையை உயர்த்தினான்.
ஆனா. நான் பயப்பட மாட்டேன்.
அவன் முன்னே நடந்தான்.
அந்த பெண் அவனை பார்த்தாள்.
அவள் கண்களில்—ஒரு நம்பிக்கை.
அந்த மனிதன் கத்தினான்.
அப்போ வா. உன் உண்மை என்னன்னு பார்க்கலாம்!
அந்த நொடியில்—
தீ, நிழல், ஒளி மூன்றும் மோதினது.
அது ஒரு சண்டை மட்டும் இல்ல.
அது ஒரு தொடக்கம்.
சிவஆதிரனின் வாழ்க்கை இனி ஒருபோதும் பழைய மாதிரி இருக்காது.
தொடரும்
